“Sinabi Niyang Overtime Siya… Pero sa kabit pala siya pumupunta” PART 1

Hindi ko alam kung paano sisimulan ang kwento ko, pero siguro mas totoo kung sasabihin kong… hindi ko talaga inakalang mangyayari sa akin ‘to. Akala ko infidelity ay para lang sa mga taong may kulang, may mali, o may pagkukulang sa relasyon. Akala ko parang mga kwentong pinagchichismisan lang ng mga kapitbahay.

Pero hindi pala.

Kahit mahal mo, kahit mabait ka, kahit loyal ka—may mga tao talagang gagawa at gagawa ng kasalanan kahit nakahawak ka na sa kanila.

Ako si Mia Santos, 29 years old. At ito ang confession ko.

Hindi ko ito sinusulat para maghanap ng simpatya. Gusto ko lang ilabas ang bigat. Yung tanong na kinakain ako gabi-gabi:

Kailan nagsimula yung pagbagsak namin… at bakit ako lang ang lumaban?

Si Adrian at ako ay limang taon nang kasal. High school classmates, college lovers, corporate partners—para kaming success story ng mga taong naniniwalang “your first love could be your last.”

Sana nga.

Matalino si Adrian. Masipag. Masarap kausap. Hindi ko naman ikakaila—gwapo rin siya. Yung tipong kahit simpleng polo at black pants, may dating. Kaya siguro mabilis siyang napromote sa office nila. He was only 32 pero team leader na.

Ako naman, freelance writer. Ako yung tipo ng babae na mas masaya sa tahimik na gabi, may laptop, may kape, may electric fan, at may katabing asawa na minsan nang nangakong hindi ako iiwan.

Pero ngayon… parang ako na lang yung kumakapit.

Nagsimula ang lahat sa isang ordinaryong Martes. Yung tipong walang kakaiba. Walang babala. Wala man lang nagpa-sign na "Hoy, malapit na masira buhay mo."

Maaga siyang umalis. Hinatid ko pa ng halik sa pisngi.

“Love you,” sabi niya, sabay kuha sa laptop bag niya.

“Love you more,” sagot ko, naglilinis pa ng mesa.

Ngumiti siya, yung paborito kong ngiti. Yung ngiti na maraming beses kong sinabing gusto kong makita hanggang tumanda kami.

Pero nung mga sumunod na araw, napansin kong… parang nabawasan yung ngiti. Nagsimula nang lumamig ang halik. Nagsimula nang maging “HI” ang dati’y “Hi love.” Nagsimula nang maging ‘thumbs up’ ang dati’y mahahabang mensahe.

At higit sa lahat…

Nagsimula na siyang mag-overtime nang hindi nagpapaliwanag.

“OT kami. Biglaan meeting.”

“Traffic. Uulan pa.”

“May tinatapos lang.”

At una, naniwala ako. Mahal ko siya eh. At pag mahal mo ang isang tao, ang unang instinct mo ay magtiwala—kahit na minsan… yun na pala ang unti-unting pumapatay sa’yo.

Noong ikatlong linggo ng sunod-sunod na “overtime,” doon na ako kinabahan.

Kasi hindi na siya parang pagod pagkauwi.

Hindi siya mukhang galing sa trabaho.

Parang galing sa paghiga.

Parang galing sa yakap ng iba.

Alam ko ang amoy niya. Alam ko ang init ng balat niya, ang lambot ng labi niya, ang pagod niya kapag talagang overtime, yung bagsak ng balikat niya, yung paraan niya ng pag-upo sa sofa habang natatanggal ang sinturon.

Pero ngayon… hindi siya pagod.

Hindi rin siya stressed.

Hindi rin siya mainit ang ulo.

He was… glowing.

At may bagong cologne siyang hindi ko binili.

Hindi ko na sinagot ang hinala ko. Tinago ko muna. Baka ako lang. Baka paranoid lang ako. Baka may bago siyang biniling pabango. Baka may bago lang sa office.

Pero nung isang gabi… doon ako tuluyang nadurog.

Thursday night, malakas ang ulan. Yung kulog na gumigising ng kapitbahay. Yung dilim na kahit buksan mo lahat ng ilaw, parang may kulang pa rin.

10:37 PM. Wala pa rin siya.

Tapos nag-message.

Adrian:

OT pa kami. Huwag mo na ako antayin. Maulan.

Sinagot ko pa siya ng mahinahon.

Mia:

Okay. Ingat ka.

Pero habang pinapanood ko yung chat box… napansin ko yung maliit na detail na hindi ko dapat napansin:

He was online 1 minute ago… but he didn’t open my message anymore.

Hindi ko alam bakit, pero para akong nilagyan ng batong yelo sa dibdib. Iba yung bigat. Iba yung kutob. Yung pakiramdam na may hindi ka dapat makita pero kailangan mong makita.

Ilang minuto akong nakatingin sa screen bago ako napaisip.

Nasan siya?

At bakit parang… masaya siyang naka-online habang ako hinihintay siyang umuwi?

Kinuha ko yung payong. Nilagay ko sa shoulder bag yung phone. At nagdesisyon akong gawin yung ayaw dapat ginagawa ng asawa:

Sinundan ko siya.

Kabisado ko ang daan papunta sa office niya. Naka-motor ako, siya naman carpool usually. Pero that night, wala siyang kotse sa parking. Nandoon ako sa tabi ng building, nanginginig hindi sa lamig, kundi sa kaba.

Dumaan ang 11 PM.

11:15.

11:20.

Walang lumalabas na empleyado.

Walang kahit anong indikasyon na may “overtime” talaga.

Kaya nagtanong ako sa guard.

“Kuya, may mga staff pa po ba sa loob? Si Adrian po? Yung asawang ko?”

Umiling yung guard.

“Ma’am… maaga po sila umuwi. Mga 6:30 pa lang wala nang tao dito.”

Parang may sumabog na granada sa mga tenga ko.

Lahat ng dugo ko bumagsak pababa.

“W-wala nang tao? Sigurado po kayo?”

“Opo, ma’am. Wala na pong overtime dito simula last month. Strict policy yung bagong manager. Uwi lahat ng 6.”

Hindi ko alam kung paano ako nakalakad pabalik sa motor. Hindi ko narinig yung ulan. Hindi ko naramdaman yung hangin. Hindi ko na alam kung nababasa pa ako o umiiyak.

Ang alam ko lang…

Hindi totoo ang overtime niya.

At kung hindi siya sa trabaho…

Saan siya pumupunta?

Habang pauwi ako, hindi ko alam paano ko napindot ang phone ko. Ang alam ko lang, nanginginig yung kamay ko habang binubuksan ko ang location-sharing namin.

Ilang buwan na kaming naka-on ang share location. Hindi dahil sa selos. Pero dahil dati, sinabihan niya pa akong “Para ligtas ka, Love. Para mabilisan kitang mahanap pag may emergency.”

Pero hindi ko alam na isang araw… yun pala ang magiging bala ng katotohanan.

Pagkabukas ko ng map… muntik na akong mabangga ng dumadaan na sasakyan.

Kasi hindi siya nasa office.

Hindi siya nasa daan pauwi.

At hindi rin siya nasa gym na lagi niyang sinasabi.

Nasa isang condo unit siya.

At hindi iyon sa amin.

Hindi iyon sa kahit sinong kamag-anak niya.

Wala siyang kilala doon.

Wala kami dapat na kailangang puntahan doon.

At ang pinakamasakit?

Regular na pula ang dot niya doon, gabi-gabi.

Ilang minuto akong nakatingin sa mapa. Nanginginig. Nabubulag ng luha. Hindi ko alam kung mas masakit ba yung nakita ko… o yung realization na ilang buwan na pala akong tanga.

Pero kahit nanginginig ako, kahit wasak na wasak ako, kahit pakiramdam ko parang gumuhit yung kidlat sa dibdib ko, ginawa ko pa rin ang bagay na hindi ko akalaing kakayanin ko:

Sumunod ako sa location.

Nakarating ako sa condo building at halos bumagsak yung tuhod ko nang makita ko yung guard. Hindi ko alam kung paano ko titingnan ang tao ngayon habang ang buong mundo ko, unti-unting humuhulog sa sahig.

“Sir… may kilala po ba kayong Adrian Dela Vega dito? Nakaregister po ba siya sa unit?”

Tumingin siya sa logbook.

Hindi registered ang pangalan niya.

Pero pagkatapos ng ilang pages…

Napansin ko ang isang pangalang hindi ko kilala:

“Kayla Ramirez” – regular visitor, Unit 30-B

At doon ko nakita…

pangalan ni Adrian.

Paulit-ulit.

Iba’t ibang araw.

Iba’t ibang oras.

Pero halos lahat… pang-gabing pagbisita.

At halos lahat… mga araw na nag-“overtime” siyang kuno.

Hindi ko alam paano ako nakatulala ng limang minuto. Parang may tinanggal na parte ng puso ko na hindi na maikakabit pabalik.

At nang akmang maglalakad na ako palayo…

May dumaan na pamilyar na sasakyan.

Pamilyar ang kulay.

Pamilyar ang plates.

Pamilyar ang tunog ng makina.

Tumigil ako.

Hindi ako huminga.

Hindi ako kumurap.

At nakita ko siya.

Si Adrian.

Kasama ang isang babaeng nakapulupot sa braso niya.

Tawa sila.

Malapit ang mukha nila.

Parang sila yung mag-asawa.

At doon… parang may humila ng huling hibla ng lakas ko.

Ang once na pinakamamahal kong tao…

Ang taong nangakong hindi ako sasaktan…

Ang taong nagpakasal sa harap ng Diyos…

ay humalik sa iba, habang nakasilong sa iisang payong na hindi niya kailanman ginamit para sa akin.

At ang pinakamasakit?

Mukha siyang masaya.

Hindi yung pilit.

Hindi yung pagod.

Hindi yung peke.

Masaya.

Yung ngiting hindi ko na nakikita sa akin… pero ibinibigay niya sa iba.

At iyon ang gabing nagbago sa akin.

Iyon ang gabing tumigil akong maging bobo.

Iyon ang gabing natutunan kong may dalawang klase ng luha:

Yung tumutulo dahil nasasaktan ka…

at yung tumutulo dahil unti-unti mo nang tinatanggap na hindi ikaw ang pinipili.

At habang nakatayo ako sa gitna ng malakas na ulan, pinapanood silang pumasok sa isang lugar na dapat hindi niya pinapasok, isang bagay ang pumasok sa isip ko—hindi galit, hindi selos, hindi awa.

Kung hindi…

“Kaya mo pa ba, Mia? O tapos ka na?”

At sa unang beses…

Hindi ko alam ang sagot.

PART 2