Part 1: Matapos syang apihin ng Ex, Pinakasalan nya ang isang bulag, na sya palang isang Bilyonaryo na CEO

Malakas ang buhos ng ulan nang gabing iyon, habang nakatayo si Elena Ramirez sa labas ng apartment na ilang taon na niyang tinirahan kasama ang lalaking akala niya’y magiging asawa niya—si Marco Santiago. Nanginginig ang laman niya hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa bigat ng mga salitang ibinato nito bago tuluyang isinara ang pinto sa harapan niya.

“Wala na tayo, Elena. Hindi kita kailangang pakainin habang habang-buhay. May mas maayos na darating para sa akin,” iyon ang huling sinabi ni Marco, malamig, walang emosyon, at punong-puno ng paghamak.

Bitbit ang isang lumang maleta at ang dignidad na pilit niyang sinasalba, naglakad si Elena sa gitna ng ulan, tinatahak ang kalsadang wala nang patutunguhan. Isang buwan na lang bago ang ikatlong anibersaryo nila, pero sa halip na singsing, pambabastos at pagtataboy ang natanggap niya. Wala pala talagang saysay ang lahat ng sakripisyo niya—pagluluto, paglilinis, pagsuporta sa mga pangarap ni Marco—dahil sa dulo, hindi siya sapat.

Pagsapit niya sa maliit na bahay ng ina, agad siyang sinalubong ng matinding pag-aalala ni Aling Belen.

“Elena! Diyos ko, ano’ng nangyari sa ’yo?” halos pasigaw na tanong ng ina habang mabilis na inagaw ang maleta mula sa kanya.

Napahikbi na lamang si Elena habang niyayakap siya ng ina. Parang doon lang tuluyang bumigay ang buong lakas niya.

“Ma… iniwan na ako ni Marco,” aniya, humahagulgol habang nakasubsob sa balikat ni Aling Belen.

Hindi na nagtanong pa ang ina—alam nitong nasaktan ang anak, at sapat na iyon para yakapin ito nang mahigpit.

Kinabukasan, habang pinipilit ni Elena na ayusin ang sarili, nakatanggap siya ng tawag mula sa kanyang Tito Ramon, kapatid ng kanyang yumaong ama.

“Elena, napag-usapan namin ng mama mo. Baka gusto mong pumunta dito sa Maynila. May kilala akong naghahanap ng personal assistant. Malaki ang sahod, at makakatulong sa pagbangon mo,” sabi nito sa telepono.

Hindi pa man lubusang naghihilom ang sugat ng puso niya, alam ni Elena na kailangan niyang kumilos. Kailangan niyang mabuhay. Hindi niya kayang manatili sa probinsya habang nakikita ang mga alaala ni Marco sa bawat sulok ng lugar.

“Kailan po ako makakapunta diyan, Tito?” tanong niya.

“Kung kaya mo, bukas.”

At iyon nga—dalawang araw lang ang lumipas, nasa Maynila na si Elena, dala ang mumunting pag-asa na baka dito magsisimula ang bago niyang buhay.

Ang Maynila ay maingay, puno ng ilaw, at malayo sa tahimik na baryo na kinalakihan niya. Ngunit imbes na matakot, naramdaman niyang para bang may naghihintay sa kanya dito—isang bagong simula. Nang sumalubong sa kanya si Tito Ramon sa terminal, agad nitong inayos ang mga gamit niya at isinakay sa kanyang tricycle na ginagamit sa pagde-deliver ng paninda.

“Ready ka na ba sa bago mong trabaho?” nakangiting tanong nito.

“Medyo kinakabahan po, Tito. Pero susubukan ko,” sagot niya.

“’Yan ang dapat! Ang alam ko, ang magiging amo mo ay isang… medyo kakaiba.”

“Kakaiba po? Ibig sabihin… masungit?”

“Hindi naman. Pero… bulag siya.”

Natigilan si Elena. “Bulag po? Personal assistant ako ng bulag?”

“Oo. Bale, kailangan niya ng lahat ng uri ng tulong sa opisina at sa bahay. Pero mabait ’yon, kahit na… tahimik.”

“Anong pangalan niya po?”

“Adrian Villaverde.”

Hindi pamilyar sa kanya ang apelyido, at hindi rin naman niya ugali ang magtanong pa ng kung anu-ano. Ang importante, may trabaho siyang naghihintay.

Kinabukasan, maaga silang nagtungo ni Tito Ramon sa isang mataas na gusali sa Makati—ang Villaverde Holdings. Sa ibaba pa lang, nahintakutan na siya sa laki ng lugar. Mga empleyadong naka-kurbata, receptionist na nakaputing blazer, at isang logo na kumikislap sa taas ng marble wall.

Parang hindi ito ang mundong para sa isang tulad niya.

“Sigurado ka bang tama ang pinuntahan natin, Tito?” tanong niya, kinakabahan.

“’Wag kang mag-alala. Papasok ka bilang assistant, hindi bilang executive. Kahit sino, basta masipag at marunong makiramdam, tatanggapin dito,” ani Tito Ramon, pinatatatag ang loob niya.

Paglapit nila sa front desk, sinalubong sila ng isang babaeng seryoso ang mukha na may suot na ID lanyard—Mira Dizon, ang sekretarya ni Adrian.

“Kayo po si Elena Ramirez?” tanong nito.

“Opo,” sagot niya.

“This way. Hinihintay ka na ni Sir Adrian.”

Habang naglalakad sila sa hallway, napansin ni Elena na kakaiba ang katahimikan ng lugar. Parang lahat ng tao ay nag-iiba ang postura pagdaan nila—tila nagpapakita ng paggalang, o kaya naman takot.

“Miss Mira…” mahina niyang tanong, “masungit po ba ang boss n’yo?”

Ngumiti si Mira, ngunit may halong misteryo. “Hindi naman masungit. Pero maraming hindi nakakaintindi sa kanya.”

“A-ah…”

Pagdating sa huling opisina sa dulo ng hallway, huminto si Mira at kumatok.

“Sir, narito na po si Miss Ramirez.”

Mula sa loob, isang mababa ngunit malumanay na boses ang sumagot. “Come in.”

Pagbukas ng pinto, bumungad sa kanya ang isang malawak at eleganteng opisina. Ngunit ang pinakaumagaw ng atensyon niya ay ang lalaking nakaupo sa harap ng malaking bintana. Suot nito ang itim na salamin, naka-formal na polo, at may aura ng isang taong sanay mag-utos.

Pero may kakaibang kalungkutan sa aura niya.

“Sir, this is Elena Ramirez,” sabi ni Mira.

Ilang segundo bago kumibo ang lalaki.

“Elena…” ulit nito, parang ninanamnam ang pangalan niya. “Lumapit ka.”

Nilapitan siya nito. Hindi niya alam kung dapat ba siyang ngumiti o manahimik, kaya tumayo lang siya nang maayos. Dahan-dahang inangat ni Adrian ang ulo niya, nakatingin sa kawalan dahil bulag nga siya.

“Tito Ramon spoke highly of you,” mahinang sabi nito.

“A-ah… salamat po,” sagot niya.

“I need someone who can assist me not just with documents, meetings, schedules… but also with things I can no longer see.” May bahagyang panginginig sa huling salita niya, ngunit mabilis niya itong itinago.

“Handa po akong gawin ang best ko.”

“Good,” aniya. “Let’s see if your best is enough.”

Hindi insulting, hindi rin mapangmata. Parang tapat lamang.

“Simula bukas,” sabi ni Adrian.

At doon nagsimula ang bagong yugto ng buhay ni Elena—bilang personal assistant ng lalaking bulag na may misteryong awra, tahimik, at tila mayroong malalim na sugat na hindi nakikita ng iba.

Sa unang araw niya, nakita agad ni Elena na hindi biro ang trabaho. Galing si Adrian sa isang pamilyang kilala sa real estate at international investments. Siya ang CEO ng kumpanya na naglilingkod sa ilang bansa. Kahit bulag, kabisado niya ang galaw ng negosyo—imposibleng hindi siya humanga.

“Sir, naka-arrange na po ang mga papeles para sa kontrata ng Navarro Group,” sabi niya habang inaayos ang mga folders sa mesa nito.

“Ilapag mo sa kanan.”

Iniayos niya. “Tama po ba, Sir?”

“Tama,” sagot ni Adrian, halos hindi nakapaling. “Mabilis ka umintindi.”

Hindi niya alam kung papuri ba iyon o simpleng obserbasyon. Pero nakakataba ng puso.

Habang tumatagal, napapansin niya na bihira makipag-usap si Adrian sa iba. Kay Mira lamang ito minsan nakikipagkulitan, ngunit sa ibang tao—malamig, maikli, at pino ang pagsasalita.

Isang araw, habang nag-aayos siya ng mga papeles ay napansin niyang nakakunot ang noo ni Adrian.

“Are you still there?” tanong nito.

“Opo, Sir.”

“I heard you stop moving.”

“A-ah, iniisip ko lang po kung paano ko mas mapapadali ang pag-organize ng schedules n’yo.”

Napangiti si Adrian—hindi man kita dahil nakasuot siya ng salamin, ngunit halata sa paglambot ng panga nito.

“You’re different from others.”

“Sir?”

“Most of them… pity me. Pero ikaw? Hindi.”

Napayuko si Elena. “Hindi ko po kayo kinakaawaan, Sir.”

“Good,” sagot nito. “I don’t need pity.”

At doon niya napatunayan—si Adrian ay hindi ang tipikal na lalaking may kapansanan. May puso, pero may dingding. May lakas, pero may sugat na hindi niya masilip.

Isang gabi, matapos ang mahaba at nakakapagod na araw sa opisina, inutusan siya ni Adrian na samahan ito sa parking lot. Gabi na at wala nang ibang empleyado. Tahimik ang buong gusali.

“Sir, kailangan niyo po ba ng tulong sa pagbaba?” tanong niya.

“I can walk,” sagot nito, pero nag-abot ito ng braso, isang tahimik na pakiusap.

Hinawakan niya ang braso ni Adrian at dahan-dahan silang naglakad. Sa buong buhay ni Elena, ngayon lang siya nakaramdam ng ganitong kakaibang pag-iingat sa isang tao—na para bang ayaw niya itong masaktan kahit sa pinakamaliit na paraan.

Pero nang palabas na sila ng gusali—

Muntik na siyang mapatili nang magulat siya sa isang boses.

“Elena?”

Kumalabog ang puso niya.

Si Marco.

Nakatayo sa tapat ng nakaparadang kotse, suot ang jacket na binili niya minsan para rito. Nakangiti ito, pero ang ngiting iyon ay pamilyar—ngiting may halong pangmamaliit.

“Kumusta ka naman? Buti pala dito ka nagtrabaho,” sabi nito, tumingin kay Adrian na hawak ang braso niya. “At ngayon, nag-aalaga ka na ng… bulag?”

Hindi pa man siya nakakasagot, biglang nagsalita si Adrian, tahimik pero matalim.

“Who is he, Elena?”

“W-wala po, Sir. Ex ko.”

“Ahh, ex pala,” sabat ni Marco, nakangisi. “Bumaba pala ang standards mo, Elena.”

Pero bago pa makapagmura si Elena, may sinabi si Adrian na nagpatahimik sa kanila pareho.

“Kung hindi ka aalis sa harapan niya sa tatlong segundo… papatanggal kita sa buong building na ’to.”

Nanginig ang boses ni Marco. “S-Sino ka ba—”

“Adrian Villaverde.”

Halos manlumo ang mukha ni Marco.

“Y-You’re the… CEO?”

Hindi sumagot si Adrian, ngunit ramdam ni Elena ang pag-igting ng panga nito.

“Lumayas ka,” malamig na utos ni Adrian.

At doon lang tumakbo palayo si Marco, hindi na nagawang sabihin ang mga bagay na balak pa sana nitong ipamukha sa kanya.

Pagkatapos, kumalma si Adrian at tumayo nang tuwid.

“Next time,” sabi nito kay Elena, “don’t hold me like I’m someone fragile.”

“A-ano po?”

“In fact…” hinarap siya ni Adrian kahit hindi siya nito nakikita, “…I can protect you just fine.”

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, napatingin si Elena sa lalaking hawak niya kanina pa.

At doon nagsimula ang hindi niya inaasahang damdamin.

Hindi niya alam.

Wala siyang kaide-ideya.

Na ang lalaking tinulungan niya—bulag, tahimik, misteryoso…

Ay ang lalaking magbabago ng buong kapalaran niya.

At ang lalaking iibig sa kanya nang higit pa sa buhay.

Pero hindi niya rin alam…

Na ang lalaking ito—

ay isang bilyonaryong CEO.

At siya ang babaeng magbabago sa katahimikan ng mundo nito.

PART 2