“Ako ang Sumalo sa’yo Nung Iniwan Ka Niya—Pero Ako rin ang Unang Iniwan Mo Nung Nakahanap Ka na ng Bago.” (BL STORY)

May mga taong dumadaan lang sa buhay natin para ipakita kung gaano natin kayang magmahal—at kung gaano rin kabilis tayong kayang iwanan. Hindi ko alam na ganoon pala ang magiging papel ko sa buhay ni Evan Rosales—ang lalaking hindi ko sinadyang mahalin, pero hindi ko ring kayang pigilang ibigay lahat.

Ako si Callen Vergara, third-year BS Architecture student. Tahimik, maayos, hindi nag-iingay, hindi nagkakalat, hindi nag-aaksaya ng oras. Yung tipo ng lalaking puwedeng dumaan sa hallway at walang makakapansin. Walang issue. Walang komplikasyon.

Hanggang dumating siya.

Hanggang dumating si Evan.

Unang beses ko siyang nakita sa student lounge. Nakatalungko sa sofa, hawak ang telepono, nanginginig ang kamay, at halatang kagagaling lang sa matinding iyak. Wala akong balak lumapit—hindi ako ganun. Pero may kung anong pwersang humila sa akin.

“Bro… okay ka lang?” tanong ko, mahina.

Tumingin siya sa akin—pula ang mata, maga, pero may mukha na kahit misaligned ang emotions, maganda pa rin tingnan. Hindi ko alam kung bakit ako kinabahan.

“Hindi,” sagot niya, boses bitin, basag. “Hindi ako okay.”

Umupo ako sa tabi niya, may agwat ng isang unan.

“Ano bang nangyari?”

Pinakita niya sa akin yung phone niya.

Sa screen: video ng girlfriend niyang may kasamang ibang guy.

Nagtatawanan.

Nagtatabi.

Nagyayakapan.

Wala mang halik, halata ang b3tr@yal.

“She left me,” bulong niya. “Kagabi lang. Tapos ngayong umaga, may bago na agad siya.”

Namuo ang hapdi sa dibdib ko.

Hindi dahil kilala ko siya—kundi dahil ramdam ko yung bigat ng boses niya.

“Anong pangalan mo?” tanong ko.

“Evan,” sagot niya. “Ikaw?”

“Callen.”

At doon nagsimula ang isang kwentong hindi ko hiniling, pero binigay sa akin.

Simula noon, ilang araw siyang parang zombie. Hindi kumakain nang tama. Hindi pumapasok sa klase. Hindi sumasagot sa kahit sino. Wala siyang mapuntahan—at hindi ko alam kung paano nangyari, pero ako yung unang nilapitan niya nang tuluyang bumigay ang loob niya.

Nakaupo ako sa bench malapit sa gym noon, nagdo-drawing ng plates, nang bigla siyang tumabi sa akin. Tahimik. Hindi nagsalita. Pero kita sa mukha niya na nakaipon na ang lahat ng pigil na damdamin.

“Callen,” bulong niya, “ayoko nang umiyak.”

“Kung kailangan mo, okay lang.”

“No,” sabi niya. “Pagod na ako.”

At doon, para siyang bumagsak.

Isinubsob niya ang mukha niya sa pagitan ng mga kamay niya—at dahan-dahang umiyak nang hindi na niya kayang pigilan.

Hindi ko siya hinawakan.

Pero nandun lang ako.

Tahimik na sandalan.

Hindi humihingi ng kwento.

Hindi nagtatanong ng sobra.

Hindi nagmamadali.

Kasi minsan, kailangan lang ng tao ng kasama para bumagsak nang hindi natatakot mahulog.

At doon nagsimula ang unang hakbang niya pabalik sa sarili niya.

Lumipas ang mga linggo, naging mas okay siya.

Hindi agad, pero unti-unti.

Nag-aaral kami minsan sa library, at napansin kong may mga tingin siyang hindi ko maintindihan. Yung tipong titigil siya sa pagbabasa, titingin sa akin, tapos biglang iiwas.

Akala ko nahihiya lang siya.

Pero nangyari ang isang gabi na hindi ko inaasahan.

Bumabagyo noon. Malakas ang ulan, malakas ang hangin, nakakatakot. Bago ako makauwi sa dorm, may kumatok sa pinto ko.

Pagbukas ko—

Si Evan.

Basa, nanginginig, walang payong, walang jacket.

“Callen…” sabi niya, mahina, “…pwede ba akong… tumambay dito sandali?”

“Anong nangyari sa’yo?!”

“Hinanap kita,” sabi niya. “Ayoko kasing mapunta kahit saan. Ayoko rin mag-isa.”

Pinapasok ko siya agad. Pinainit ko ng tubig. Binilhan ko ng spare towel. Hindi ko alam kung tama ba ginagawa ko, pero hindi ko siya mababayaan.

Habang nag-aayos siya, bigla siyang tumingin sa akin.

“Callen…”

malamlam ang mata niya.

“…bakit mo ‘ko pinapahinga dito?”

“Ha?”

“Kasi… parang safe ako sa’yo.”

Kinabahan ako.

Hindi dahil natatakot ako, pero dahil alam kong delikado ang mga ganung salita.

Pero sinabi niya pa:

“Pwede ba kitang tawaging safe space ko?”

Hindi ko alam ang isasagot ko.

Hindi ko alam kung smile ba dapat o umalis sa eksena.

Pero ang ginawa ko?

Nag-chuckle ako nang mahina.

“Ewan ko sa’yo,” sagot ko. “Pero… oo. Kung kailangan mo.”

Ngumiti siya—hindi bilang nagpapasalamat.

Hindi bilang may halong pag-asa.

Kundi bilang taong matagal nang naghihintay huminga nang hindi natatakot.

At doon nagsimula ang dahan-dahan niyang paglapit.

Habang tumatagal, napapansin ko yung mga simpleng bagay na hindi ko dapat napapansin.

Kapag bumababa kami sa cafeteria, nauuna siyang tumingin kung may upuan para sa akin.

Kapag bumibili siya ng snacks, lagi siyang may dalang extra.

Kapag napapagod ako sa plates, siya yung magpapakape sa akin.

At isang araw, habang nagse-sketch kami, bigla siyang nagsalita.

“Callen… pwede bang honest ka?”

“Lagi naman.”

“May nagbago ba sayo… simula nung dumating ako?”

Natigilan ako.

“Parang?” tanong ko.

“Parang… hindi ko alam,” sabi niya. “Pero pag kausap kita, hindi ako natatakot maging mahina. Ikaw lang yung hindi ako tinulak nung wasak ako.”

“Evan…” bulong ko.

Tumawa siya—mahina, puno ng pag-aalangan.

“Callen,” sabi niya, “ikaw ang sumalo sa’kin nung iniwan ako. Sana… hindi ka magsisi.”

Hindi ko siya sinagot agad.

Pero sa utak ko?

Hindi ako nagsisisi.

Hindi ko lang alam kung bakit.

Pero ang lahat ng mabubuting bagay… may kapalit.

At bumagsak ang kapalit namin nang hindi ko inasahan.

Isang hapon, habang nasa courtyard kami, may babaeng lumapit kay Evan.

Maganda. Mahinhin. Maputi.

At pamilyar.

“Evan,” sabi niya, mahina. “Pwede ba tayong mag-usap?”

Natigilan ako.

Si Yssa—ex niya.

Ang babaeng iniiyakan niya sa lounge.

Ang babaeng nag-iwan sa kanya noon.

“You don’t have to talk to her,” bulong ko.

Pero hindi niya ako narinig.

O baka hindi niya gustong pakinggan.

Tumayo siya.

Lumapit sa babae.

At bago sila tuluyang lumayo, tumingin siya pabalik sa akin.

Isang tingin na parang nagsasabing:

Wait for me.

Pero hindi ko alam kung kaya ko pa.

Lumipas ang dalawampung minuto.

Tatlumpo.

Isang oras.

Hindi pa rin siya bumabalik.

At nang bumalik siya, nakita ko sa mata niya yung hindi ko inaasahan.

Pag-ibig.

Hindi para sa akin.

Kundi para sa babaeng lumayo at bumalik.

“Callen…” sabi niya. “Pwede ba tayong mag-usap?”

Hindi ako sumagot.

Hindi ko kaya.

Pero umupo siya sa tabi ko.

“Callen… may nire-resolve lang kami.”

“Resolving?” tanong ko. “Kayo pa rin ba?”

“H-hindi,” sagot niya.

“Pero… I want to see if there’s still something to fix.”

At doon ako nabasag.

“Evan,” sabi ko, “ginawa ko ang lahat para saluhin ka. Ngayon… ako yung babagsak?”

“Hindi ko sinasadya—”

“Hindi mo sinasadya. Pero nangyayari.”

“Callen…”

“Ako ang sumalo sa’yo nung iniwan ka niya—pero ako rin ang unang iiwan mo kapag nakahanap ka ng bago.”

Nanahimik siya.

Hindi dahil gal!t siya.

Kundi dahil totoo.

“Tama ba ako?” tanong ko.

Hindi siya sumagot.

Hindi niya kaya.

Hindi niya kayang magsinungaling sa harap ko.

At doon ko nalaman—

Hindi ako ang pipiliin niya.

Kinabukasan, hindi kami nagkita.

Pangatlong araw—wala pa rin siya.

Pang-apat, biglang nag-text.

“Callen… sorry kung lumayo ako. May pag-uusapan lang kami ni Yssa.”

Hindi ko alam dapat bang umasa pa ako.

Pero nang sumilip ako sa hallway, nakita ko sila—

magkasama, naglalakad magkatabi.

Hindi hawak ang kamay, pero magkadikit ang balikat.

At doon… tumigil ang mundo ko.

Bago pa ako makatalikod, narinig ko yung boses niya:

“Callen!”

Hindi ko siya nilingon.

“Callen, please—wait!”

At doon siya humabol.

Bitbit ang mukha niyang hindi ko alam kung malungkot ba o masaya o magulo.

“Callen…” inga niya, “hindi mo naiintindihan.”

“Hindi ko ba?” tanong ko.

“I’m trying to fix myself. I’m trying to fix things with her—”

“So saan ako?” tanong ko. “Ano ako? Tawid? Pansamantala? Safe space na iiwan kapag okay ka na?”

He froze.

“I never said that.”

“Pero yun yung ginawa mo.”

“Callen…”

“Evan,” sabi ko, mababa ang boses, nanginginig, “lumalaban pa ba ako para sa lugar na hindi naman para sa’kin?”

He swallowed.

Hindi makatingin.

“Hindi ko alam,” sagot niya. “Hindi ko pa alam.”

At doon ako napangiti nang malungkot.

“Kaya mo akong mahalin?” tanong ko.

Hindi siya makasagot.

Hindi siya makatingin.

Hindi niya kaya.

At doon ko naintindihan.

Kahit anong gawin ko—

kahit anong saklolong ibigay ko—

kahit anong pag-aalaga ang ipagsiksikan ko sa buhay niya—

hindi ako ang pipiliin niya.

Hindi pa ngayon.

Hindi bukas.

Hindi yata kailanman.

“Callen…” pakiusap niya, “…don’t leave.”

“I’m not leaving,” sagot ko.

“Pero this time… hindi na ako hahawak sa’yo.”

“I still need you.”

“No, Evan,” sagot ko, dahan-dahan. “Kailangan mo si Yssa. At kailangan kong tanggapin ‘yon.”

“Callen—”

“I’ll always care for you,” bulong ko, “…pero hindi na ako magiging sandalan mo habang binabalikan mo siya.”

Huminga siya nang malalim.

Parang tinamaan.

Parang natamaan.

“Callen…” bulong niya, “I didn’t want to hurt you.”

“Pero nasaktan mo na ako.”

At doon… wala nang dapat idugtong.

Tumingin siya sa akin, luhaan pero marupok.

“Callen… I’m sorry.”

Ngumiti ako—hindi mapait, hindi gal!t.

Tanggap.

“Mas maganda kung iaayos mo yung sarili mo, Evan,” sabi ko. “At wag kang huminto sa paghingi ng tawad sa sarili mo.”

“Ayokong mawala ka.”

“Pero baka mas tama,” sagot ko, “…na hindi ako maging dahilan kung bakit hindi ka gumagaling.”

Tahimik kami.

Hanggang sinabi ko ang huling bagay na dapat kong sabihin:

“Salamat,” bulong ko. “Kasi kahit sandali… pinahintulutan mo akong mahalin ka.”

At lumayo ako.

Hindi dahil talo ako.

Kundi dahil minsan, ang totoong pagmamahal… ay yung hindi ka hahabol sa taong mas pipiliin ang iba.

At si Evan?

Pinanood niya akong maglakad palayo.

Hindi tumakbo.

Hindi lumapit.

Kasi minsan, alam natin kung sino ang dapat mag-let go.

At ako ‘yon.

Hindi dahil hindi ko siya mahal.

Kundi dahil mas mahal ko ang sarili kong natira.

THE END.

#lifestories #confession #stories #storytime #storytelling #advice #gay #m2m #blseries #gayreels #maletomale #lgbt #lgbtq #boyslove #campusbl #university #universitylife #QuietPrideStories #LGBTQStories #BLStoriesPH #GayLoveStories #M2MStories #PrideInSilence #HiddenFeelings #UntoldLove #SilentHearts #PrideThroughStories