“Tinuruan Kitang Muli Mong Mahalin ang Sarili Mo—Pero Hindi Mo Kayang Mahalin Ako ng Ganun.” (BL STORY)

Hindi ko inakalang darating sa buhay ko si Kyro Dela Serna sa paraang iyon—tulala, basag, umiiyak sa harap ng unibersidad habang hawak ang lumang hoodie niya na parang iyon na lang ang tanging natitira sa mundo niya. Kung hindi ko pa siya nakita nung araw na iyon, baka hindi ko malalaman kung gaano pala kabigat ang pasan niyang hindi niya kayang ibaba.

At hindi ko rin malalaman kung paano pala masisira ang isang pusong ginawa para magmahal nang tahimik, pero masaktan nang malakas.

Ako nga pala si Elio Ramones, third-year Accountancy student. Wala akong hilig sa drama. Tahimik lang ako. Focused. Maayos. Wala akong pakialam sa ingay ng mundo hangga’t hindi ako tinatamaan. Wala akong time umintindi ng problema ng iba—hindi dahil masama ako, kundi dahil ayokong maging involved sa komplikasyon na hindi ko naman dapat pasanin.

Pero nung gabing iyon—

nakita ko si Kyro sa gitna ng ulan.

At doon nagsimula ang kwento na hindi ko hiniling…

pero tinanggap ko.

Malakas ang ulan. Late na ako nakalabas ng library dahil sa quiz ko kinabukasan. Nakapayong ako, pero napansin ko ang isang lalaking nakaupo sa steps ng building, basa, nanginginig, pero walang balak gumalaw. Nakatalukbong ang hoodie niya, pero hindi iyon sapat para itago ang pag-iyak niya.

Hindi ko alam kung anong pwersa ang nag-udyok sa akin, pero nilapitan ko siya.

“Bro?” tawag ko, dahan-dahan. “Ayos ka lang?”

Hindi siya tumingin.

“Wala akong mapuntahan.”

Mahina ang boses niya, basag, parang kinain na ng ulan ang lakas niya.

“May nangyari?”

Tumingin siya sa akin.

At doon ko nakita ang mata niyang parang sinabuyan ng basag na salamin.

“Wala na akong uuwian,” bulong niya. “Pinaalis ako sa bahay… wala akong kasama… wala akong—”

Natigil siya, sumubsob ang mukha sa tuhod.

Hindi ko alam bakit bumilis ang tibok ko. Hindi ako sanay sa ganito. Pero hindi ko rin kayang iwan siya doon.

“Tara,” sabi ko, hinawakan ang braso niya nang marahan. “May spare blanket sa dorm ko. Pwede ka muna magpatuyo.”

Tumingala siya, nag-aalinlangan.

Pero sumunod.

At doon nagsimula ang unang pagkabitak ng mundo ko.

Dinala ko siya sa dorm. Pinatuyo. Binigyan ko ng shirts ko. At sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang lalaking hindi dapat maging marupok—pero basag.

“Ano bang nangyari?” tanong ko habang pinapainit ang tubig.

Tahimik siya ng matagal bago nagsalita.

“Lumabas ako sa closet,” sabi niya. “At hindi nila matanggap.”

Tumigil ang hinga ko.

“Tapos… may girlfriend yung ex ko. Ginawa akong joke sa tropa niya. Pinalakpakan pa nila yung pinaka-s!r@kong comment tungkol sa’kin.”

Naiinis ako.

Hindi ko alam kung dahil sa ginawa nila o dahil sa tingin niya sa sarili niya habang kinukwento niya ‘yon.

“Kyro—”

“Wala na akong silbi,” bulong niya. “Wala na akong halaga.”

Napahinto ako.

“Gago ka ba?” sabi ko, diretsong lumabas sa bibig ko. “May halaga ka. Hindi lang sila ang mundo.”

Napatingin siya sa akin—parang hindi sanay may sumusupalpal sa kanya pero hindi siya inaaway.

At doon siya unang umiyak nang hindi nagtatago.

At doon ko unang nakita kung gaano siya kahina…

at kung gaano ko gustong alalayan.

Simula noon, dumalas ang pagbalik niya sa dorm.

Hindi ko siya pinilit.

Hindi ko siya tinanong madalas.

Pero unti-unti, nagiging bahagi na siya ng routine ko.

Pag may exam ako, dala niya ako ng snacks.

Pag may breakdown siya, binibigyan ko siya ng space.

Pag hindi siya makatulog, sa gilid ng kama ko siya nauupo, hindi nagsasalita pero naroon lang.

Isang gabi, habang nagyayari kami mag-review, bigla siyang nagsalita.

“Elio…”

“Hm?”

“Alam mo bang… ikaw lang yung taong hindi ako tinakbuhan?”

Tumingin ako sa kanya.

Kita ko yung sincerity sa mata niya.

Yung pagod.

Yung takot.

“Alam mo bang ikaw yung dahilan bakit hindi ako sumuko?”

Kinabahan ako.

Literal.

Para akong tinusok sa dibdib.

“Kyro…”

“Tinutulungan mo akong makita yung sarili ko ulit.”

Tumingin siya sa kamay niyang nanginginig.

“Na hindi ako basura. Na hindi ako mali.”

At tumingin siya sa akin nang may halong pag-asa.

Isang pag-asang hindi ko alam kung kaya kong sagutin.

“Elio… salamat.”

At doon ako natakot.

Kasi alam kong hindi dapat tumanggap ng ganito kapag hindi ka sigurado kung kaya mong tumugon.

Pero huli na.

Nadulas na ako sa presensya niya.

At nadulas siya sa pag-asa sa akin.

Lumipas ang mga linggo.

At unti-unting nagbago ang tingin niya sa sarili.

Hindi ko inaasahan na ganun pala kalalim ang iniwan ng nakaraan niya.

May trauma siya.

May gal!t.

May takot.

Pero araw-araw, pinipilit niyang maging mas mabuti.

At araw-araw…

ako ang sandalan niya.

Isang gabi, habang nagse-set up kami ng kape sa dorm lounge, may sinabi siyang hindi ko makalimutan.

“Elio…”

“Bakit?”

Tinignan niya ako—yung tinging parang hinuhubaran ako pero hindi sa katawan…

kundi sa kaluluwa.

“Pwede ba kitang tawag… home?”

Hindi ako agad nakasagot.

“Elio,” nilapit niya ang mukha niya ng kaunti, “ikaw yung lugar na hindi ko natatakutang bumalik… kahit masama ang araw ko.”

At doon nawala ang lakas ko.

Ako dapat ang matatag.

Ako dapat ang hindi naaapektuhan.

Pero ang hina-hina ko pagdating sa kanya.

“Kyro…” sabi ko, mahina, “huwag mo akong gawing mundo mo.”

“Bakit?”

“Kasi… baka ako yung unang mawala.”

Hindi ko alam kung bakit yun ang lumabas sa bibig ko.

Pero alam ko bakit.

Kasi ramdam ko.

Hinog na ang feelings niya—

pero ako?

Hindi ko alam.

At ayokong masira siya kapag ako ang bumitaw.

Pero tumawa siya ng malungkot.

“Elio… hindi mo ako sisirain.”

Pero paano kung ako ang masira?

At dumating ang araw na hindi ko inasahan.

Nakita ko siyang masaya—

tunay na masaya—

kasama ang iba.

Isang bagong transfer student—

Theo Manrique.

Magaan tingnan, mabilis ngumiti, at agad naging close sa lahat.

Pero hindi ako handa sa nakita ko.

Kyro, tumatawa.

Kyro, mas relaxed.

Kyro, nakakalimutang tignan kung nasaan ako.

At isang hapon, narinig ko silang nag-uusap sa cafeteria.

“Tara, Kyro,” sabi ni Theo, “samahan mo ‘ko mamaya?”

“Sure,” sagot ni Kyro, sobrang gaan, sobrang saya.

At doon ko naramdaman yung kirot na hindi ko dapat nararamdaman.

Hindi ako kasintahan.

Hindi kami.

Wala naman akong karapatan.

Pero bakit parang may nababali sa dibdib ko?

Bakit parang ako yung pinapalitan?

At bakit parang…

hindi na niya ako kailangan?

That evening, hindi siya dumaan sa dorm.

Hindi siya nag-message.

Hindi siya tumawag.

At doon ko naramdaman ang malamig na katotohanan:

Tinuruan ko siyang mahalin ang sarili niya.

Tinulungan ko siyang buuin ang basag na parte niya.

Pero hindi ako ang taong makakasama niya kapag buo na siya.

Masakit.

Oo.

Pero totoo.

Ilang araw siyang ganoon.

May mga gabi pa rin na dumadaan siya, pero wala na yung dating lambing.

Wala na yung dependence.

Wala na yung mga tingin.

At isang gabi…

sa wakas…

nag-usap kami.

“Elio,” sabi niya, nakatayo sa harap ko. “May sasabihin ako.”

Hinugot ko ang lakas ko.

“Ano ‘yon?”

Huminga siya nang malalim.

“Elio… hindi ko alam kung paano sasabihin—”

“Kayo na ba?” tanong ko, hindi ko alam bakit diretsong lumabas.

Natigilan siya.

Parang sinampal.

“H–hindi… pero…”

“Pero mahal mo siya.”

Hindi siya makatingin.

“Elio…” bulong niya, “…I’m sorry.”

At doon bumagsak ang mundo ko.

Hindi dahil may ginawa siyang mali.

Hindi dahil ipinagpalit niya ako.

Hindi dahil wala akong laban.

Kundi dahil tama siya.

At mali ako.

Mali kong inakalang ang pagmamahal ko ang gagamot sa kanya.

Mali kong inakalang ako yung destinasyon.

Hindi pala.

Ako lang ang daan.

Ako lang ang naggabay.

Ako lang ang pansamantalang tahanan.

At ironically—

ako rin ang unang hindi niya piniling piliin.

“Elio,” humakbang siya palapit, “hindi ko sinasadya—”

“Kyro,” putol ko, “…hindi ko hinihinging mahalin mo ako.”

Tumingin siya.

Nagpigil ng luha.

“Pero sana…” tuloy ko, “…nirespeto mo man lang yung sakit ko.”

Bumagsak ang balikat niya.

“Elio… mahalaga ka.”

“Pero hindi ako yung mahal mo.”

Hindi siya sumagot.

Hindi niya kaya.

At doon ko nalaman—

tapos na ako.

Hindi dahil natalo ako.

Kundi dahil hindi ko kayang patuloy na maging sandalan niya habang iba na ang inuuna niya.

“Elio…” halos pakiusap niyang sabi, “…please stay.”

Umiling ako.

“Kyro,” bulong ko, “…tinuruan kitang muli mong mahalin ang sarili mo—pero hindi mo kayang mahalin ako ng ganun.”

At doon siya umiyak.

Hindi dahil ako ang nawala.

Kundi dahil ngayon lang niya na-realize…

ako yung hindi niya kayang habulin.

At ako?

Ngumiti ako nang malungkot.

Tama.

Kailangan kong umalis.

Hindi dahil gal!t ako.

Hindi dahil gusto kong masaktan siya.

Kundi dahil minsan…

ang pinakamahirap na anyo ng pagmamahal ay yung pagbitaw na hindi naghihintay na mahalin pabalik.

At doon ako lumakad palayo.

Sana maging masaya siya.

Sana mahalin siya ng taong mahal niya.

At sana…

sa huli…

matutunan niya ring huwag hayaan ang mga kagaya ko—

yung mga taong tumulong buuin siya—

na mawala nang walang yakap.

THE END.

#lifestories #confession #stories #storytime #storytelling #advice #gay #m2m #blseries #gayreels #maletomale #lgbt #lgbtq #boyslove #campusbl #university #universitylife #QuietPrideStories #LGBTQStories #BLStoriesPH #GayLoveStories #M2MStories #PrideInSilence #HiddenFeelings #UntoldLove #SilentHearts #PrideThroughStories