“Minahal Kita Kahit Ramdam Kong Option mo Lang Ako—Pero Umiyak Ka Pa Rin Para sa Ibang Tao.” (BL STORY)

Kung may pinakamahirap na papel sa buhay, siguro yung pagiging taong laging nandiyan pero hindi naman kailanman magiging sapat. Hindi ko inakalang mararanasan ko iyon kay Rafael “Raf” Ilustre—yung lalaking dati kong inisip na simpleng kaklase lang, naging kaibigan, naging sandalan… at nauwi sa pagiging sakit na hindi ko alam kung paano tatanggalin.

Pero bago ko maunahan ang sarili ko, magpakilala muna ako.

Ako si Seth Aranas, fourth-year Psychology student. Tahimik. Low maintenance. Hindi madalas magpahayag ng damdamin. Hindi rin ako sanay humingi ng kahit ano. Kaya siguro… perfect akong option. Kasi hindi ako maingay. Hindi ako demanding. Hindi ako nagagal!t. Hindi ako naghihingi ng higit sa kaya kong ibigay.

Pero kahit gano’n, may mga sakit na kahit hindi mo hilingin… dederetso sa’yo at sisirain ka kung hindi mo harapin.

At si Raf—

siya ang sakit na ‘yon.

At siya rin ang pinakamagandang parte ng buhay ko.

Unang beses ko siyang napansin hindi dahil gwapo siya—kahit totoo naman. Hindi dahil sikat siya—kahit mas totoo pa iyon. Napansin ko siya kasi siya lang ang tumabi sa akin nung orientation. Walang hiya. Walang pakialam.

“Bro, pwede dito?” tanong niya, hindi na naghihintay ng sagot. Umupo na lang siya.

“Uh… oo,” sagot ko.

Ngumiti siya.

“Thanks. Siksikan eh.”

I looked away.

Pero naramdaman ko na agad.

May problema ang presensya niya.

Hindi siya basta tao.

May dalang ingay, init, at bigat na hindi mo agad mararamdaman.

At sa hapon ding iyon, bigla siyang nagsabi:

“Bro, Seth, ‘di ba? Nakita kita sa list.”

Napalingon ako.

“Paano mo nalaman pangalan ko?”

Tumawa siya, yung tawa niyang parang may halong kiliti sa boses.

“Memorable ka eh.”

Hindi ko alam kung compliment ba ‘yon o joke.

Pero simula noon—kahit hindi ko aminin—napansin ko na rin siya.

Dumaan ang mga buwan, nagkalapit kami nang hindi ko alam kung paano nagsimula. Magka-grupo sa project. Magka-chat sa gabi. Magkasabay kumain kapag nakikita ko siyang mag-isa. Siya yung tipo ng tao na kahit maraming kakilala, konti ang totoong karamay.

At hindi niya alam… isa na ako sa mga yun.

Pero dumating ang araw na nakita ko siyang tulala sa may West Field, nakaupo sa damuhan, umiiyak nang tahimik. Hindi ako dapat lumapit. Hindi ako dapat maging involved. Pero hindi ko kinaya.

“Raf?” tawag ko, marahan. “Ayos ka lang?”

Hindi siya tumingin.

Pero narinig ko ang boses niyang basag.

“Seth… pwede ba kitang… pwede ba kitang mahawakan sandali?”

At pagkatapos noon, lumapit siya sa akin…

at literal na yumakap.

Mainit. Mabigat. Buo.

“Iniwan niya ako…” bulong niya. “She left me for someone else. Mas successful. Mas mature.”

Hindi ako huminga.

“Kaya pala wala kang gana pumasok.”

“Wala na akong magagawa…” bulong niya. “Hindi ako sapat.”

At doon… nasaktan ako.

Hindi dahil sa girl niya—

kundi dahil nakikita ko yung sarili ko sa kanya.

Naupo ako sa tabi niya.

Tinigil ko ang panginginig ng balikat niya.

At doon niya sinabi ang mga salitang bubukas ng isang pinto na hindi ko dapat pinasok:

“Seth… pwede ba kitang sandalan saglit? Hindi ko kaya ito mag-isa.”

At iyon ang naging simula ng lahat ng pagkawasak ko.

Mula noon, gabi-gabi kaming magkausap. Hindi na tungkol sa ex niya. Hindi na tungkol sa takot niya. Kundi tungkol sa buhay niya. Sa mga pangarap niya. Sa mga insecurities niya. Sa mga ‘di niya kayang sabihin kahit kanino.

At habang mas lumalalim siya sa loob ko…

mas nagiging mali ako para sa kanya.

Isang gabi, nasa dorm lounge kami, nagre-review para sa finals. Bigla siyang sumandal sa balikat ko, parang natural lang. Walang malisya. Pero sa akin—para akong kuryenteng hindi ko alam paano patayin.

“Seth…”

“Hm?”

“Thank you. For staying.”

“Wala ‘yon,” sagot ko.

Tumingin siya sa akin.

Masyadong malapit.

Masyadong marupok.

“Hindi lahat ng tao, mananatili,” sabi niya. “Pero ikaw… nandito ka pa rin.”

At tahimik lang akong ngumiti.

Hindi ko nasabi:

Hindi ako aalis. Kahit hindi mo ako piliin.

Kasi totoo naman.

Hindi kita iiwan—

kahit hindi mo ako makita na nandiyan ako.

Pero habang tumatagal, may pattern akong nalaman.

At masakit man aminin…

ako lang ang may alam nun.

Kung kailan siya malungkot,

kung kailan siya wasak,

kung kailan niya kailangan ng yakap—

doon niya ako hinahanap.

Pero kapag masaya siya?

Kapag kumpleto?

Kapag okay?

Hindi niya ako nakikita.

At sinasabi niya itong hindi niya napapansin:

“Nico, sumama ka muna—ayos lang ako, promise.”

Or:

“May lakad kami nila Vince, next time na tayo!”

Or:

“Bro, wag ka muna magtampo ha? Hindi ko sinasadya.”

Hindi naman ako gal!t.

Hindi rin ako nagseselos.

Hindi ako gano’n.

Ang masakit lang…

kapag kailangan niya ako, ako ang pinipili niya.

Pero kapag hindi niya ako kailangan…

ako ang pinakaunang hindi niya binabalikan.

At doon, unti-unti na akong bumibigay.

Isang gabi, nag-text siya nang biglaan:

Raf: “Seth… pwede mo ba akong puntahan?”

Naglakad ako papuntang court.

At doon ko siya nakita—nakatayo, nanginginig, luhaan.

“Binalikan niya ako,” sabi niya, halos hindi makahinga. “Nag-away sila nung guy. She said she wants to fix things.”

Hindi agad ako nakapagsalita.

Hindi ko alam ano dapat kong maramdaman.

“Anong… ginawa mo?” tanong ko.

“I don’t know,” sagot niya. “Pero masakit. Masama. Malabo.”

Huminga ako nang malalim.

“Raf, mahal mo pa ba siya?”

Hindi sumagot.

Pero sa katahimikan na iyon—

parang sinaksak ako.

At sa sobrang bigat ng gabi, tumingin siya sa akin at biglang lumapit.

Inakap niya ako.

Mahirap.

Mainit.

Nanginginig.

“Please don’t leave me, Seth,” bulong niya. “Ikaw lang yung may hawak sa’kin ngayon.”

At doon ako nabasag.

“Hindi kita iiwan,” sagot ko.

Pero sa loob ko…

ako yung gustong umalis.

Kasi mali na.

Kasi masakit na.

Kasi alam kong hindi ako ang iyak niya.

Hindi ako ang hawak niya.

Hindi ako ang puso niya.

Pero sabi ko pa rin:

“Raf… nandito lang ako.”

At sumandal siya sa dibdib ko, umiiyak nang parang mundo niya ang bumagsak.

At doon ko na-realize—

Ako yung option.

Siya yung dahilan ng lahat ng sakit ko.

Pero siya rin ang lahat ng dahilan kung bakit ako tumatagal.

Kinabukasan, hindi siya nagparamdam.

Pangalawang araw—wala.

Pangatlo—wala pa rin.

Pero nakita ko siya sa hallway…

kasama niya yung girl.

Magkausap.

Magkalapit.

At mas masakit—

siya ang unang umiyak.

Hindi ako.

Hindi niya ako nakita.

Hindi niya ako hinanap.

Hindi niya ako tinawag.

At doon ko naramdaman yung pinakamasakit na katotohanan:

Minahal kita kahit ramdam kong option mo lang ako—pero umiyak ka pa rin para sa ibang tao.

At ‘yun ang pinakamasakit.

Hindi yung hindi niya ako pinili.

Kundi yung hindi niya ako naalala sa oras na kailangan ko siyang piliin ang sarili ko.

Kinagabihan, pumunta siya sa kwarto ko.

“Seth…” tawag niya, nakayuko. “Pwede ba tayo mag-usap?”

Hindi ako tumingin.

“Anong gusto mong pag-usapan?”

“Yung nangyari.”

“Wala namang dapat pag-usapan.”

“Seth—”

“Wala.”

Sa unang pagkakataon, tumalim ang boses ko.

Hindi gal!t.

Masakit.

“Hindi ako gal!t, Raf,” sabi ko. “Nasasaktan lang ako.”

Umupo siyang dahan-dahan sa kama ko.

“Seth… hindi ko sinasadya.”

“Hindi nga,” sagot ko. “Pero nangyari.”

“Hindi ko alam anong gusto kong maramdaman,” bulong niya.

“Pero alam mo kung sino ang gusto mong piliin.”

Tumingin siya sa akin, nag-pigil ng luha.

“Seth… mahalaga ka.”

“Pero hindi ako mahal mo.”

Hindi siya sumagot.

Hindi rin niya kaya.

“Pero…” bulong niya, “…ayokong mawala ka.”

Ngumiti ako—malungkot, pero totoo.

“Pero kaya mong mawala siya?”

Hindi siya nakatingin.

Hindi siya makasagot.

Hindi niya kaya.

At doon ko nalaman:

Hindi ako ang pinipili niya.

Ako lang ang laging sumasalo.

Ako lang ang laging nandiyan.

Ako lang ang safe kapag wasak siya—

pero hindi niya ako gustong piliin kapag okay na siya.

At doon ko sinabi ang huling salitang kailangan kong bitawan:

“Raf… kung pipilitin ko pang manatili… ako yung mawawala.”

At doon siya umiyak.

Pero hindi para sa akin.

Para pa rin sa kanya.

Para pa rin sa girl.

Para pa rin sa hindi niya makuhang desisyon.

At ako?

Tumayo ako.

Tinapik ko ang balikat niya.

“Salamat sa lahat,” bulong ko. “Pero dito na tayo.”

“Seth… please…”

“Minahal kita,” sabi ko. “Kahit ramdam kong option mo lang ako. Pero hindi ko na kayang manatili sa papel na ‘yon.”

At sa unang pagkakataon—

ako ang lumakad palayo.

Hindi dahil talo ako.

Kundi dahil minsan, ang pagiging option…

kapag tumagal, nagiging sugat na hindi na kayang gawan ng art.

THE END.

#lifestories #confession #stories #storytime #storytelling #advice #gay #m2m #blseries #gayreels #maletomale #lgbt #lgbtq #boyslove #campusbl #university #universitylife #QuietPrideStories #LGBTQStories #BLStoriesPH #GayLoveStories #M2MStories #PrideInSilence #HiddenFeelings #UntoldLove #SilentHearts #PrideThroughStories