“Sa ’Yo Ako Natutong Hindi Matakot Umibig Muli.” (BL STORY)

May mga taong darating sa buhay mo sa panahong hindi mo inaasahan—hindi mo sila pinlano, hindi mo sila hiniling, pero sila mismo ang sagot sa takot mong matagal mo nang kinikimkim.

Ako si Laurean “Lars” De Villa, thirty-four, freelance portrait painter. Tahimik ang buhay, may konting ipon, may maliit na studio, pero may malaking sugat na hindi ko matanggap kahit ilang taon na ang lumipas.

Iniwan ako ng pinakamahal kong tao apat na taon na ang nakalipas.

Walang paalam, walang dahilan, walang ngiti, walang tingin.

Lumipas ang araw, lumipas ang taon—pero hindi lumipas yung takot.

Takot na kapag nagmahal ako, mawawala ulit.

Takot na kapag nagbukas ako, masisira ulit.

Takot na kapag minahal ko, iiwanan ako.

Kaya sinarado ko ang puso ko.

Hanggang dumating siya.

Si Evan Ruiz, thirty-one—isang nurse na may mata ng isang taong paulit-ulit na nasaktan pero marunong pa ring ngumiti.

Hindi ko alam kung paano nangyari, pero una pa lang na nagtagpo ang tingin namin, parang may kumalabit sa loob ko na matagal ko nang binalewala.

At doon nagsimula ang kwento naming hindi ko alam kung papunta ba sa paghilom o panibagong sakit—

pero tinaya ko pa rin.

Isang umaga, habang nagpi-paint ako sa malapit na park, lumapit siya. Hindi ko siya kilala noon.

Pero siya ang unang nagsalita.

“Excuse me,” sabi niya, may dalang thermos ng kape.

“Pwede bang tumabi?”

Tumingin ako sa kanya.

Maputi.

Medyo chinito.

May eyebags pero hindi nakakasira sa mukha.

Boses na parang sanay kumalma ng ibang tao dahil trabaho niya iyon.

“Oo,” sagot ko, mahina.

Umupo siya nang may distansya.

“Ang galing mo mag-paint,” sabi niya.

“Medyo lang.”

“Hindi. Ang ganda. Parang may kwento kahit hindi ko pa naririnig.”

Tumingin ako sa kanya, hindi sanay sa papuri.

“Ako nga pala,” abot niya ang kamay. “Evan.”

Hindi ko dapat tinanggap.

Pero tinanggap ko rin.

“Lars.”

At doon nagsimula ang unang crack sa pader ko.

Araw-araw ko siyang nakikita sa park.

Minsan naka-duty pa siya, minsan kararating, minsan papunta palang.

Minsan nakangiti, minsan pawis na pawis, minsan parang lugmok pero pilit pa ring masaya.

At sa bawat araw na iyon…

tumatahimik yung takot ko.

“Lars,” sabi niya minsan, habang nakasandal kami sa puno, “bakit laging malungkot yung mga painting mo?”

Tumingin ako sa canvas ko—silhouette ng lalaking nakatalikod.

“Hindi ko alam,” sagot ko.

“Hindi ka ba masaya?”

Nagtagal ang katahimikan bago ko nasabi:

“Hindi ko alam paano magsimula ulit.”

Hindi ko siya tiningnan, pero naramdaman ko yung paglapit niya.

“Lars…”

mahina pero may lakas,

“…lahat ng sugat, gumagaling. Pero hindi kung tinatakpan mo lang.”

Hindi ko alam bakit pero gustong-gusto ko siyang sampalin at yakapin sabay.

“Hindi ganun kadali,” sabi ko.

“I know,” sagot niya. “Nasaktan din ako dati.”

Ngumiti siya—malungkot pero totoo.

“Kaya kung di mo kaya mag-move on… okay lang. Pero pwede ka namang huminga. Kahit konti.”

At doon ako unang napaiyak nang hindi ko alam.

Hindi niya ako niyakap.

Hindi niya ako hinawakan.

Pero siya ang unang nagparamdam na okay lang pala maging durog…

basta may taong handang umupo sa tabi mo habang binubuo mo ang sarili mo.

Lumipas ang tatlong linggo.

Mas naging madalas ang kwentuhan.

Mas naging malalim.

Mas naging personal.

At isang gabi, nagtext siya:

“Lars, nasa ER ako. Pagod. Gusto ko ng kasama. Pwede ka bang pumunta?”

Hindi ako nagdalawang-isip.

Halos tumakbo ako papuntang ospital.

Pagdating ko, nakaupo siya sa labas ng ER room.

Pagod.

Pawis.

Halos himatayin.

Pero nang makita niya ako—

Ngumiti siya.

“Lars…

Salamat.”

Umupo ako sa tabi niya.

“Ano’ng nangyari?”

“Nag-code patient. Bata pa. Hindi ko kinaya.”

Nanginginig ang kamay niya.

Hindi dahil sa lamig—kundi sa emosyon na hindi niya alam paano ilalabas.

“Tama ba ginagawa ko?” tanong niya, punong-puno ng pagod.

“Oo,” sabi ko, buong-buo. “Kahit mahirap, ginagawa mo pa rin.”

Huminga siya nang malalim.

At sa unang beses, dahan-dahan siyang sumandal sa balikat ko.

Hindi ako gumalaw.

Hindi ko siya tinulak.

At mas lalong hindi ko siya iniwan.

Sa sandaling iyon, hindi ko makita kung sino ang mas sumasandal—

siya ba o ako.

Paglipas ng ilang araw, bigla siyang nawala sa park.

Walang text.

Walang tawag.

Walang updates.

Ngunit isang hapon, narinig ko ang boses niya sa likod ko.

“Sorry…”

Paglingon ko, andun siya.

Hindi nakangiti.

Hindi masaya.

Hindi okay.

“Evan… anong nangyari?”

Hinawakan niya ang strap ng bag niya, halatang kinakabahan.

“Natakot ako,” sabi niya.

“Sa’n?” tanong ko.

“Sa nararamdaman ko.”

Nanlamig ang kamay ko.

Para sa iba, magandang problema iyon.

Pero para sa mga kagaya kong nasaktan—

takot ako sa mga salitang ganyan.

“Ayoko maulit yung sakit,” sabi ni Evan. “Ayoko masaktan ka. Ayoko masaktan ko yung sarili ko ulit.”

“Okay lang,” sabi ko.

“What?”

“Okay lang matakot,” sagot ko. “Ako rin.”

At doon…

para siyang nabunutan ng tinik.

“Pero Lars…”

tumingin siya sa mata ko,

“…kahit takot ako, gusto kong subukan.”

“Anong subukan?”

“Kung pwede…

tayo.”

Hindi ako umimik.

Hindi ko alam paano.

Pero tumulo yung luha ko.

Hindi dahil sa sakit—

kundi dahil sa ilang taon na takot ako,

ngayon may taong handang hawakan yung kamay ko kahit nanginginig.

At sinabi ko:

“Pwede.”

At doon…

nagbati ang puso naming parehong sugatan.

Akala ko iyon na ang simula.

Pero kahit sa pag-ibig, may unos pa ring dadaan.

Isang gabi, bigla siyang hindi sumagot ng message.

Isang buong araw akong naghihintay.

Hanggang sa tumawag ang kapatid niya:

“Si Evan… na-confine.”

Nalaglag ang mundo ko.

Dali-dali akong pumunta sa ospital.

Pagdating ko sa room niya, nakahiga siya—pale, pagod, at may oxygen.

“Lars…” bulong niya, pinipilit ngumiti.

Lumapit ako.

“Evan, ano’ng ginawa mo sa sarili mo?”

“Nag-collapse ako,” mahina niyang sagot. “Pagod. Stress. Walang tulog.”

Umupo ako sa tabi niya, nanginginig ang kamay ko, pero tinakpan niya iyon ng palad niya.

“Sorry kung natakot kita,” sabi niya.

“Hindi ako gal!t,” sabi ko, “natatakot lang ako na mawala ka.”

Ngumiti siya—hindi makulit, hindi malakas.

Niyakap niya ako gamit ang mata niya.

“Lars…” bulong niya,

“…salamat hindi mo ako iniwan.”

At doon ko siya hinawakan sa kamay.

“Hindi ko gagawin ‘yan.”

“Nakakatakot magmahal, ‘di ba?” tanong niya.

“Oo.”

“Pero…”

pinisil niya ang kamay ko,

“…sa ’yo ako natutong hindi matakot umibig muli.”

At doon—

bumuhos ang luha ko.

Hindi dahil nasaktan ako.

Kundi dahil sa unang beses,

hindi ako iniwan.

Hindi ako nilayo.

Hindi ako tinulak.

Hindi ako kinahon sa tahimik.

Pinili niya ako.

At pinili ko siya.

Hindi dahil tama kami—

kundi dahil pareho kaming sugatan,

pero hindi kami natakot maghilom nang magkasama.

Sa ’yo ako natutong hindi matakot umibig muli.

THE END.