“Iniwan Niya Ako sa Altar habang kasal namin—Pero makalipas ang isang taon, nagmamakaawa siyang pakasalan ko siya.” PART 1

Hindi ko akalaing kaya niyang gawin ‘yon.

Hindi ko akalaing kaya niyang gawin sa akin, sa pamilya ko, sa dignidad ko, sa puso kong buong-buo na ipinagkatiwala ko sa kanya.

At hindi ko akalaing kaya kong mabuhay pagkatapos ng araw na ‘yon.

Pero heto ako. Buhay. Humihinga. Nakangiti pa minsan. At higit sa lahat—kaya ko nang ikwento kung paano ako iniwan sa altar, sa mismong araw ng kasal namin, habang nakatingin ang lahat ng tao sa akin at naghihintay sa lalaking hindi na darating.

Ako si Celestine Reyes, 27.

At ito ang confession ko.

Isang taon na ang lumipas, pero tuwing ibinabalik ko sa isip ko ang araw na ‘yon, ramdam ko pa rin ang lagkit ng foundation na tumutunaw na sa mukha ko dahil sa init ng simbahan, ang bigat ng wedding gown na parang unti-unting lumulunod sa akin, at ang ingay ng mga bulungan ng mga bisita na unti-unting naging halakhak na parang kutsilyo sa tenga ko.

Dapat isa iyong masayang araw.

Graduation ng pagmamahalan namin ni Lucas. Pitong taon kaming magkasama. Pitong taon ng pag-aalaga, pagtitiis, pagsuporta, pag-asa. Pitong taon ng “forever tayo, Cel,” at “ikaw ang gusto kong makasama hanggang pagtanda.”

Pitong taon.

Tapos ganun lang?

12:47 PM.

Late na siya.

Hindi ako agad kinabahan. May faith ako sa kanya. Si Lucas ‘yon. Yung lalaking unang nagligpit ng gamit ko noong college dahil iyak ako nang iyak sa prof namin. Yung lalaking sumama sa akin sa ospital noong namatay si Dad. Yung lalaking marunong humawak ng kamay ko kapag kinakabahan ako sa mga bagay na hindi ko kayang takasan.

Kung may taong imposible gumawa ng masama sa akin, siya ‘yon.

‘Yun ang akala ko.

1:10 PM.

Lumapit ang coordinator.

“Cel… hindi pa rin siya sumasagot.”

Naramdaman kong unti-unting sumikip ang mukha ko. Yung tipong parang may humahawak sa panga ko at pinipilit akong ngumiti kahit nanginginig na ang labi ko.

“Ano sabi sa bahay nila?” tanong ko, pilit na kalmado.

“Wala raw doon si Lucas.”

1:22 PM.

Lumapit ang Mama ko.

“Anak… baka traffic lang.”

Hindi siya naniniwala. Nakikita ko sa mata niya. Pero ayaw niya akong masaktan. Kaya kahit nanginginig na rin ang kamay niya, noong inabot niya ang kamay ko, pinalabas niyang matatag siya.

1:35 PM.

Nagsimula na ang bulungan.

“Iniwan ba siya?”

“May nangyari kaya?”

“Baka may iba.”

“Sayang ang gastos.”

“Nakakahiya.”

Hindi ko mapigilan ang luha ko. Pero hindi ko ito pinahulog. Hindi ako pwedeng umiyak. Hindi pwedeng masira ang makeup na inabot ng isang oras. Hindi pwedeng makita nila na natatakot ako.

Hindi pwedeng maging totoo ang iniisip ko.

1:50 PM.

Dumating ang kaibigan niyang si Marcus, hawak ang telepono niya, namumutla.

“Cel… kinakailangan nating mag-usap.”

Ayoko. Ayoko marinig. Ayoko malaman. Ayoko paniwalaan.

Pero doon ko nalaman—

si Lucas mismo ang nag-text sa kanya.

“Bro, hindi ko kayang magpakasal. Sabihin mo kay Cel sorry. Hindi ko kayang humarap.”

Para akong binagsakan ng mundo.

Hindi luha ang lumabas. Hindi sigaw. Hindi galit.

Kundi isang katahimikan na parang kumain sa buong pagkatao ko.

At doon ako bumagsak.

Hindi sa sahig. Hindi sa aisle.

Bumagsak ako sa pagkatao ko.

Kinailangan akong alalayan papunta sa bridal car. Hindi ko makita ang harap. Hindi ko marinig ang ingay. Hindi ko maramdaman ang bigat ng gown. Parang lumipad ako palabas ng simbahan nang hindi ko namalayan.

Pero ramdam ko isang bagay:

Ginawa niya.

Totoo.

Iniwan niya ako sa altar.

Hindi dahil may emergency.

Hindi dahil may nangyari sa pamilya niya.

Hindi dahil kailangan niya ng oras.

Kung hindi dahil ayaw niya.

Ayaw niya akong pakasalan.

At hindi niya ako minahal nang sapat para man lang humarap sa akin at sabihin iyon.

Kinagabihan, nakaupo ako sa kama ng childhood room ko. Suot ko pa rin ang wedding gown. Hindi ako makagalaw. Hindi ko kayang tanggalin. Parang nakakabit sa balat ko yung kahihiyan.

At doon ako nagsimulang umiyak.

Hindi paunti-unti.

Kung hindi—

hagulgol na bumiyak sa buong bahay.

Sabi nila, nakakamatay daw ang heartbreak.

At oo. Totoo.

Hindi mo lang namamalayan.

Pero bigla ka na lang mawawala sa sarili mo.

Hindi ko na maalala kung ilang araw akong umiiyak. Hindi ko na maalala kung ilang meal ang hindi ko kinain, ilang beses kong pinilit bumangon pero bumalik din ako sa kama.

Pero tandang-tanda ko ang isang bagay:

Hindi man lang siya nagpakita.

Hindi siya nag-sorry.

Hindi siya nag-explain.

Hindi niya ako tinawagan.

Wala.

Bigla na lang siyang nawala—parang pitong taon namin ay isang bagay na pwede lamang niyang ibulsa at itapon kapag hindi na komportable.

Six months later…

Kumuha siya ng trabaho sa Cebu.

Nagbago ng number.

Nag-delete ng social media.

Umalis na parang wala kaming pinagdaanan.

At ako?

Ako ang babaeng iniwan sa altar.

Ako ang babaeng pinagchismisan ng mga kapitbahay for months.

Ako ang babaeng tinitingnan nila sa mall at sinasabing:

“Ay siya yung bride na iniwan.”

Parang identity ko na ‘yon.

Hanggang sa dumating yung araw na tumingin ako sa salamin, at hindi ko na nakilala kung sino yung babaeng nakatingin pabalik.

Hindi na siya si Celestine.

Hindi na siya yung masayahing babae.

Hindi na siya yung babaeng nagmahal nang buong-buo.

Siya na yung babaeng durog.

At napagod ako maging durog.

Kaya nagbago ako.

Nagtrabaho ako ulit.

Nag-aral ako ulit.

Nag-therapy ako.

Nag-gym ako.

Nag-makeup lessons ako.

Nagbukas ako ng small business.

At unti-unti—

nakabalik ako.

Hindi para sa kanya.

Kundi para sa sarili ko.

Isang taon ang lumipas.

At isang gabi, habang nasa café ako, gumagawa ng brand proposals para sa clients ko, may lumapit sa akin.

Hingal. Pawis.

Parang galing sa habulan o matinding kaba.

Nang tumingin ako, bumagsak ang puso ko sa sahig.

Si Lucas.

Mas payat.

Mukhang walang tulog.

Mukhang wasak.

At pag-angat niya ng tingin sa akin…

doon ko nakita ang bagay na hindi ko inakalang makikita ko pa:

Pagsisisi.

“Cel… pwede ba kitang makausap?”

Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam kung matatawa ba ako, magwawala, o tatalikod.

Pero hindi ako gumalaw.

At doon siya lumuhod.

Literal.

Sa harap ng café.

Sa harap ng mga tao.

“Celestine… isang taon na akong walang araw na hindi ko naaalala yung ginawa ko. Alam kong wala akong karapatan humarap sa’yo. Pero hindi ako titigil hangga’t hindi mo ako pinapakinggan.”

Pinagtinginan kami ng mga tao.

May nag-video na.

May nagbulungan na.

Pero wala na akong pakialam sa kanila.

Ang tanging gusto kong malaman—

Bakit?

Bakit siya bumalik?

Bakit ngayon?

Bakit niya ako ginawang bangungot tapos ngayong nakaahon na ako, babalik siya parang wala lang?

Huminga siya nang malalim. Hawak ang dibdib niya, parang masasaktan physically sa sakit.

“Cel… ipaglalaban mo ba akong makausap? Please. Isang chance lang.”

Hindi ako sumagot.

Hindi ko alam kung kaya ko pa.

Hindi ko alam kung may natitira pa.

Hindi ko alam kung dapat ko pa siyang kausapin.

Pero isang bagay ang hindi ko maitatanggi:

Sa isang taon ng katahimikan, sa isang taong gumising akong mag-isa, sa isang taon ng pagbangon—

hindi ko nakalimutan ang sakit.

At walang nakapagsabi sa akin kung paano ito isasarado.

Kaya tumayo ako.

Lumapit sa kanya.

At ang tanging sinabi ko ay:

“Dalhin mo ako sa lugar kung saan nagsimula ang lahat.”

At doon siya napalunok.

Kasi alam niya ang ibig kong sabihin.

Hindi café.

Hindi kotse.

Hindi bahay ko o niya.

Kundi ang lugar na kinasumpaan niya ako…

at iniwan niya ako.

Ang simbahang pinagtayuan ko mag-isa habang hinihintay ko siyang dumating.

Sabi niya, pakinggan ko siya.

Then fine.

Papakinggan ko siya.

Pero doon mismo…

sa altar kung saan niya ako sinira.

Hinding-hindi niya alam:

Hindi ako sumusunod para bumalik.

Sumusunod ako para malaman kung paano ko siya lulubusin.

Hindi para magpakasal.

Kung hindi—

para tuluyang tapusin ang natitirang multo ng lalaking minsan kong minahal.

At doon magsisimula ang totoong digmaan.

Hindi para sa puso niya.

Para sa puso ko.

PART 2