PART 2: Lalaking CEO, Nagpanggap na Janitor para mabisto ang mga tiwali at pasaway na empleyado, na inlove sa Janitress | #stories #storytelling #storytime

Kinabukasan, pagpasok pa lang nila sa maintenance room, may narinig agad siyang bulungan.

“Uy, may memo raw si Mara!”

“Ha? Bakit?”

“Ewan. Sabi ni supervisor, disrespectful daw.”

“Si Mara? Disrespectful? Hindi nga nagrereklamo ‘yan kahit pagod na pagod na!”

Hindi na nakapigil si Elian.

“Ano?! Memo agad? Ano raw ang ginawa niya?”

Tumikhim ang isa sa mga janitor.

“Eh… kahapon daw, hindi raw na-wax ang isang part ng hallway.”

Parang biglang lumakas ang pintig ng puso ni Elian.

“Hindi niya ginawa?”

“Ginawa niya! Actually kita namin. Si Marvin nga dapat yung gagawa noon, kaso absent. Si Mara yung pumalit. Tapos eto—si supervisor, pinaikot ang kwento.”

Parang binuhusan ng yelo si Elian.

Alam niya iyon.

Alam niyang nilinis ni Mara ang hallway.

Alam niyang may masama talagang intensyon ang supervisor.

At iyon ang nagpahigpit sa panga niya.

Nang dumating si Mara, dala niya ang isang papel—puting memo—na parang mas mabigat pa sa isang toneladang problema. Nakayuko siya habang naglalakad. Pilit na ngumiti sa mga kasama. Pero halatang may bigat sa dibdib.

Lumapit si Elian.

“Mara… ano ‘yan?”

Maingat niyang tinaas ang tingin.

“Memo. First offense daw.”

“For what?” halos hindi niya mapigilang tumaas ang tono.

Huminga si Mara nang malalim.

“Negligence of duty. Hindi raw ako nakinig sa supervisor. Hindi daw ako nag-follow ng instructions.”

Napakapit si Elian sa mop.

Sa sobrang higpit, parang bibigay ang kahoy.

“Mara… alam nating ginawa mo ‘yon. Hindi totoo ‘yang memo.”

Napangiti ang babae, pero ito yung mga ngiting pilit, yung tipong sinusubukan maging matatag kahit ang loob ay parang guguho.

“Sanay na ako, Liam. May mga tao talagang hindi ka gusto kahit anong gawin mo. Minsan okay na magtiis, kesa lumaban.”

Pero sa loob ni Elian, isang malakas na boses ang sumisigaw:

“Hindi pwede ‘yon. Hindi pwede habang ako ang CEO.”

Ngunit hindi niya pa rin maaaring sabihin iyon.

Hindi pa.

Alam ni Elian na hindi sapat ang gal!t. Hindi rin sapat ang simpatiya.

Kung magpapakita lang siya ng emosyon, wala itong patutunguhan.

Kailangan niya ng ebidensya.

Kailangan niya ng paraan.

Kailangan niya makita mismo ang supervisor sa akto.

Kaya ngayong araw, nagsimula ang tunay niyang undercover mission:

Project Lente.

Ang kanyang personal na termino sa utak niya.

Hindi ito inyong tipikal na corporate investigation.

Hindi ito survey.

Hindi ito complaint form.

Ito ay isang CEO na nagtatago bilang janitor…

para hulihin ang supervisor na mapanlinlang.

At dahil ganun siya mag-isip bilang negosyante, sinimulan niya ang plano.

Step 1: Pagmamasid sa Supervisor

Sa loob ng tatlong oras, nagkunwari lang siyang naglilinis ng hallway, pero tutok ang mata niya sa bawat kilos ng supervisor.

Nakita niyang:

nanggagalaiti itong manita ng empleyado kahit walang mali

masama ang trato sa maintenance

may kinuha itong dalawang box ng tissue at nilagay sa bag niya

nagsara sa office niya para makipag-video call habang naka-company time

at pinakamasama…

Nang bulungan ang isa pang janitress:

“Gusto ko sumunod ka sa akin mamayang 5 PM sa pantry. Kailangan kita sa isang task. ‘Wag kang tatanggi.”

At ang tono ay hindi pangkaraniwang utos.

Ito ay pagbabanta.

At doon, muntik nang mabitawan ni Elian ang mop.

Step 2: Pagkuha ng Impormasyon

Sa lumang supply room, kinausap niya ang dalawang janitors na matagal nang nagtatrabaho.

“May napapansin ba kayo kay supervisor?”

Nagkatinginan sila.

Kumamot sa ulo ang isa.

“Liam… alam namin na bago ka dito, pero sana ligtas kang magtanong nang ganyan. Delikado si supervisor.”

“Delikado?”

“Oo. Mahilig mambully. Kumikiling lang sa mga kaibigan niya. Kung ayaw ka niya, gagawan ka niya ng dahilan para ma-issue-han. Marami na kaming nakitang umalis dahil sa kanya.”

Sumingit ang isa pa:

“Tsaka… alam mo ‘yon… pag babae, lalo siyang strikto.”

Parang may sumaksak kay Elian.

“Ibig sabihin… matagal na niyang target si Mara?”

Tahimik sila.

Iyon na ang sagot.

Step 3: Evidence Gathering

Kinabukasan, nagsuot si Elian ng body cam.

Maliit lang. Kasing laki ng pindutan sa bulsa.

Hirap siyang magsuot kasi hindi ito ang buat niya ginagawa.

Pero ginawa niya pa rin.

Para kay Mara.

Para sa katotohanan.

Para sa kompanya.

Bago magsimula ang shift, nakita niya si Mara sa rooftop.

Tahimik itong nakaupo, nakayakap sa tuhod.

Lumapit si Elian.

“Hindi ka kumain?”

Umiling si Mara.

“Hindi ako makalunok ngayon… hindi ko alam kung paano ko babawiin ang memo.”

Umupo siya sa tabi, hindi masyadong malapit, pero sapat para maramdaman niyang hindi siya nag-iisa.

“Mara, may sasabihin ako…”

Napatigil siya.

Hindi niya pwedeng ibunyag ang totoo.

Pero ayaw niyang magsinungaling.

Kaya pinili niya ang katotohanang hindi lubos.

“Hindi ako papayag na may mang-api sa’yo.”

Tumingin si Mara sa mata niya.

At doon, may kakaibang kumislot sa dibdib nito.

“Liam… bakit parang sobra kang nag-aalala sa akin?”

Natameme si Elian.

Hindi niya alam ang sagot na “tama” pero alam niya ang totoo:

“Dahil mahalaga ka.”

Pero hindi niya masabi.

Kaya ang lumabas sa bibig niya ay:

“Dahil mabait ka. Hindi ka dapat pinapahirapan.”

Ngumiti si Mara.

Isang ngiting puno ng pasasalamat.

Isang ngiting kahit ang CEO ay hindi kayang hindi madala.

Pero bigla itong huminga nang malalim.

“Liam… may kailangan din sana akong sabihin.”

“Ano ‘yon?”

Umiling si Mara.

“Mamaya na lang. Hindi ko pa kayang sabihin ngayon.”

Habang naglilinis sila ng hallway, narinig niyang may sinabi ang supervisor:

“Mara! Halika dito.”

Nagulat si Mara pero sumunod.

At siyempre, sumunod din si Elian mula sa malayo.

Nasa likod niya ang body cam.

Pumikit siya sandali at nagdasal na sana hindi siya mahuli.

Pagdating nila sa pantry, isinara ng supervisor ang pinto.

“Dito ka.”

“May kailangan po ba kayo?”

“Oo.”

At biglang lumapit ang supervisor.

Masyadong malapit.

Si Elian, kahit nasa likod, ramdam agad ang tensyon.

“May issue ka raw sa memo?”

“Hindi po. Sumunod lang po ako sa proseso, Sir.”

“Sumunod?”

Ngumisi ang supervisor.

Isang ngiting may malisy@.

“May paraan para maayos ‘yon.”

Lumapit pa siya.

Ngayon, halos nakadikit na siya kay Mara.

At doon, nagdilim ang paningin ni Elian.

“Mara…” bulong ng supervisor, malumanay pero nakaka-insulto. “May pag-uusapan tayo. Dalawa lang.”

Napalunok si Mara.

“Sir… pwede po ba mamaya na? May nililinis pa po akong—”

“Hindi.”

Malakas at may diin.

“Ngayon.”

At lumapit pa ito, tinukod ang kamay sa gilid ng mukha ni Mara, parang hinaharangan ang paglabas niya.

At doon na napuno si Elian.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Hindi niya kayang basta panoorin.

Hindi niya kayang hayaan.

Hindi niya kaya bilang “janitor.”

At lalo hindi bilang tao.

Kahit bawal.

Kahit delikado.

Kahit magdulot ng gulo.

“Sir.”

Tumalikod ang supervisor, halatang nainis.

“Ano?!”

Malalang tingin ang ipinukol sa kanya.

Pero hindi umatras si Elian.

Nakatayo siya nang diretso, kahit hindi bagay sa isang janitor.

“May problema po ba kayo?”

Namula ang mukha ng supervisor.

“Anong pakialam mo? Trabaho mo maglinis, hindi makialam!”

Pero hindi nagbago ang tono ni Elian.

“Baka kailangan ni Mara ng space. Parang hindi siya makahinga.”

At doon kumunot ang noo ng supervisor.

“Space? Ah ganun? So close kayo?”

At humalakhak siya ng nakakainis.

“Alam mo, Liam… bagong janitor ka lang. Wala kang karapatang sumingit sa usapan namin.”

Pero hindi umatras si Elian.

Sa loob niya ay sumisigaw ang pagiging CEO:

“Hindi mo dapat inaasta nang ganyan ang tao ko.”

At nagulat ang supervisor sa linya ni Elian:

“Hindi ko hinahayaan na may inaapi sa harap ko.”

Tumawag ang supervisor ng dalawang guard.

“Mga sir, pakisama nga ‘tong si Liam. Nag-iimbestiga ako tapos sumisingit. May attitude.”

Lumapit agad ang mga guard.

May tensyon.

May kaba.

May panganib na mabuking ang pagkatao niya.

Pero bago pa man siya hawakan, biglang nagsalita si Mara:

“Kasalanan ko po, Sir. Nagulat lang po kami. Wag niyo po siyang sisihin.”

Pero tiningnan siya ng supervisor nang masama.

“Kasalanan mo?”

“Opo. Hindi ko po sinunod ang oras—”

At bigla niyang sinigawan si Mara.

“TUMAHIMIK KA!”

Lahat ng tao sa paligid napalingon.

Ang pantry ay napuno ng katahimikan.

At doon, isang desisyon ang ginawa ni Elian:

Hindi na siya pwede tumahimik.

Malalim ang hininga ni Elian bago nagsalita.

Hindi niya ibubunyag ang buong katotohanan.

Pero hindi rin siya magpapatalo.

Dahan-dahan niyang nilabas ang maliit na voice recorder sa bulsa—ang backup ng body cam.

Pinindot niya.

At tumunog ang malinaw na boses ng supervisor:

“May paraan para maayos ‘yan, Mara… kapag dalawa lang tayo.”

Tumahimik ang buong pantry.

Nagulat ang mga guard.

Nagulat ang supervisor.

Napakurap si Mara.

Nataranta ang supervisor:

“A—ano ‘yan? Fake ‘yan!”

Pero nagpapatuloy ang recording:

“Ngayon. Hindi mamaya.”

“Sumunod ka.”

“May pag-uusapan tayo, dalawa lang.”

At tumingin sa kanya ang supervisor, nagngingitngit.

“NAKUKUHA MO BA ANG GUSTO KONG IPARATING, MARA?”

At doon nagsimula ang bulungan ng mga empleyado:

“Grabe!”

“Inaabuso pala niya yung janitress!”

“Kaya pala maraming umaalis dito!”

“Lakas niya manghamon ng babae!”

At doon, parang lumiit ang supervisor.

Lumapit sa kanya si Elian.

Nakapikit siya sandali.

Huminga ng malalim.

At bumulong:

“Hindi mo dapat inaapi ang tao. Hindi mo dapat inaabuso ang kapangyarihan mo.”

At tumingin siya kay Mara.

“Hindi ka mag-isa.”

Pagkatapos ng commotion, tumakbo si Mara palabas, nanginginig.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa gulat… ng ginawa ni Liam.

Hinabol siya ni Elian.

Pagdating sa rooftop, nakita niya si Mara doon—yakap ang sarili, nangingilid ang luha.

“Mara…”

Tumalikod si Mara.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

“Liam… bakit mo ginawa ‘yon?”

“Dahil—”

“Hindi mo ako kilala. Hindi mo kailangang isugal ang trabaho mo para sa akin.”

Lumapit si Elian.

“Mara, hindi tama ang ginagawa niya. Hindi ko kayang manood lang.”

Pero umiiling si Mara.

“Bakit? Bakit ikaw?”

At sa unang pagkakataon, wala siyang sagot.

“Bakit… parang sobra kang nag-aalala sa akin? Hindi mo kasalanan ang buhay ko. Hindi mo responsibilidad.”

At doon, hindi niya na napigilan ang lumabas na totoo—hindi ang buong totoo, pero sapat.

“Mara… hindi ko kaya kapag nasasaktan ka.”

At doon…

tumulo ang luha ni Mara.

Hindi ito luha ng kahinaan.

Hindi ito luha ng pagtalon sa mga maling tao.

Ito ay luha ng isang babaeng hindi sanay may nagtatanggol sa kanya.

“Liam…” bulong niya.

“Bakit ka ganito?”

Pero bago siya sumagot, biglang bumukas ang pinto.

At dumating ang dalawang HR personnel.

“Miss Mara. Sir Liam. Pinapatawag kayo.”

At doon, nagdilim ang paligid.

Sa HR room, magkatabi sila ni Mara.

Tahimik.

Parehong kinakabahan.

Isa sa HR, si Madam Leticia, tumingin sa kanila nang seryoso.

“May natanggap kaming report… mula kay supervisor na kayo raw dalawa ang nagpa-plano para ipahiya siya.”

“Ha?!” halos sabay silang napasigaw.

Pero nagpatuloy ang HR.

“Pero… may natanggap din kaming anonymous report na may pang-aabuso raw siyang ginawa kay Miss Mara.”

Nagkatinginan sila.

“At may recording.”

At doon, unti-unting nagbago ang tono ng HR.

“Kaya kailangan namin malaman… paano ninyo nakuha ang recording?”

Biglang kinabahan si Elian.

Hindi niya maaaring sabihin:

“Ako ang CEO, kaya ginagawa ko ito.”

Kaya nagsinungaling siya nang konti.

“Nagre-record po ako kasi may mga nawawalang supplies. Pinag-bilin po sa amin ng dating janitor na bantayan namin yung pantry.”

May bahagyang pagsisinungaling iyon, pero hindi para makaloko—kundi para protektahan ang sarili at ang misyon.

Tumingin ang HR sa kanya…

at tumango.

“Na-validate ang recording. May grounds para suspensyon ang supervisor.”

At napapikit si Mara sa ginhawa.

Parang nabunutan siya ng tinik na ilang taon niyang pasan.

Pero hindi pa tapos ang HR.

“At ikaw, Liam… kailangan namin i-review ang ginagawa mong pagre-record. Bawal iyon kung walang pahintulot.”

Nanginig ang dibdib ni Elian.

Ito na.

Delikado siya.

Pero nagulat siya nang tumayo si Mara.

“Ako po may utos sa kanya.”

Nagulat ang HR.

“Ikaw?”

“Opo. Natatakot po kami dahil may mga nangyayaring hindi maganda sa loob. Kaya ako ang nagsabi sa kanya na mag-ingat, at kung kailangan niyang mag-record para sa kaligtasan namin sa maintenance, payag ako.”

Hindi iyon totoo.

Pero iyon ang kauna-unahang pagkakataon na ipinagtanggol siya ni Mara.

At doon…

mas lalo siyang nahulog sa kanya.

HR nodded.

“Sige. We will consider that.”

Paglabas nila ng HR office, parehong malalim ang hinga nila.

Pagkalabas, nakatayo sila sa hallway.

Tahimik.

Saka bumulong si Mara:

“Liam… salamat ha.”

“Ako dapat magpasalamat sa’yo. Niligtas mo ako kanina.”

Umiling si Mara.

“Hindi kita niligtas… totoo lang sinabi ko.”

Napatingin si Elian.

“Alin?”

Huminga si Mara nang malalim.

Nag-ipon ng lakas.

“Na hindi ako natatakot kapag kasama kita.”

At doon…

parang may pumutok na firework sa dibdib ni Elian.

“Mara…”

Pero pinutol ito ni Mara.

“Liam… may gusto akong sabihin.”

Kinabahan si Elian.

Parang malalaglag ang puso niya.

“Ano ‘yon?”

At nagbukas ang bibig ni Mara para ibunyag ang isang katotohanang matagal niyang tinatago…

Pero bago niya ito nasabi, biglang dumating si Madam Leticia ng HR.

“Liam. Pinapatawag ka ng management.”

At doon natapos ang kanilang sandali.

Sa itaas ng gusali, nasa meeting room ang management team.

Hindi nila kilala ang tunay na pagkatao niya.

Pero kilala nilang may “problema” sa bagong janitor.

Nasa loob ang operations head, ang legal officer, at ang acting manager.

Umalis lahat ang janitors.

Si Elian lang ang pinapasok.

“Mr. Liam, may report kaming natanggap.”

“Tungkol saan po?”

“Tungkol sa pag-record mo. Bawal iyon. At dahil bago ka pa lang… maaaring grounds ito ng suspension.”

Nabigla si Elian.

Suspension?

Siya… ang CEO?

Matatawa sana siya kung hindi lang seryoso ang muka nila.

Pero kailangan niyang magpanggap.

Kailangan niyang maging humble.

Pero bago pa man siya makapagsalita, biglang pumasok ang isang mensahe sa tablet ng operations head.

Tumingin ito sa screen.

Lumawak ang mata.

At biglang tumayo.

“A-attend daw si CEO ngayon. Any moment.”

Natigilan si Elian.

“Ha?”

“Darating ang CEO?”

Kung alam lang nila…

“Handa kayo. Tatlong taon nang hindi nagpapakita si CEO.”

Ngayon lang uli.

Ngayon.

At naroon si Elian… nakasuot ng kupas na jacket at lumang pantalon.

Nagkagulo ang mga manager.

Nag-ayos ng upuan.

Nag-linis ng table.

Nagporma ng dapat porma.

At si Elian?

Hindi alam kung paano aalis nang hindi nahahalata.

“Pwede na siguro ako umalis…” bulong niya.

Pero hawak ng operations head ang braso niya.

“’Wag ka muna. Kailangan ka pa namin kausapin.”

“Pero…”

At biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang dalawang bodyguards.

Sumunod ang personal assistant.

At pagkatapos…

Isang lalaking pamilyar kay Elian.

Ang COO.

Ang tanging taong nakakaalam sa misyon niya.

At nang magkrus ang mata nila…

Nagkatinginan sila nang dire-diretso.

At tumango ang COO sa kanya.

Tahimik, matalim… at punong-puno ng mensahe:

“Kilala kita.”

“Bakit ka nandito?”

“Anong ginagawa mo?”

At sa pinakamalaking twist:

“Susundin ko ang drama mo.”

Tumayo ang lahat.

“Good afternoon. CEO is unavailable today. Ako muna ang magbibigay ng pahayag.”

At tumingin siya kay Elian—ngunit nagkunwaring hindi niya siya kilala.

“May natanggap kaming report tungkol sa harassment at misconduct. We take this seriously.”

Ngumiti siya—isang ngiting alam ni Elian na “sumusunod ako sa plano mo.”

“At bilang bahagi ng directive ng CEO, nais niyang imbestigahan ang lahat ng empleyado… kasama na ang supervisor.”

At tinapik niya ang mesa.

“Ang bagong janitor na ito—si Liam—na siyang nagdala ng ebidensya, ay hindi dapat parusahan. Bagkus, pinoprotektahan ng CEO ang mga tulad niya.”

Nagulat ang lahat.

“Protektado ng CEO?”

“Yes. CEO values the maintenance team.”

Halos mapasigaw si Elian sa loob:

“Salamat, bro.”

Paglabas niya, nakahinga siya nang maluwag.

Ngunit inunahan siya ng COO.

“Hoy.”

Nagtago siya sa sulok ng hallway.

“Akala ko ba one-week lang ang undercover mo?”

Sumagot siya:

“Nag-iba ang plano. May kailangan akong protektahan.”

Nagtaas ng kilay ang COO.

“Empleyado?”

At hindi siya nakasagot.

“Ahh…” sabi ng COO.

“Babae.”

Hindi siya umimik.

Pero iyon na ang sagot.

Nagpatawa ang COO nang mahina.

“Elian… ingat. Hindi mo pwedeng guluhin ang buhay niya kung nalaman niyang niloko mo siya.”

At napatingin si Elian sa sahig.

“Alam ko.”

“Pero hindi mo rin kayang umalis, ‘di ba?”

“…Hindi.”

Pagbalik niya sa rooftop, naroon si Mara, naghihintay.

Nilapitan niya siya.

“Mara…”

Tumingin si Mara sa kanya.

“Liam… kanina… bago dumating ang HR… may sasabihin sana ako.”

Kinakabahan si Elian.

“Ano ‘yon?”

Huminga si Mara nang malalim.

“Liam… gusto kitang… pasalamatan. Sa lahat. At…”

Naputol siya.

Nagpigil.

Nag-ikot ng daliri.

“At… may kailangan kang malaman.”

Kinabahan si Elian.

At biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Ano ‘yon, Mara?”

Huminga siya nang malalim.

“Na… hindi ako takot sa’yo.”

Napakurap si Elian.

“Hindi ka takot?”

Umiling si Mara.

“Hindi. Kasi… iba ka.”

Lumapit siya ng kaunti.

“Liam… hindi ka tulad ng ibang lalake dito. Hindi ka mapag-mataas. Hindi ka mapang-api. Hindi ka manhid.”

At dahan-dahang tumulo ang luha niya.

“At natatakot ako… nang kaunti. Kasi…”

Kinabahan si Elian.

“Kasi ano?”

Tumingin si Mara sa mata niya.

“Kasi baka nagugustuhan na kita.”

At doon, natigilan ang mundo ni Elian.

Hindi siya huminga.

Hindi siya gumalaw.

At hindi niya alam kung paano sasagot.

Hindi niya pwedeng sabihing:

“Ako ang CEO.”

Hindi niya pwedeng sabihing:

“Ako ang dahilan ng gulo sa paligid mo.”

At hindi niya pwedeng sabihing:

“Mas malalim ang mundo ko kaysa sa alam mo.”

Pero may sinabi siyang totoo.

Isang pangungusap na lumabas bago pa niya mapigilan.

“Mara… mahalaga ka sa akin.”

At doon…

bumukas ang pinto ng rooftop.

Dalawang guard ang dumating.

“Sir Liam. Pinapatawag ka ng COO.”

At tumingin sila kay Mara.

“Kami na pong bahala kay Miss Mara.”

Nakaramdam si Elian ng kaba.

Pero nakatingin si Mara sa kanya.

Hindi nagtataka.

Hindi natatakot.

Kundi nalilito.

“Liam…”

At sa unang pagkakataon, hindi siya makalapit sa kanya.

“Babalik ako,” pangako niya.

“Liam… may kailangan kang sabihin sa akin, ‘di ba?”

Tumigil si Elian.

Tumingin sa babae na nagpatibok ng puso niya.

At sa unang pagkakataon…

halos bumigay siya.

“Oo…” bulong niya.

“May sasabihin ako.”

“Kailan?”

At sumagot siya:

“Hindi Mo Pwedeng Sabihin ‘Yan, Mara…”

Parang tumigil ang mundo sa sinabi ni Mara.

Kasi baka nagugustuhan na kita.

Nanigas si Elian. Hindi dahil hindi niya gustong marinig iyon… kundi dahil iyon ang pinakanakakatakot na sagot para sa isang lalakeng nagtatago sa kasinungalingan.

“Mara…” bulong niya, halos paos.

Ngumiti si Mara nang nahihiya. “Sorry kung weird. Ayoko namang maging awkward tayo. Pero hindi ko kasi mapigilan. Simula nang ipinagtanggol mo ako, simula nang hindi mo pinabayaan na apihin ako—”

“Mara, hindi pwede.”

Natigilan si Mara.

“A-Ano?”

Hindi nagawa ni Elian na tumingin diretso sa kanya. Kahit gustong-gusto niyang gawin. Kahit bawat parte ng puso niya sumisigaw ng sana pwede.

Napayuko siya.

“Hindi mo ako dapat magustuhan.”

“Bakit?”

Hindi siya sumagot.

Hindi niya pwedeng sabihin:

“Dahil CEO ako.”

“Dahil niloloko kita—kahit ayoko.”

“Dahil puputok ang mundo mo kapag nalaman mo ang totoo.”

Kaya ang tanging lumabas sa bibig niya ay:

“Hindi ako mabuting tao, Mara.”

Umiling si Mara.

“Hindi totoo ‘yan.”

PART 3

Story Tags:

#lifestories, #confession, #stories, #storytime, #storytelling, #advice, #loveadvice