Part 3: Matapos syang apihin ng Ex, Pinakasalan nya ang isang bulag, na sya palang isang Bilyonaryo na CEO

Ang gabing iyon ang huling pagkakataon na naramdaman ni Elena Ramirez ang isang uri ng kapayapaang hindi niya kayang ilarawan—hawak ang kamay ni Adrian Villaverde, ang lalaking bulag ngunit mas malinaw ang paningin sa kanya kaysa sa sinuman sa mundo. Hindi nila kailangan ng salita. Hindi nila kailangan ng anumang pormal na deklarasyon.

Sapat na ang katahimikan.

Pero hindi alam ni Elena na sa likod ng katahimikan, may unos na parating—dala ng isang taong dapat sana’y bahagi na lamang ng nakaraan.

Si Marco Santiago.

Kinabukasan, pagpasok ni Elena sa opisina, napansin niyang abala ang lahat. May mga biglang pagpupulong, may mga tumatakbong empleyado, at si Mira ay nakakunot ang noo habang hawak ang telepono.

“Miss Mira, may problema po ba?” tanong ni Elena, kinakabahan sa tono ng paligid.

“May kumakalat na balita,” sagot ni Mira, mahina ang boses. “At si Sir Adrian ang nasa gitna.”

“Ha? Bakit po?”

Nilingon siya ni Mira, kita ang lungkot sa mata nito.

“May anonymous na nag-send ng email sa Board… na ginagamit mo raw si Sir Adrian. Na nilalandi mo siya para paitaas ang posisyon mo.”

Nanlaki ang mata ni Elena.

“Ano? Hindi po totoo ’yon!”

“Alam ko,” sagot ni Mira. “Pero may mga kasama iyong edited photos. At may nag-leak na audio—nasa elevator daw kayo, nagpaparamdam ka raw sa kanya.”

Nanghina ang tuhod ni Elena. Hindi maaaring mangyari ito. Walang ganoong nangyari. Hindi siya ganoong klaseng babae.

“Sino po ang gumawa nito…?”

Humigpit ang hawak ni Mira sa folder.

“Hindi ko sigurado. Pero isang pangalan ang nakalagay bilang huling nag-access ng account na pinanggalingan ng files…”

Nabigla si Elena.

“Marco Santiago.”

Parang naubos ang hangin sa baga niya.

“Marco…” bulong niya, halos hindi na makapagsalita.

“Alam mo ba siya?” tanong ni Mira.

“Ex ko po.”

Napahigpit ang hawak ni Mira sa folder.

“Elena… kailangan mong maging handa. Pupunta ang Board ngayong hapon. Gusto nilang komprontahin si Sir Adrian tungkol sa relasyon niya sa’yo.”

“Pero wala po kaming relasyon—”

Hindi pa man siya tapos, biglang bumukas ang pintuan.

“Elena.”

Boses iyon ni Adrian.

“Come inside,” sabi niya, seryoso ang tono.

Sumunod si Elena, nanginginig.

Pagkapasok nila sa opisina, naroon si Dr. Julian Arceo, kaibigan at doktor ni Adrian.

“Elena,” bati nito, seryoso ang mukha. “May kailangan kayong ayusin ngayon.”

Umupo si Adrian sa gilid ng mesa, nakapamewang. Halos hindi gumagalaw ang mukha niya.

“Upo ka,” utos niya.

Sumunod si Elena, kahit halos hindi niya maramdaman ang upuan dahil sa kaba.

“Elena,” sabi ni Adrian, mababa ngunit mariin. “I received the email.”

Napakagat sa labi si Elena. Hindi siya makatingin dito, pero hindi naman iyon mahalaga—hindi rin naman siya nito nakikita.

“Sir… hindi ko po ginawa ’yon. Wala po akong alam sa—”

“I know,” putol ni Adrian.

Napatingin si Elena sa gulat.

“I know you didn’t do anything wrong,” ulit niya.

Naramdaman niyang hinawakan ni Adrian ang braso niya—hindi tulad ng dati, kundi mas mahigpit, mas protektibo.

“But the problem,” patuloy ni Adrian, “is that the Board doesn’t know that.”

“Sir…” luhaang bulong ni Elena. “Ano pong gagawin natin?”

“Simple,” sagot ni Adrian. “I’ll tell them the truth.”

“Ano pong truth?”

Naantala ang sagot ni Adrian. Tumayo ito, humakbang papalapit sa kanya, at ibinaba ang boses.

“Elena… I care for you.”

Parang tinamaan ng kidlat ang puso ng dalaga.

“Pero Adrian—” putol niya.

“I don’t care what they say,” sabi ni Adrian, halos pabulong. “Hindi ko hahayaang sirain nila ang pangalan mo dahil lang sa akin.”

Tumayo si Dr. Julian. “Adrian, think carefully. Alam mong delikado ito para sa posisyon mo.”

“I don’t care,” matigas na sagot ni Adrian.

“Kung ipagtatanggol mo si Elena sa harap ng Board,” paliwanag ng doktor, “lalabas na may relasyon nga kayo.”

“Then let them think that.”

Nanlaki ang mata ni Elena. “Adrian, hindi maaari—”

Pero humarap si Adrian sa kanya, hawak ang magkabilang balikat niya.

“Elena, gusto mo ba akong manahimik habang sinisira nila ang pangalan mo? Habang pinaparatangan ka ng hindi totoo? Habang ginagamit ng ex mong hayop ang pangalan ko para saktan ka?”

Ramdam niya ang poot sa boses ni Adrian.

“Elena. Hindi ako papayag.”

Nanginig ang boses niya. “Pero baka mawala ang kumpanya n’yo…”

“Mas mahalaga ka kaysa sa kumpanya ko.”

Nabingi si Elena sa salitang iyon.

Hindi niya alam kung iiyak ba siya o tatakbo o yayakapin si Adrian. Pero hindi niya nagawa ang alinman.

Kumatok si Mira.

“Sir… the Board is here.”

Sa conference room, nakaupo ang limang Board Members, seryoso ang mukha. Pagpasok ni Adrian at Elena, tumahimik ang lahat.

“Mr. Villaverde,” untag ng chairman, “we received concerning accusations.”

“Yes,” sagot ni Adrian. “And I’m here to address them.”

“Do you confirm you have a personal relationship with your assistant, Miss Elena Ramirez?”

Pakiramdam ni Elena ay guguho ang mundo niya.

Pero hindi nag-alinlangan si Adrian.

“Yes,” sagot niya, matatag.

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

“Adrian…” mahina niyang bulong.

“It’s my choice,” sagot ni Adrian, hindi kumaharap pero ramdam niyang sa kanya ito nakatuon. “And she did nothing wrong.”

Umugong ang bulungan sa loob ng silid.

“Napakadelikado nito, Mr. Villaverde,” sabi ng chairman. “This can be seen as manipulation.”

“No,” sagot ni Adrian. “I’m the one who asked her to stay close. I’m the one who asked her to be with me. Kung may kasalanan man, akin iyon.”

Napatitig ang Board Members sa isa’t isa.

“Let me be clear,” sagot ni Adrian. “If this is a question of choosing between my position and her dignity, pipiliin ko siya.”

Hindi nakapagsalita ang Board.

At sa unang pagkakataon, nagsalita ang chairman nang may pag-aalala.

“Adrian… hindi ka namin lilinisin. Pero… hindi rin namin puwedeng tanggalin ang CEO na bumuo ng kumpanyang ito.”

Nagkatinginan sila.

“Maglalabas kami ng statement,” sabi ng isa. “Pero kailangan naming protektahan ang kumpanya. Kailangan nating pigilan ang dagdag eskandalo.”

“Then I’ll take a leave of absence,” sabi ni Adrian.

“Adrian—!” gulat na bulong ni Elena.

“This is temporary,” sagot niya. “Para kay Elena, gagawin ko ito.”

Nalumong tumango ang Board.

At sa huli, pumirma si Adrian sa dokumentong nagpapatunay ng kanyang pansamantalang pagliban.

Sa sandaling iyon, nagbago ang mundo ni Elena.

Hindi na siya basta assistant.

Hindi na siya basta babae.

At si Adrian… hindi na basta CEO.

Nang lumabas sila ng conference room, huminto si Adrian sa gitna ng hallway.

“Elena,” sabi niya, tahimik ngunit mabigat. “Hindi ko sinabing iyon dahil kailangan. Sinabi ko iyon dahil totoo.”

Tumulo ang luha ni Elena.

“A-Adrian…”

Hinawakan niya ang pisngi nito.

“Elena…” bulong ni Adrian, “I want you. I want you more than I should.”

Hindi siya nakasagot.

Dahil bago pa siya makapagsalita—biglang may humarang sa kanya mula sa likuran.

Si Marco.

May hawak itong baril.

“At sa wakas,” sabi nito, nanginginig sa galit, “nakita ko rin kung paano mo ako pinalitan.”

“Marco—!” sigaw ni Elena.

Natutop ni Adrian ang braso niya. “Elena, stay behind me.”

“Adrian, hindi mo—”

“Hindi mo siya pwedeng protektahan!” sigaw ni Marco, halos baliw ang itsura. “Bulag ka! Hindi mo siya kayang iligtas!”

Pero tumawa si Adrian, malamig at puno ng panunuya.

“Hindi ko kailangan ng mata,” sagot niya, “para protektahan ang taong mahal ko.”

Halos mabingi si Elena sa salitang iyon.

“Mahal…?” bulong ni Marco.

At bago pa niya maitaas ang baril—

Bago pa sumigaw si Elena—

Bago pa makagalaw si Marco—

Sumugod si Adrian.

Isang iglap.

Isang kalabog.

Isang pagsigaw.

Nalaglag ang baril sa sahig.

Napabagsak ni Adrian si Marco gamit ang biglaang atakeng hindi inaasahan. Kahit bulag, alam ni Adrian ang bawat galaw ni Marco—tila kabisado niya ang bawat hinga nito.

“Hindi ko hahayaang saktan mo siya,” sabi ni Adrian, mababa ngunit may apoy sa boses.

Dumating ang mga guwardya. Hinuli si Marco, na nagwawala at sumisigaw.

“Elena! Huwag ka sa kanya! Hindi mo alam—! Hindi mo alam kung sino siya!”

Ngunit hindi na siya pinakinggan ni Elena.

Lumapit siya kay Adrian, yakap agad ang lalaki.

“Adrian… Adrian… mabuti ka lang ba? Nasaktan ka ba?”

Hinawakan ni Adrian ang mukha niya—dalawang kamay, banayad, nanginginig.

“Elena…” bulong nito, “basta’t nandito ka… wala akong takot.”

At doon, sa gitna ng gulo, sa gitna ng banta, sa gitna ng lahat—

Naghalikan sila.

Malalim. Matagal. Punong-puno ng damdamin na matagal nilang tinatago.

At nang maghiwalay sila, humahingal si Adrian.

“Elena Ramirez,” sabi nito, nakangiti kahit hindi siya nakikita. “Sasagutin mo ba ako kung… hihilingin kong maging asawa kita?”

Napatigil si Elena.

“H-ha…?”

Humawak si Adrian sa kamay niya.

“I can lose my company. I can lose my sight. Pero hindi kita kayang mawala.”

Napaluha si Elena.

“Adrian… hindi mo kailangang—”

“I want to marry you,” putol nito. “I want to build a life with you.”

Humagulgol si Elena—hindi dahil sa takot, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa wakas…

Sa wakas…

May nagmahal sa kanya nang totoo.

“Adrian…” bulong niya. “Oo. Oo, Adrian. Oo.”

Ngumiti ang lalaki—ang pinakamasayang ngiti na nakita niya.

At iyon ang simula ng buhay nila—isang buhay na puno ng laban, pagmamahal, at liwanag na hindi kailangan ng mata para makita.

Dahil minsan, ang tunay na pag-ibig…

ay nakikita ng puso.

WAKAS.