“Nangako Kang Hindi Mo Ako Bibitawan—Pero Ako ang Unang Nalaglag Nung Binalikan Mo Siya.” (BL STORY)

Hindi ko alam kung paano ako napunta sa puntong iyon—nakahawak sa isang bisig na dati kong sinandalang buong-buo, pero ngayon… unti-unti nang lumalayo. Nakakatawa, kasi noong una, siya yung takot akong mawala. Siya yung kumakapit. Siya yung lumilingon kapag nahuhuli ako. Siya yung unang tumatakbo pabalik kapag may problema.

Pero sa huli, ako rin pala yung unang bibitawan.

Ako si Nico Andrade, third-year Fine Arts student. Tahimik lang ako, hindi maporma, hindi sikat, hindi magulo. Marami akong nakikitang magulo sa mundo, pero hindi ako yung tipo ng taong nag-aambag pa. Ang buhay ko ay dapat simple: painting, deadlines, kaunting kaibigan, at tahimik na dorm room.

Pero dumating si Levi Sarmiento—ang lalaking magaling mag-joke, laging may ngiti, pero may lungkot sa likod ng mga mata. Ang lalaking nagsabing, “Kung aalis ka, sasama ako. Hindi kita bibitawan.”

At iyon ang pinakamalaking p@ngak0 na binitawan sa akin, na hindi niya pala kayang panindigan.

Unang beses ko siyang nakilala sa Art Room, kung saan halos araw-araw akong nagpi-paint ng tahimik—para makatakas sa ingay sa labas. Hapon noon, papalubog ang araw, at ako lang ang tao sa loob. Pero dumating siya, basa ang buhok, hingal, hawak ang volleyball bag.

“Bro!” sigaw niya, hingal. “Pwede bang maki-charge? Nawalan ako ng battery. Hindi ko mahanap yung ex ko—ay, este, kapatid ko pala.”

Napataas ang kilay ko.

Hindi ko alam kung masama ba siyang tao o masama lang magsalita.

“Uh… sure,” sagot ko, sabay abot ng charger. “Dito.”

Ngumiti siya nang parang kid.

“Salamat! Sobra!”

Umupo siya sa tabi ko.

Literal na tabi.

Hindi yung “pwede dito?” tabing may distansya.

As in, tabi.

“Teka,” sabi niya, tinitingnan ang canvas ko. “Ikaw nagpaint niyan?”

“Oo.”

“Ang ganda.”

Hindi ako huminga.

Hindi dahil kinilig ako—sige na nga, may kaunti—pero dahil hindi ako sanay papurihan.

“Salamat.”

Tumingin siya sa akin, napangiti nang totoo.

“Hindi ka pala suplado.”

“Hindi talaga ako suplado,” sagot ko. “Tahimik lang.”

“Well…” ngumiti siya. “Ako yung Levi.”

“Ako si Nico.”

At doon nagsimula ang lahat—

simple, maliit, walang kahirap-hirap na connection.

Yung tipong hindi mo mararamdaman na binubuksan ka na pala niya nang kaunti.

Habang tumatagal, nagtataka ako.

Bakit siya laging nandyan?

Pag break time ko—

nandyan siya.

Pag nasa cafeteria ako, kumakain mag-isa—

nandyan siya, may pa-extra fries pa.

Pag nasa library ako—

nandyan siya, kunwari nag-aaral pero mas nag-iingay kaysa nagrereview.

At isang gabi, sumama ako sa kanya sa bench sa labas ng dorm building.

Tahimik lang kami.

Siya yung unang nagsalita.

“Nico…” sabi niya, “alam mo ba bakit hindi ako bumibitaw sa mga taong mahalaga sa’kin?”

“Bakit?”

“Kasi may isang tao na sobrang mahal ko noon… at ako yung unang bumitaw.”

Huminto ako sa pagsusulat.

Naramdaman ko yung bigat sa boses niya.

“Sino?” tanong ko.

“Si Mika,” sagot niya.

At may kirot sa lutong pagbigkas niya ng pangalan.

“Ex mo?”

Tumango siya.

“Ano nangyari?”

Hindi siya sumagot agad.

Huminga muna siya nang malalim, parang may pasan na hindi niya kayang ibaba.

“Hindi ako lumaban,” sabi niya. “Hinayaan ko siyang umalis. Tapos nang lumingon ako… wala na siya.”

Pinagmasdan ko siya, yung paraan ng pag-angat-baba ng dibdib niya, yung paraan ng pagpisil niya sa palad niya. Para akong namimilipit sa loob.

“Levi…”

“Nico…” tinignan niya ako—diretso. “Kung magkagusto man ulit ako sa isang tao… hindi ko na siya bibitawan.”

Hindi ako huminga.

At iyon ang unang beses na natakot ako na baka ako ‘yung susunod na hahawakan niya nang mahigpit.

At baka ako rin ang susunod niyang hindi kayang i-hold nang matagal.

Isang gabi, tumawag siya sa akin na humahagulgol.

“Nico… puwede mo ba akong puntahan?”

Inabutan ko siya sa may campus court—

nakaupo sa gilid ng bleachers, nakayuko, humihikbi.

“Levi!” Nilapitan ko agad siya. “Anong nangyari?”

“A-Ayos lang…” sabi niya pero halata ang pagsisinungaling.

“Hindi ka ayos,” sagot ko. “Sino may ginawa?”

Umiling siya, napapikit, at sumubsob sa balikat ko.

Oo. Sa balikat ko.

“Hindi ko alam…” bulong niya. “Ayoko sa lahat na umalis ulit siya.”

“Sino?”

“Si… Mika.”

Huminto ang puso ko.

“A-Ano?”

“Bumalik siya,” bulong niya, luhaan. “Nagtext. Sinabi niyang gusto niya akong makausap.”

At doon ko naramdaman yung dapat hindi ko maramdaman—ingat, takot, selos, lahat.

Pero hindi ako nagsalita.

Ako yung sandalan niya.

Hindi ako dapat marupok.

“Nico,” sabi niya habang umiiyak, “natatakot akong mahalin siya ulit.”

“At ano ako?” tanong ko—pero hindi lumabas iyon sa bibig ko.

Nasa loob lang.

Kinain ko.

Ang sinabi ko lang:

“Hindi ka nag-iisa. Nandito lang ako.”

At doon niya sinabi ang linyang hindi ko na dapat kinapitan—

“Nico… pangak0… hindi kita bibitawan.”

Sinabi niya iyon na umiiyak, nanginginig, nakahawak sa braso ko na parang ako yung huling tao sa mundo.

At syempre—

ako pa.

Ako yung naniniwala.

Simula noon, kami yung inseparable.

Hindi kami—

pero kami.

Gabi-gabi siyang nasa kwarto ko, nakahiga sa floor mattress, nagkukuwento ng mga trauma niya, mga pangarap niya, mga ayaw niya sa sarili niya.

At dahan-dahan, tinuruan ko siyang tumingin ulit sa salamin nang hindi nagtatago ng hiya.

Tinuruan ko siyang magpatawad sa sarili niya.

Tinuruan ko siyang huminga nang hindi nanginginig.

At isang gabi, habang sinusulatan ko ng kulay ang painting ko, tumingin siya sa akin.

“Nico…”

“Ano?”

“Bakit mo ‘ko tinutulungan nang ganito?”

Hindi ako agad sumagot.

Hindi ako marunong magsinungaling.

“Kasi magaling kang tao, Levi,” sagot ko. “May mga mali ka, oo. Pero hindi ka masama.”

“Hindi ako mabuti,” sagot niya.

“Sapat ka,” sabi ko.

At doon siya napangiti.

At doon ko na rin nalaman—

hindi na ako ligtas.

Pero lahat ng healing may kapalit.

Unti-unting nagiging mas okay siya.

Mas masaya.

Mas buo.

Mas stable.

At habang gumagaling siya…

unti-unti naman akong nagiging transparent—

na ako yung nagsisilbing glue habang kinukuha niya ang mga nawawala niyang bahagi.

Hanggang dumating ang araw na kinakatakutan ko.

Tumigil siya sa pagpunta sa kwarto ko.

Hindi na siya nagte-text ng “Nico, gising ka pa?”

Hindi na siya nagpapakita after classes.

At isang araw… napansin ko siyang kasama si Mika sa hallway.

Nakangiti siya.

Yung matagal ko nang hindi nakikitang ngiti—

hindi nangyari ‘yon sa akin.

At yung pag-kaway niya—

hindi sa akin nakadirekta…

kundi sa kaniya.

Sa babaeng bumasag sa kanya noon.

Sa babaeng binalikan niya ngayon.

Tumigil ang mundo ko nang makita ko silang magkatabi, nakatawa, nakayuko habang nag-uusap, parang walang nangyari noon.

At mas masakit,

hindi niya ako nakita.

Ako yung unang sinandalan.

Ako yung sandalan niya sa gabi.

Ako yung sumalo sa kanya nang wasak siya.

Pero nang gumaling siya,

ako ang hindi niya kayang lingunin.

At doon ko naramdaman kung paano nalalaglag ang isang taong akala mong titibay.

Kinagabihan, pumunta siya sa kwarto ko.

“Nico! Bro, sorry kanina. Busy kami—”

Kami.

Mas masakit pa kaysa sugat.

Umupo siya sa kama ko, nakangiti, masaya.

“Nico, sobrang bigat ng araw ko pero ang gaan ng pakiramdam ko kanina. Parang… parang bumabalik yung dati.”

Tumango lang ako.

Tumingin siya sa akin.

“Nico… hindi ako bibitaw, ha?”

At doon, hindi ko na napigilan.

Tanong ko:

“Levi… sino bang hawak mo ngayon?”

Natigil ang ngiti niya.

“Ano?”

“Sino ba ang pinipili mo?”

“Nico… bakit mo tinatanong ‘yan?”

“Kasi hindi ako bulag,” sagot ko. “Alam kong bumabalik ka sa kanya.”

“H-hindi,” sabi niya. “Hindi ko sinasabi na—”

“Pero ginagawa mo.”

At doon siya tumahimik.

At doon ko lang naintindihan—

totoo ang sakit kapag hindi na nila sinusubukang magsinungaling.

Tumingin siya sa sahig.

“Nico… hindi ko gustong saktan ka.”

“Pero nasaktan mo na ako.”

“Hindi ko sadya—”

“Hindi mo sadya,” putol ko. “Pero nangyayari.”

Huminga siya nang malalim.

“I’m sorry.”

“Hindi ko kailangan ng sorry,” bulong ko. “Kailangan ko ng sagot.”

Tumingin siya sa akin—

diretso, walang takas.

“Nico… hindi kita kayang mahalin ng ganun.”

At doon—

literal—

sobrang sakit na parang pinunit yung loob ko.

Hindi dahil rejected ako.

Kundi dahil alam kong totoo iyon.

“Nico…” lumapit siya, pero umatras ako. “Please… wag kang umalis.”

“Teka,” sagot ko, medyo tumatawa kahit may luha. “Ako ang umalis?”

“Nico—”

“Ikaw ang nangako,” sabi ko, boses ko nanginginig. “Nangako kang hindi mo ako bibitawan.”

“Nico… I meant it.”

“Pero ako ang unang nalaglag nung binalikan mo siya.”

Tumigil siya.

Hindi makagalaw.

Hindi makapagsalita.

Hindi makatingin.

At doon ko nalaman—

hindi niya ako bibitawan,

kasi hindi niya pala totoong hinawakan.

Hindi ko alam paano ako lumabas ng dorm building. Hindi ko alam paano ako nakarating sa courtyard. Hindi ko alam paano ako nakaupo sa bench na iyon, nanginginig, umiiyak nang hindi umaalingawngaw.

Ang alam ko lang:

ako lang ang naglaban.

Ako lang ang kumapit.

Ako lang ang naniwala.

At siya?

Siya yung natutong mahalin ulit—

pero hindi ako ang minahal niya.

Kinabukasan, lumapit siya sa akin.

May luha.

May pasa ng puyat.

May guilt sa mata.

“Nico…” pakiusap niya, “kausapin mo naman ako.”

Tumingin ako sa kanya—

pero hindi ako lumapit.

“Ano pang sasabihin natin, Levi?” tanong ko. “Handa ka na. Gumaling ka na. Masaya ka na. Pero hindi mo ako pipiliin.”

“Hindi ganoon!”

“Pero totoo.”

Huminto siya.

Napakapit sa ulo.

“I’m sorry… I don’t know what I’m doing.”

“Alam mo,” sagot ko. “Ayaw mo lang aminin.”

“Nico…”

“I’m letting you go.”

Para siyang sinuntok sa dibdib.

“Huwag,” sabi niya, halos pabulong. “Please… wag mo akong bitawan.”

“Nangako kang hindi mo ako bibitawan,” sagot ko. “Pero ako ang nalaglag.”

“Nico, I still need you—”

“Levi,” bulong ko. “Kailangan mo siya. Hindi ako.”

Tumingin siya sa akin, basag.

“Nico… mahalaga ka.”

“Pero hindi ako mahal mo.”

And that ended it.

Not with shouting.

Not with gal!t.

But with acceptance.

Minsan, ang pinaka-matayog na pagmamahal ay yung hindi mo ipinaglalaban, kundi yung hinahayaan mong umalis ang taong hindi sayo.

Lumakad ako palayo.

Hindi humabol si Levi.

Hindi siya sumigaw.

Hindi niya sinabi ang dapat niyang sabihin.

At doon ko nalaman—

hindi niya kayang ibigay ang puso niya sa akin.

At ako?

kaya kong ibigay ang akin…

pero hindi ko kayang ibigay ang pagkabuo ko sa taong hindi ako pipiliin.

Kaya sa wakas…

pinakawalan ko siya.

Hindi dahil hindi ko siya mahal—

kundi dahil mas mahal ko ang sarili kong natira.

THE END.

#lifestories #confession #stories #storytime #storytelling #advice #gay #m2m #blseries #gayreels #maletomale #lgbt #lgbtq #boyslove #campusbl #university #universitylife #QuietPrideStories #LGBTQStories #BLStoriesPH #GayLoveStories #M2MStories #PrideInSilence #HiddenFeelings #UntoldLove #SilentHearts #PrideThroughStories