“Sinabi Niyang Overtime Siya… Pero sa kabit pala siya pumupunta” PART 3

Hindi ako agad bumalik pagkatapos kong mabasa ang mga message ni Adrian. Hindi rin ako nagpalit ng number. Hindi ko siya bina-block. Hinayaan ko lang—parang isang teleponong tumatawag sa isang bahay na wala nang nakatira.

Bawat oras, nagme-message siya.

Bawat gabi, tumatawag.

Bawat umaga, nagpapadala ng mahabang paragraph.

Pero hindi sapat ang “sorry” para buuing muli ang pusong sinadya niyang durugin habang nakayakap sa iba.

Bakit ako babalik kung ako ang huling ginustong mahalin?

Tatlong araw akong nasa bahay ng parents ko. Tatlong araw na puro tahimik, puro pag-iisip, puro pakiramdam na kahit ilang taon kong pinanghawakan ang pangako, kayang mawala ‘to nang isang kisapmata.

Pero sa ikatlong araw, napagod ako.

Hindi sa kanya.

Hindi sa sakit.

Kundi sa hindi ko alam kung ano bang dapat kong gawin.

Kaya huminga ako.

Kinuha ko ang susi ng kotse ni Papa.

At nag-decide akong gawin ang bagay na pilit kong iniiwasan:

Kakaharapin ko siya. At kakaharapin ko siya.

Hindi ko alam kung anong klaseng closure ang hinihintay ko, pero kailangan ko makita sa mata niya kung sino ang talagang pinipili niya.

Hindi text.

Hindi tawag.

Hindi sorry message na paulit-ulit.

Gusto ko makita kung sino siya kapag wala na siyang dahilan para magsinungaling.

Pagdating ko sa apartment, bukas ang ilaw. Nakabukas ang pinto. Para bang marami siyang gabing hindi natutulog.

At nang pumasok ako, nakita ko siya:

Nakapayong mata.

Naka-teary-eyed.

Nakapikit habang hawak ang picture namin sa wedding day.

“Mia…” halos hindi lumabas ang boses niya.

Hindi ako umiyak.

Hindi ko siya nilapitan.

Hindi ko siya sinigawan.

Tumayo lang ako sa harap niya. Tahimik. Matatag. Hindi dahil hindi ako nasasaktan—kundi dahil minsan, kapag sobrang sakit, napapagod ka na ring umiyak.

“Kailangan natin mag-usap,” sabi ko.

Tumango siya, parang batang sumusunod sa utos.

“Mia, please,” bulong niya, “sabihin mo kung paano ko babawiin lahat.”

Hindi ko muna sinagot ‘yon.

Ang tanong ko:

“Siya ba talaga?”

Huminto ang paghinga niya.

At sa unang beses simula nang kasal namin, nakita ko ang pinaka-raw, pinaka-hubad, pinaka-honest na expression sa mukha niya:

Guilt. At hindi maipagtanggol na katotohanan.

“Mia…” niluhuran niya ako.

“Hindi ko siya mahal.”

Umiling ako. Hindi sa galit—kundi sa awa.

Hindi ko alam kung naaawa ako sa kanya o sa sarili ko.

“Kahit hindi mo siya mahal…” sabi ko dahan-dahan,

“…pinili mo pa ring puntahan.”

Tahimik siya. Umiyak siya nang wala akong narinig.

“Anong meron sa kanya na hindi mo nahanap sa akin?” tanong ko.

Ilalim ng tanong na iyon ang tunay kong kinatatakutan:

Ako ba ang may problema? Ako ba ang mali? Hindi ba ako sapat?

“Hindi ikaw ang problema,” sagot niya, halos masamid sa luha.

“Hindi ikaw. Ako. Ako ang nagkulang. Ako ang mahina.”

At doon, parang may nabunot sa dibdib ko.

Hindi dahil gumaan.

Kundi dahil hindi ako ang dahilan kung bakit ako iniwan.

“Kung hindi mo siya mahal, bakit hindi mo ako pinili nung kailangan ko ng sagot?”

Hinawak niya ang kamay ko, pero hindi ko pinahawak.

“Dahil natakot ako,” sagot niya.

“Dahil ginawa kong dahilan yung pagod, yung stress, yung trabaho… pero ang totoo, ako lang ang sumira sa relasyon natin.”

Huminga ako. Malalim. Mabigat.

Hindi niya alam na ang salita niyang natakot

ay parang kutsilyong tumama sa huling natitirang parte sa akin.

“Kaya mo akong lokohin… pero hindi mo kayang sabihin ang totoo.”

“Gusto mo pa ba akong piliin, Adrian?” tanong ko.

At doon siya naging tahimik.

Hindi yung tahimik na walang sagot.

Hindi rin yung tahimik na nag-iisip.

Kundi yung tahimik na alam niyang ang sagot niya ang magiging katapusan namin.

Hanggang sa dahan-dahan niyang sabihin:

“Gusto kita… pero hindi ko alam kung deserve mo pa ako.”

Napapikit ako.

Hindi dahil masakit.

Kundi dahil iyon mismo ang sagot na hinahanap ko.

Ang saklap.

Ang totoo.

Ang wala nang balat-kayo.

Hindi niya masabing mamili siya.

Hindi niya masabing ako.

Hindi niya masabing siya.

Hindi niya masabing kaya niyang ayusin ‘to.

At iyon ang sagot.

Minsan, hindi mo kailangan ng “yes” o “no.”

Kailangan mo lang makita kung bakit hindi ka talaga worth ipaglaban—

hindi dahil wala kang halaga,

kundi dahil hindi ka kayang hawakan ng taong natuto nang bitawan ka.

“Makikipaghiwalay na ako,” sabi ko.

Doon siya bumagsak.

Literal.

Parang binuhusan ng yelo.

Parang kalahati ng kaluluwa niya naiwan sa sahig.

“Mia… please. Please. Hindi ko kaya,” umiiyak siya.

“Hindi ko kayang mawala ka. Hindi ko kayang isipin na wala ka sa bahay, wala ka sa tabi ko, wala ka bukas—”

“Hindi mo naman ako hinanap nung nandito ako.”

At doon siya tumigil.

“Kahit nandito ako,” patuloy ko,

“wala ka na sa akin.”

Tumayo ako.

Kinuha ko ang wedding ring ko.

At nilapag ko sa mesa.

“Mahal kita… pero hindi ko na kaya mahalin yung taong kayang magbigay ng hindi kanya.”

At bago ako lumabas, sinabi ko ang katotohanang gusto ko ring marinig para tuluyan kong matanggap ang desisyon ko:

“Huwag kang mag-alala. Hindi ako galit.”

Napatingin siya sa akin—puno ng tanong, puno ng guilt, puno ng takot.

At doon ko sinabi ang huling linya na sumelyo sa buong kwento:

“Hindi mo na kayang isnabihin ang taong mahal mo… kapag kaya mo nang mahalin ang sarili mo.”

Lumabas ako.

Hindi siya sumunod.

Hindi dahil ayaw niya.

Kundi dahil alam niyang tapos na ako.

Anim na buwan na mula noon.

Hindi ko alam kung magkasama pa sila ng babae.

Hindi ko alam kung masaya pa sila.

Wala na akong pakialam.

Ang alam ko lang—

Natutunan ko mahalin ang sarili ko nang hindi ako hinihila pababa ng panloloko ng iba.

At minsan, yun pala talaga ang ending ng ilang pagsasama:

Hindi lagi yung “nagkabalikan.”

Hindi lagi yung “nagpatawad.”

Hindi lagi yung “nagbago siya.”

Minsan…

ang ending ay yung pag-alis ng isang taong natutunan nang hindi niya deserve masaktan.

At ako iyon.

Ako si Mia.

At hindi ako natapos dahil niloko niya ako.

Natapos kami…

dahil natapos na rin ako sa paglalaban mag-isa.

TAPOS.