“Sinabi Niyang Overtime Siya… Pero sa kabit pala siya pumupunta” PART 2

Hindi ako agad umuwi nung gabing ‘yon.

Hindi ko alam kung saan ako tumingin. Hindi ko alam kung saan papadausdusin ang katawan ko. Hindi ko alam kung paano itatayo ang sarili ko sa gitna ng ulan at katotohanang sumampal sa akin nang hindi man lang nagpaalam.

Ako na yung babaeng sobrang ganda ng mundo.

Ngayon, ako yung babaeng sobrang gulo ng gabi.

At habang pinapanood ko silang pumasok sa building na parang mag-asawang walang tinatago, hindi ko alam kung mas gusto kong sumigaw o tumawa sa katangahang ipinangalandakan ko nang ilang taon.

Hindi nila ako nakita.

Ako ang nakakita sa kanila.

Ako ang nakatayo sa dilim.

Ako ang basang-basa ng ulan at luha.

Sila?

Masaya.

Komportable.

Magkayakap pa habang nagmamadaling pumasok sa elevator.

At doon ko naramdaman ang kakaibang sakit—

hindi yung sakit na parang hinihiwa ka.

Hindi rin yung sakit na parang binabalatan ang puso mo.

Kung hindi…

Yung sakit na nagsasabing: “Maliit ka sa mundo niya. Sobra.”

Hindi ko nagawang harapin sila doon.

Hindi dahil sa takot.

Kung hindi dahil…

kung lumapit ako, hindi ko alam kung anong uri ng pagkabasag ang maririnig nila mula sa akin.

Nagmotor ako pauwi. Basang-basa. Nanginginig. Hindi ko alam kung ulan o pawis o luha ang tumutulo sa baba ko.

Pagdating ko sa apartment, tahimik. Madilim. Walang tao.

At doon ako napaupo sa sahig.

Pinikit ko mata ko.

Hinawakan ko ang dibdib ko.

At sa unang beses—

hinayaan kong bumigay ako.

Hindi ako umiiyak.

Hindi iyak yun.

Hagulgol.

Yung tipong wala nang tunog, pero ramdam mo sa loob ang paghihiwalay-hati ng puso mo.

Yung tipong iniabot ko ng walang kapalit ang lahat sa kanya…

tapos may iba siyang mas piniling yakapin.

Ilang oras ako sa sahig. Hindi ko alam kung 1 AM na o 3 AM na. Pero narinig ko yung pamilyar na tunog ng susi sa pinto.

Pumasok si Adrian.

Hindi siya nag-expect na gising ako.

Lalo na hindi niya inexpect na nasa sahig ako, nakasandal sa pader, magulo ang buhok at pulang-pula ang mata.

Napatigil siya.

“M–Mia? Ba’t gising ka pa?”

Hindi ako sumagot.

At doon ko nakita ang ekspresyong hindi niya maipinta—

hindi guilt.

Hindi awa.

Takot.

Takot dahil alam niyang may mali.

Takot dahil alam niyang nakita ko na ang dapat hindi ko makita.

Takot dahil alam niyang marunong akong magbasa ng katahimikan.

Pumasok siya nang dahan-dahan, parang may tinatago sa likod niya. Basang-basa rin siya, pero hindi dahil sa ulan. Dahil sa shower, most likely.

“Love…?” sabi niya, paunti-unting nilalapit ang sarili sa akin.

“Nasaan ka galing?”

Diretso. Malamig. Puno ng pait.

Nagulat siya sa tanong. At doon nagsimula ang unang seryosong pagsisinungaling niya na ako mismo, kitang-kita ko sa kanyang bibig.

“Sa office… overtime.”

Tumayo ako, mabagal, parang may pwersang humihila pababa sa akin.

Kinuha ko ang phone ko.

Binuksan ko ang location history.

At pinakita ko sa mukha niya.

Isang pulang dot.

Isang address.

Isang condo.

Isang kabit.

At isang asawang nanaginip pa ring hindi siya mahuhuli.

Hindi agad siya nagsalita.

Tumingin siya sa screen.

Tapos sa akin.

“Mia… makakapagpaliwanag ako.”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“‘Yan din ba ang sinabi mo sa kanya bago ka pumasok sa condo niya?”

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

Hindi ko inakala na kaya ko yung mga salitang yun.

Pero lumabas sila.

Dahil minsan, kailangan masaktan mo muna ang tao para seryosohin niya ang sakit na ginawa niya sa’yo.

“Mia, hindi mo naiintindihan—”

“Then explain. Kasi kahit ilang gabi akong hindi mo inuuwian, wala ka man lang sinabing may sakit ako, may kulang ako, may mali ako. Wala. So please, Adrian. Sabihin mo sa akin. Ano meron sa condo niya na wala dito?”

Parang binuksan ko ang isang pintong matagal na niyang tinatago.

Kasi hindi siya sumagot.

Tumulo ang luha ko, pero hindi ako nagpadala sa iyak. Hindi yung iyak ng babae.

Yun yung iyak ng asawang nagising sa isang bangungot na hindi niya alam kung paano tumakas.

“Magkano ang relationship namin sa’yo, Adrian? Per hour?”

“Mia…”

“Magkano yung yakap mo sa kanya? Libre o may overtime pay?”

Napahawak siya sa ulo niya. Parang siya pa ang pagod. Parang siya pa ang kawawa.

At doon ako natawa—

hindi dahil masaya.

Kundi dahil sobrang sakit.

“Alam mo ang pinaka-ironic?” sabi ko, humihingal.

“Ikaw ang nagsabing ayaw mo ng mga lalaking sinungaling.

Ikaw ang nagsabing kaya mo ko pinakasalan dahil hindi mo kailangan magtago.”

Hindi niya ako matingnan.

“Bakit?” tanong ko.

“Bakit siya?”

Iyon lang.

Isang tanong na kahit ngayon, hindi pa rin kayang sagutin ng lalaking nagsabing ipaglalaban niya ako kahit kanino.

Dahan-dahan siyang umupo sa sofa. Parang napagod bigla. Parang bigla siyang tinamaan ng bigat ng ginawa niya.

At ang unang salitang lumabas sa bibig niya ay isa sa mga salita na hindi ko makakalimutan habang buhay:

“H-hindi ko sinadya.”

Napangiti ako nang mapakla.

“Hindi mo sinadya?”

“Anong hindi mo sinadya? Maligaw sa condo niya? Maligaw sa kama niya?”

“Mia, please…”

“Hindi ako tanga, Adrian. Tapat ka lang. Sabihin mo na.”

At doon niya sinabing hindi ko inakalang sasaktan ako nang higit pa sa paghalik nila sa ulan:

“Naging mahina lang ako.”

Tahimik ang kwarto.

Walang ulan.

Walang hangin.

Wala na akong marinig.

Maliban sa isang pangungusap na pumunit sa huling natitirang buo sa akin:

“Hindi ko ginusto… pero napasaya niya ako.”

Huminto ang mundo ko.

Hindi dahil sa sakit.

Kung hindi dahil sa ibig sabihin nun.

Matagal nang hindi ako nagpapasaya sa kanya.

At kung totoo iyon…

Kahit anong ayos ko sa sarili ko, kahit anong bait ko, kahit anong kaya kong ibigay…

Hindi na ako sapat.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nagwala.

Hindi ko sinampal ang mukha niya kahit kaya ko naman.

Kasi minsan, ang pinakamasakit na pag-alis—

ay yung tahimik.

Tumayo ako.

Kinuha ko jacket ko.

Wallet.

Phone.

Susi.

At alam kong alam niya na hindi ako lalabas para bumili ng yelo o softdrinks.

Alam niya na hindi ito “paikot,” hindi ito “pabebe,” hindi ito “away-asawa.”

Umalis ako dahil…

Hindi ko na kayang huminga sa kwarto kung saan binubura ako ng taong pinakasalan ko.

“Mia, huwag kang umalis. Please. Mag-uusap tayo.”

Tumigil ako sa may pintuan.

Pero hindi ako lumingon.

“At kung mag-uusap tayo… anong gusto mong marinig?”

Tahimik siya.

Kahit siya hindi alam ang sagot.

Kaya ako ang sumagot para sa kanya.

“Hindi mo ako pipiliin, ‘di ba, Adrian?”

At ang katahimikan niya… sapat na para maging sagot.

Lumabas ako.

At sa hallway ng apartment namin, doon bumagsak ang luha na kanina ko pa pinipigil.

Hindi dahil iniwan niya ako.

Hindi dahil pinili niya ang iba.

Kundi dahil sa unang beses mula nang minahal ko siya…

Ako ang hindi pinili.

Umuwi ako sa parents ko kinagabihan.

Hindi dahil gusto kong magdrama.

Kung hindi dahil hindi ko kayang matulog sa kama kung saan matagal na akong pinagtaksilan.

Nanay ko ang nagbukas ng pinto. Hindi man lang niya tinanong kung bakit ako umiiyak. Hinila niya lang ako papasok, parang alam na niya.

At sa unang beses matapos ang maraming taon…

natulog ako sa kama na hindi niya hinalikan ang iba bago humiga.

Kinabukasan… 7:12 AM.

Nagmessage siya.

Adrian:

Please umuwi ka. Ayusin natin ‘to. Hindi ko kayang mawalan ka. Hindi ko kayang hindi ka makita.

Hindi ko binasa agad.

At nung binasa ko na…

Wala akong naramdaman.

Wala nang sakit.

Wala nang galit.

Wala nang tanong.

Kundi isang pangungusap na nagkakapit sa dila ko:

“Hindi mo naman ako hinanap nung hinahanap ko sarili ko sa’yo.”

At doon nagsimula ang totoong kwento.

Hindi ang pagtataksil niya.

Kung hindi…

Ang pagtatanong ko kung ika-kalaban ko ba siya… o sarili ko.

PART 3