Part 2: Matapos syang apihin ng Ex, Pinakasalan nya ang isang bulag, na sya palang isang Bilyonaryo na CEO

Pagkatapos ng insidenteng iyon kasama si Marco, nagbago ang takbo ng mga araw ni Elena Ramirez. Hindi dahil muli niyang nakita ang ex—bagkus, dahil nakita niya kung paano ipinagtanggol siya ni Adrian Villaverde. Hindi niya alam na kaya nitong maging gano’n katapang at katigas ang pananalita, lalo na’t madalas niya itong nakikitang kalmado, tahimik, at halos walang emosyon.

Pero nang gabing iyon, nakita niya ang ibang anyo ng lalaki—isang anyong hindi umaasa ng awa, hindi nagpapatalo, at lalong hindi nagpapahintulot na bastusin ang mga taong mahalaga sa kanya.

Simula noon, parang nag-iba ang hangin sa pagitan nila ni Adrian.

Hindi niya alam kung paano o bakit, pero mas naging maingat si Elena sa bawat paglapit, bawat pag-abot ng papel, bawat paghawak sa braso nito. At si Adrian naman—hindi man nagbabago ang ekspresyon ng mukha, ay mas madalas nang humihingang malalim kapag nasa paligid siya, na para bang pinipigilan ang isang bagay na ayaw nitong lumabas.

Isang linggo matapos ang insidente kay Marco, maagang dinala ni Elena si Adrian sa meeting sa hotel sa BGC. Nakasuot siya ng simpleng blouse at itim na slacks, samantalang si Adrian ay naka-dark navy suit na parang modelong inilipat mula sa magazine cover—kung hindi lang ito bulag, akala mo ay isa itong lalaking sanay maglakad sa runway.

Pagdating nila, sinalubong sila ng ilang investors.

“Mr. Villaverde, it’s an honor to finally meet you,” anang isa.

“Kagalakan ko rin,” sagot ni Adrian, kalmado at pormal.

Tulad ng nakasanayan, si Elena ang nagbubulong sa kanya ng impormasyon. “Sir, si Mr. Bañares po iyon. Yung investor from Singapore.”

Tumango si Adrian, at tahimik na inabot ang kamay sa direksiyong sinabi niya.

Sanay na si Elena sa ganito—she had learned how to guide him subtly, without making him feel helpless. Isang hakbang palayo, isang bulong sa tenga, isang marahang paghawak sa siko—lahat iyon ay para lang maramdaman nitong normal ang lahat.

Pero napansin niya ang kakaibang tingin ng ilang tao sa paligid.

“Is that… his assistant?”

“Ang ganda naman.”

“Bakit kaya bulag si Mr. Villaverde?”

Narinig niya ang bulungan, at bagama’t hindi siya dapat maapektuhan, hindi niya maiwasang mapahawak sa dibdib. Dahil sa kabila ng pagkabulag ni Adrian, hindi ito dapat tingnan na parang kakaibang hayop sa museo.

Matapos ang meeting, iniabot ni Adrian ang kamay niya. “Elena, let’s go.”

“Sir, meron pa po kayong private lunch meeting—”

“I cancelled it.”

“A-ano po? Pero—”

“I need air.”

Hindi na ito nagsalita pa at dire-diretsong lumabas ng hotel, hawak ang braso niya. Nang nasa labas na sila, huminto ito at huminga nang malalim.

“I heard them,” aniya.

“Sir… pasensya na po.”

“You don’t need to apologize. People are predictable,” sabi nito, tila walang bahid ng emosyon. “Pero may isang bagay na hindi ko nagustuhan.”

Napalunok si Elena. “Ano po ’yon?”

“Yung paraan nilang tumingin sa ’yo.”

Napilingon siya. “S-sir?”

“You’re not someone to be stared at like you’re… something they can judge,” ani Adrian, mababa ang boses at puno ng tensyon.

Namula si Elena. Hindi niya alam kung paano tutugon. Hindi siya sanay na pinagtatanggol nang gano’n.

“Um… Sir… baka gusto n’yo pong—”

“Let’s walk.”

Naglakad sila sa gilid ng kalye, at habang humahakbang, doon lang napansin ni Elena na nakahawak pa rin si Adrian sa braso niya—mas mahigpit kaysa dati.

Kinagabihan, pagkatapos nilang bumalik sa opisina, dumating si Mira Dizon, may dalang isang makapal na folder.

“Sir, ito po yung request ng Board. They need the financial forecast by Friday.”

“Leave it,” sagot ni Adrian.

Pag-alis ni Mira, nagpunta si Adrian sa sofa. “Elena, come here.”

Hindi niya alam kung bakit parang kinakabahan siya. Pero lumapit siya.

“U-upo po ba kayo, Sir?”

“Yes. Sit beside me.”

“Sir?” kumabog ang puso niya.

“Hindi ako mangangagat,” anito, pero may halong biro sa boses.

Umupo siya sa tabi nito, may kaunting distansya. Ngunit biglang nagsalita si Adrian.

“Closer.”

Nanuyo ang lalamunan niya. Pero sumunod siya.

“Alam mo ba kung bakit maraming tao ang hindi marunong makitungo sa akin?” biglang tanong nito.

“Dahil… bulag po kayo?”

“Partly,” sagot niya. “Pero mas dahil hindi nila alam paano ako tignan. Hindi nila alam kung dapat ba akong kaawaan, katakutan, o respetuhin.”

Nagtagpo ang kanilang paghinga.

“Pero ikaw,” anito, “wala kang alinlangan.”

Napayuko si Elena. “Basta po kasi, ginagawa ko lang ang trabaho ko.”

“No,” sabi ni Adrian. “It’s not just your job. You look at me… like a man. Not a broken man. Hindi ako sanay doon.”

Napatingala siya. “Sir…”

“Don’t call me Sir. Hindi ngayon.”

Natigilan si Elena.

“Adrian,” sabi nito, marahan. “Just call me Adrian.”

“Pero—”

“Elena,” narinig niya ang bahagyang pwersa sa tono. “Please.”

Hindi niya kayang tumanggi. “A-Adrian.”

Hindi niya inasahang may halong emosyon ang simpleng pagbanggit niya ng pangalan nito. Para bang gumuhit iyon sa pagitan nilang dalawa, isang linya na naglapit nang sobra sa hindi dapat lapitan.

Tumalikod si Adrian, huminga nang malalim, at marahang inabot ang kamay niya.

Nagulat si Elena, ngunit hindi niya binawi ang kamay.

“Thank you,” anito. “For being… the only one who sees me.”

At sa gabing iyon, may nabuksang pinto sa puso nila na hindi dapat buksan.

Lumipas ang mga araw, at lalo silang naging close. Mas madalas nang tinatawa ni Adrian ang mga biro niya. Mas madalas niyang nakikitang kumukunot ang noo nito sa tuwing lumalayo siya even for a minute. At mas ramdam na ni Elena ang pag-iinit ng pisngi niya kapag hinahawakan ito ang braso niya.

Pero ayaw niyang bigyan ng kahulugan iyon. Dahil imposible. Siya ay isang simpleng babae. Si Adrian ay isang mayamang CEO—at bulag pa. Hindi posibleng magkaroon ng space sa mundo nito ang isang tulad niya.

Isang araw, nakaupo si Elena sa pantry, kumakain ng baon niyang adobo, nang lumapit si Mira.

“Elena,” sabi nito, mahinahon ngunit may bakas ng awa. “May naririnig akong mga bulungan sa ibang department… tungkol sa’yo.”

“Ha? Bakit po?”

“They say… you’re getting too close to Sir Adrian.”

Napanganga si Elena. “Hindi po totoo ’yan!”

“I know,” ani Mira, “pero alam mo namang madali sa mga tao ang gumawa ng kwento. Lalo na’t bulag si Sir.”

“Pero wala naman kaming—”

“I’m just warning you, Elena,” sabi ni Mira, seryoso ang tingin. “Protect your reputation. And his.”

Hindi nakasagot si Elena.

Hindi niya alam na habang sinasabi iyon ni Mira, nakatayo si Adrian sa likod ng pader, nakikinig.

Kinabukasan, tahimik si Adrian. Hindi niya alam kung bakit. Hindi ito nagbibiro. Hindi rin ito nag-uutos nang gano’n ka-personal. Parang may gustong sabihin, pero pinipigilan.

“Sir…” maingat niyang tanong, “okay lang po ba kayo?”

“Okay ako,” mabilis na sagot nito.

Pero hindi totoo iyon.

Nang gabing iyon, inihatid niya si Adrian sa bahay nito. Isang malawak na property sa Forbes Park—pero simple ang interior, halos puro dark tones. Hindi niya alam paano nagagawa ni Adrian na mag-ayos ng ganoong karangyang buhay kahit hindi ito nakakakita.

Pagpasok nila, bigla itong huminto.

“Elena,” tawag nito.

“Opo?”

“You’re avoiding me.”

“A-ano? Hindi po—”

“Yes. I can hear it. Kita ko man o hindi, hindi ako bulag sa kilos mo.”

Hindi siya nakasagot.

“Elena…” may bahagyang sakit sa tono. “Did I do something wrong?”

“N-naku Sir, hindi po. Wala pong gano’n!”

“Then why are you pulling away?”

Hindi niya alam kung paano sasabihin.

Kaya imbes na magsinungaling, sinabi niya ang totoo.

“May sabi po si Miss Mira… na baka nagiging masyado na po tayong… close.”

Tahimik si Adrian.

“Na baka po lalo kayong pag-usapan ng mga tao dahil sa kondisyon n’yo.”

Tahimik pa rin.

At sa wakas, humarap ito sa direksyon niya, kahit hindi siya nito nakikita.

“Elena… do you think I care what people say?”

“Pero Sir—”

“I don’t care,” mahina ngunit buo ang boses. “Hindi ko kailangan ng mata para malaman na importante ka sa akin.”

Parang tumigil ang mundo ni Elena.

“A-Adrian…”

Naglakad ito papalapit, mabagal, tila sinusukat ang bawat hakbang.

“Kung alam mo lang…” sabi nito, halos bulong, “…kung paano mo binago ang araw-araw ko.”

Hindi makagalaw si Elena.

“Pero…” dugtong ni Adrian, “kung mas gusto mong lumayo, hindi kita pipilitin.”

Kinagat niya ang labi.

“Adrian… hindi ako lumalayo dahil ayoko sa ’yo. Lumulayo ako dahil… baka masaktan kayo.”

Nagulat si Adrian, at bahagyang napatigil.

“Ako?” tanong nito, may mapait na ngiti. “O baka ikaw ang masasaktan?”

Tumulo ang luha ni Elena.

At sa unang pagkakataon mula nang magkakilala sila, siya ang lumapit.

Hinawakan niya ang kamay ni Adrian.

“Ako ang masasaktan,” sabi niya, nanginginig. “Dahil hindi ko alam kung hanggang saan ako puwede.”

Naramdaman niyang mahigpit na hinawakan ni Adrian ang kamay niya.

“Elena,” bulong nito, “sa mundo ko na puro dilim… ikaw ang liwanag na hindi ko kayang bitawan.”

At sa sandaling iyon—hindi halik, hindi yakap, pero isang pangako ang nabuo sa pagitan nilang dalawa.

Isang pangakong magdadala sa kanila sa pag-ibig.

At sa kapahamakan.

Dahil sa di kalayuan, may isang lalaking nakatayo sa loob ng isang kotse, hawak-hawak ang cellphone, nakatingin sa bintana ni Adrian.

Si Marco.

At ang mga mata nitong puno ng poot at inggit ay naka-focus kay Elena.

“Kung hindi ka akin…” bulong nito, “hindi ka rin magiging sa iba.”

At doon nagsisimula ang tunay na kaguluhan.

PART 3