“Iniwasan Mo Ako Para Hindi Ka Mahulog—Pero Ako ang Nahulog sa’yo.” (BL STORY)
- whisperboxph
- Dec 2, 2025
- 8 min read
Ang tahimik ng hallway ng Dorm 7 kapag alas-onse na ng gabi—yung tipong maririnig mo ang bawat yabag mo, pati ang bawat hinga ng mga estudyanteng inaantok na pero pinipilit pang tapusin ang requirements. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako habang papalapit sa bagong room assignment ko, pero siguro normal lang ‘yon para sa isang taong hindi sanay sa pagbabago.
Ako nga pala si Liam, third-year civil engineering student na mas sanay makipag-usap sa calculators kaysa sa tao. Hindi ako anti-social; I just don’t like noise. Pero alam ko na agad na magsisimula na naman ang gulo nang makita ko kung sino ang roommate na nakatalaga sa Room 4B.
Si Arden Velasco.
Campus volleyball star, guitarist ng isang sikat na org band, at literal na walking chaos. Hindi dahil magulo siyang tao—pero dahil kahit saan siya mapunta, nagbabago ang atmosphere. Para siyang liwanag na sinusundan ng lahat, kahit hindi niya sinasadya.
Nang pagbukas ko ng pinto, nasa gitna siya ng kwarto. Pawis, hingal, hawak ang volleyball, parang ngayon lang pinanganak at nakakalimutang may kasama na pala siya.
Pagtingin niya sa akin, nagulat siya.
“Teka… ikaw yung bagong roommate?”
“Oo,” sagot kong diretso. “Ako.”
“Uh…” Pinunasan niya ang pawis sa noo niya gamit ang laylayan ng shirt niya. “Pasensya na sa gulo.”
Tumingin ako sa paligid.
Socks sa sahig.
Open bag of chips sa desk.
Tum przew down.
At isang gitara sa kama—hindi ko rin alam bakit doon.
Hindi ako nagsalita.
Hindi ko rin siya tiningnan nang diretso.
“Pwede mo namang sabihin kung ayaw mo sa setup,” sabi niya, diretso pero hindi gal!t.
“Hindi naman sa ayaw,” sagot ko, nilalapag ang gamit. “Nagulat lang ako.”
Ngumiti siya nang maliit, yung tipong awkward pero sincere.
“Okay. Sige. Susubukan kong maging… less chaotic.”
At doon nagsimula ang kwento namin.
Tatlong araw akong nag-a-adjust. Tatlong araw din akong nagtatanong: paano ba naging roommate ang dalawang tao na magkaibang-magkaiba?
Si Arden:
maingay, expressive, extrovert, palatawa.
Ako:
tahimik, logical, organized, allergic sa kahit anong spontaneous.
Pero kahit ganoon, may mga bagay siyang ginagawa na hindi ko inaasahan.
Pagod ako sa plate-making noon, past 1 AM.
Narinig ko siya:
“Timo, kumain ka na?”
Tinamaan ako nang kaunti.
“Hindi ako Timo. Liam ako.”
“Ay, sorry,” tawa niya. “May kilala kasi akong Timo. Pareho kayo ng vibe—yung tahimik pero matalim tumingin.”
“Wow. Compliment ba ‘yan?”
“You tell me,” sabay kindat niya.
Napairap ako.
At nagpatuloy sa ginagawa ko.
Pero maya-maya, may iniabot siyang cup noodles at bottled water.
“Para kasi hindi ka mag-crash.”
“H-hindi ako—”
“Halata,” sabi niya.
At hindi ko na nagawang tumanggi.
Habang tumatagal, may mga gabing nagiging kakaiba.
Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa.
Minsan pag-uwi ko, tulog na siya sa kama niya—pero may isang lamp na nakabukas malapit sa side ko, para raw hindi ako mahirapan pumasok.
Minsan naman, may iniwan siyang sticky note sa desk:
“Good luck sa quiz mo today. Kaya mo ‘yan.” —A
Hindi ko alam kung bakit ako napangiti.
Pero ang pinakanagpatanong sa akin?
Kapag may mga gabing hindi siya makatulog.
Napapansin ko kasi na parang may—
hindi ko alam—
tinatakasan siyang sariling isip.
One night, 2 AM, narinig ko siyang humihingal.
Hindi yung pagod.
Hindi yung pagod sa laro.
Takot.
Lumingon ako.
Nakasubsob siya sa blanket, nanginginig.
“Arden?” tawag ko.
Hindi siya sumagot.
Pero nang lumapit ako, nakita ko ang luha sa gilid ng mata niya.
“Teka—ano nangyayari?”
“W-wala…” bulong niya, nanginginig. “Bad dream lang.”
Pero alam kong hindi.
“Arden, hindi lang ‘yan bad dream. Halata.”
Tumingin siya sa akin—kahit madilim, ramdam ko yung bigat ng mga mata niya.
“Liam…” sabi niya, halos marinig mo lang kapag lumapit ka, “…wag mo na akong tanungin.”
“Bakit?”
Umiling siya.
“Pag nalaman mo ‘to,” bulong niya, “baka ikaw yung sumuko.”
Nanlaki ang mata ko.
“Ano bang meron?”
Hindi siya sumagot.
Bumukas lang ang bibig niya, pero walang lumabas na salita.
“Arden…”
“Liam…” bulong niya, “…wag ka sanang mahulog.”
Nanlamig ako.
“H-ha?”
“Wag ka mahulog,” ulit niya. “Hindi ako safe na tao.”
Humigpit ang dibdib ko.
Hindi ko alam bakit.
Hindi ko alam para saan.
Pero bago ko pa masabi ang kahit ano—
tumalikod siya at nagkunwaring tulog.
Kinabukasan, parang wala siyang sinabi.
Nag-joke siya.
Naglaro.
Natawa.
Pero tuwing titingin siya sa akin, parang may takot sa likod ng ngiti niya.
Isang araw, nakita ko siyang may pasa sa balikat.
Kulay ube.
Bagong-bago.
“Kaninong galing ‘yan?”
“Wala,” sagot niya agad.
“Arden—”
“Training lang.”
Pero hindi man ako varsity, alam kong hindi iyon galing sa bola o sa drill.
“Wag mo na tanungin,” sabi niya, mahina.
“Bakit ba ang dami mong tinatago?” sagot ko, hindi ko mapigilang tumaas ang boses.
Bigla siyang natigilan.
Parang natamaan.
“Liam,” sabi niya softly, “hindi dahil ayaw kong sabihan ka…
kundi dahil ayokong masaktan ka kapag nalaman mo.”
Parang may humila sa puso ko.
Hindi ko alam kung anong klaseng takot ang nakikita ko sa mata niya—pero hindi ‘yon normal na pag-iwas.
May lungkot.
May hiya.
May guilt na hindi ko masundan ang pinanggagalingan.
Pero umiling lang ako.
“Hindi naman ako mahina.”
“At hindi rin ako matibay,” sagot niya.
At doon ko unang naramdaman…
may dalawang taong nasasaktan dito, hindi lang isa.
Lumipas ang ilang araw.
Unti-unti, lumalayo siya.
Hindi physically.
Kahit araw-araw kaming magkasama, nararamdaman ko yung pag-urong niya.
Hindi na siya nag-aabot ng pagkain.
Hindi na siya tumatabi pag nanonood kami ng series.
Hindi na niya inaantay ang pag-uwi ko.
Hanggang sa isang gabi, tinanong ko siya.
“Arden,” sabi ko, “gal!t ka ba?”
“No,” sagot niya, mabilis.
“Then bakit ka umiiwas?”
Hindi niya ako sinagot.
Pero lumapit siya sa desk niya at tumingin sa harap—hindi sa akin.
“Liam…” bulong niya, “masyado kang mabait.”
“And?”
“And that’s the problem.”
Pumikit siya ng ilang segundo.
“Tinatakot mo ako.”
“What?” halos natawa ako. “Ako? Nakakatakot?”
“Hindi ikaw,” sabi niya.
“Yung nararamdaman ko kapag kasama kita.”
Natuliro ako.
Hindi ko alam kung dapat ba akong huminga.
Pero nagpatuloy siya.
“Mas nakakatakot kasi kapag alam mong may taong pwedeng mahalin ka…
pero hindi mo naman kayang mahalin pabalik nang buo.”
Natigilan ako.
He wasn’t rejecting me.
He was… afraid.
“Arden,” sabi ko, “hindi mo kailangang pilitin—”
“Pero yun nga, Liam,” bulong niya.
“Hirap na hirap na ako kasi hindi ko dapat maramdaman ‘to.”
“What are you so scared of?”
He looked up.
“Na baka kapag nahulog ako… hindi mo ako masasalo.”
Hindi ko man kinaya, pero sinagot ko:
“Arden… hindi ako aalis.”
He shook his head.
“Masyado kang sigurado.”
“Because I mean it.”
“Pero hindi naman ako worth it.”
Mahina, basag, halos pakiusap.
“Liam… hindi mo alam ang nakaraan ko.”
“Then tell me.”
“Hindi ko kaya.”
Tumingin siya sa akin nang matagal, parang nalulunod.
And that’s when he whispered:
“Kaya kita pinagtaguan.
Para hindi ka mahulog.”
Naglakad siya palabas ng kwarto.
Hindi ko siya sinundan.
Hindi dahil wala akong pakialam—
kundi dahil ako mismo, naliligaw na sa nararamdaman ko.
Dumating ang sagot sa hindi ko inaasahang paraan.
Isang hapon, habang nasa hallway ako papunta sa org room, sinigawan ako ng isang lalaking hindi ko kilala.
“Ay, ikaw yung roommate ni Arden, ‘di ba?”
“Oo. Bakit?”
Nagkatinginan yung grupo niya—parang may alam sila na hindi ko alam.
“Ang tapang mo, bro,” sabi nung isa. “Kaya mo pala tumira kasama yung troublemaker?”
Napakunot noo ako.
“Troublemaker?”
“Di mo alam?” bulong nung isa, lumapit pa.
“Si Arden—tinanggal sa dating univ kasi may gulong kinasangkutan. Yung ex niya—”
“Hoy!” sigaw ng isa pa. “Wag mo sabihin dito, baka may makinig.”
“Ano bang sinasabi niyo?” tanong ko, gal!t na ako.
Pero sabay-sabay silang tumahimik.
At tumingin sa akin na para bang ako ang pinaka-naaawa nilang tao.
“He’s bad news, bro,” bulong nung isa.
“Huwag kang ma-involve. Mababagsak ka.”
Hindi ko alam kung paano ako nakalakad pabalik sa dorm.
Hindi ko alam kung paano ako nakapasok sa kwarto.
Pero alam ko ang nakita ko.
Si Arden.
Nakaupo sa sahig.
Tahimik.
Hawak ang lumang phone.
At may picture ng isang babaeng umiiyak sa screen.
“Arden…” tawag ko.
Hindi siya tumingin.
Pero nagsalita siya.
“Alam mo na, ‘di ba?”
Hindi ako sumagot.
Hindi ko alam paano.
“Yung ex ko…” bulong niya. “Yung pinagkakalat nila.”
He shook his head.
“She ruined me, Liam.
Nasira yung scholarship ko.
Nasira yung pangalan ko.
Nasira lahat.”
I sat beside him.
“Arden…”
“Ginawa kong lahat para ayusin,” patuloy niya. “Pero lahat ng effort ko—nabalewala.”
He looked at me—finally.
“Liam… kaya kita iniiwasan.
Kasi ayokong hilahin kang pababa kasama ko.”
I swallowed.
Hindi ko alam kung gal!t ba ako o nasasaktan.
“Arden,” sabi ko slowly, “hindi ako biktima mo.”
“Pero magiging isa ka kapag hindi mo ako nilayuan.”
Then he whispered—
barely audible.
“Liam… ayoko kasing mahalin kita.”
My heart stopped.
“Arden…”
“Tingin mo… kaya mong saluhin lahat ng trauma ko?”
“Yes.”
“Hindi ‘yan totoo.”
“Arden—”
“Liam, please,” bulong niya.
“Kung pwede lang… kung pwede lang kita mahawakan nang hindi natatakot…
ginawa ko na.”
Hindi ko alam kung paano ko napigilan ang luha ko.
He reached out, then pulled his hand back—parang takot masunog.
“Tignan mo.”
He laughed weakly.
“Hawak pa lang kita, takot na ako.”
“Arden… you can trust me.”
“No.”
Umiling siya, tears falling.
“Hindi ko kayang tanggapin na baka masaktan kita dahil sa akin.”
“Wala ka pang ginagawa—”
“Kaya nga,” bulong niya.
“Kasi kapag may ginawa ako… hindi na ako makakabalik.”
He stood.
At sinabi niya ang linya na pumutol sa akin:
“Liam…
Pinagtaguan kita para hindi ka mahulog—
pero ako yung nahulog sa’yo.”
Hindi ko siya nasundan.
Hindi ko alam paano.
At sa unang pagkakataon mula noong naging roommate ko siya—
iniwan niya akong mag-isa.
Tatlong araw ko siyang hindi nakita.
Tatlong gabi ko siyang hinintay.
Tatlong beses akong naglakad-lakad sa campus courtyard, hoping na makita ko yung mukha niya.
Hanggang isang gabi, may nag-text sa akin gamit unknown number.
“Roofdeck. Please.”
Siya ‘yon.
Alam ko agad.
Pag-akyat ko, nandun siya—
nakahoodie, nakatayo sa gilid, nakatingin sa mga ilaw ng campus.
At pagtingin niya sa akin, para siyang batang nawawala sa gitna ng lindol.
“Liam,” bulong niya, “sorry.”
Lumapit ako dahan-dahan.
“Ano'ng ginagawa mo dito?”
“Sinubukan kong lumayo.”
Huminga siya nang malalim.
“Pero ang bobo ko… kasi habang pinipigilan kitang mahulog…”
He looked at me, eyes trembling.
“…ako yung tuluyang bumagsak.”
Hindi ko kaya.
Lumapit ako.
Hinawakan ang balikat niya.
“Arden…”
“Timo—”
“Liam,” correction ko, pero mahina.
“Liam…”
He swallowed hard.
“Tama ka. Hindi ako dapat tumakbo.”
Tahimik kami ng ilang sandali.
Hanggang sinabi ko:
“Ano bang gusto mo, Arden?”
He closed his eyes.
“Gusto ko na… sana…
hindi kita tinatakbuhan.”
“Hindi mo kailangang tumakbo.”
“Pero mahal kita.”
Napatigil ako.
Literal na natigil.
“Arden…”
“Kaso mali ‘to.”
Tumingin siya sa akin, tears falling.
“Mali kasi… hindi pa ako buo.”
“Hindi mo kailangang maging buo para mahalin.”
“Pero kailangan kong maging handa.”
“And you’re not?”
He shook his head.
“Pero kahit hindi pa ako handa…”
He took a step forward.
“I don’t want to lose you.”
Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.
Hindi mahigpit.
Hindi maluwag.
Tama lang.
“Liam…” bulong niya,
“…pwede bang piliin mo ‘ko… kahit hindi pa ako kaya ng buong mundo?”
I smiled.
Painful but real.
“Arden,” sagot ko, “hindi mo kailangan ng buong mundo.”
He blinked.
“Bakit?”
“Kasi ako… sapat na.”
At doon niya ako niyakap.
Walang halik.
Walang sobra.
Walang kulang.
Yakap na may kasamang paghingi ng tawad, paghingi ng tulong, at paghingi ng oras.
Yakap na parang sa wakas, pwede na siyang huminga.
At sa gabing iyon, sa ilalim ng malamlam na ilaw ng rooftop, dalawa kaming hindi perfect, pero willing maghawakan kahit masakit.
Hindi pa ito ang simula ng relasyon namin.
Hindi rin ito ang dulo.
Pero ito ang sandaling hindi na niya ako tinakbuhan.
THE END.
#lifestories #confession #stories #storytime #storytelling #advice #gay #m2m #blseries #gayreels #maletomale #lgbt #lgbtq #boyslove #campusbl #university #universitylife #QuietPrideStories #LGBTQStories #BLStoriesPH #GayLoveStories #M2MStories #PrideInSilence #HiddenFeelings #UntoldLove #SilentHearts #PrideThroughStories
Comments