PART 2: Bilyonaryong lalaki, nagpanggap bilang mahirap, napaibig sa isang Lady Guard ng kumpanya

Sa sumunod na linggo, nagbago ang ritmo ng araw-araw ni Mara at Ari. Hindi ito mabilis, hindi rin halata sa iba. Wala pang nakakakita, wala pang nakakahalata. Ngunit sa pagitan ng paglalakad, pag-angat ng mga kahon, pag-check ng security logs, at pag-ikot sa maintenance routes, may dahan-dahang ugnayang nabubuo—hindi sinasadya, hindi planado, pero totoo.

Sa bawat pagdaan ni Ari sa entrance, hindi niya inaasahang maghahanap na ang mga mata niya ng isang babaeng naka-uniform, matapang ang tindig, pero may ngiti sa mata kapag kinakausap siya. At si Mara naman, kahit sinasabi sa sariling trabaho lang, hindi maiwasang tignan kung anong oras dumarating si Ari.

Hindi dahil sa pakikialam.

Hindi dahil sa kung ano man—

kundi dahil naging parte na sila ng araw sa isa’t isa.

Pero sa kabilang bahagi ng gusali, may ibang mundo.

Mundo ng mga nakatali sa negosyo, sa pagpapanggap, sa politika ng mayayamang pamilya.

At doon, nagsisimula nang lumalim ang panganib na hindi nila alam.

Isang hapon, samantalang naglilinis ng storage room sa basement si Ari, dumating si Jonas.

“Boss Ari,” tawag ni Jonas, dumungaw sa pinto. “May naghahanap sa’yo sa 7th floor HVAC panel.”

“Ay, oo. Yung schedule ko dapat bukas pa,” sagot ni Ari.

“Pero sabi ng supervisor, kailangan daw ngayon. May parating na bisita galing board.”

Napakunot ang noo ni Ari.

Board?

Wala naman dapat scheduled inspection.

Naglakad si Ari paakyat, pero habang nasa elevator siya, bumigat ang pakiramdam niya. May hindi tama. Hindi ito yung tipong random request lang. Parang may tumutugtog na warning bell sa utak niya.

Pagdating niya sa 7th floor, halos wala namang tao. Tahimik. Masyadong tahimik.

Sa may sulok, may isang lalaking naka-business suit. Pamilyar ang tindig. Pamilyar ang tikas.

At pagharap nito—nanginig ang dibdib niya.

Si Gareth.

“Ah,” sabi ni Gareth, nakangising malamig. “So ikaw pala ang hinahanap kong si Ari Dizon.”

Humigpit ang hawak ni Ari sa tool kit niya. Hindi niya inaasahang makikita siya ng pinsan niyang ito habang naka-disguise.

Kailangan niyang magpaka-kalmado.

“Sir,” sagot niya, pilit pinapantay ang boses, “kayo po ba yung nagpatawag?”

“Yes,” sagot ni Gareth, mabagal ang paglakad papalapit. “Magaling ka raw mag-ayos ng mga sira. I wanted to see who you are.”

Pinagmasdan siya ni Gareth mula ulo hanggang paa.

“Bagong mukha. Hindi kita nakita sa listahan noon.”

“Contractual lang po, sir,” sagot ni Ari.

“Ah.” Tumango si Gareth. “Ganoon ba?”

Sa loob ng tingin ni Gareth ay may panghuhusga. Hindi pa man siya nagsasalita, parang alam na niya. Parang may hinala na.

“Alam mo…” sabi ni Gareth, pumasok sa personal space ni Ari, “may mga taong nagtatago. Maraming dahilan kung bakit. Pero kadalasan, yung mga ganun… may gusto talagang pagtakpan.”

Kumunot ang noo ni Ari, pero hindi siya umimik.

“Kung ako sayo,” dagdag ni Gareth, “mag-iingat ako.”

At bago pa makasagot si Ari, lumakad palayo si Gareth, iniwan siyang nakatingin sa sahig, nanlalamig.

Ilang minuto siyang nakatulala bago bumalik sa katinuan.

May kutob na si Gareth.

At kapag si Gareth ay nagduda, hindi ito titigil. Iisa lang ang gusto ng pinsan niya: ang makuha ang posisyon ng pagiging susunod na CEO. At si Ari—o si Alaric—ang pinakamalaking hadlang.

Kailangan niyang maging mas maingat.

At lalong kailangan niyang ilayo si Mara sa gulong ito.

Pero paano… kung nagiging mas malapit sila?

Kinagabihan, pauwi na si Mara. Pagod, mabigat ang hakbang. Nakabukas ang cellphone niya, binabasa ang message ng kapatid.

Hindi pa rin sapat ang pambayad. Baka mapilitan tayong umutang kay Kapitana.

Napahigpit ang paghawak niya sa bag.

Ayaw niyang umutang. Ayaw niyang malubog sa interes. Pero ano ang magagawa niya? May duty siya, pero may pamilya siyang kailangan niyang protektahan.

“Parang mabigat ang isip mo.”

Nagulat siya. Paglingon niya, si Ari pala ang nasa likod niya.

“A… Ari. Nandito ka pa.”

“Nagpahinga lang sa canteen,” sagot niya, hawak ang maliit na backpack na ginagamit niya bilang maintenance staff. “Sasamahan na kita sa labas. Madilim na.”

“Ayos lang ako,” depensa ni Mara.

“Naiintindihan ko,” sabi ni Ari, pero tahimik ang boses. “Pero mas kampante ako kung hindi ka maglalakad mag-isa.”

Tumingin si Mara. Hindi siya sanay sa ganung sinseridad. Hindi niya alam kung bakit pero parang biglang lumambot ang puso niya.

Naglakad sila.

Walang imikan sa una.

Pero ramdam nila ang presensya ng isa’t isa.

“May—may problema ba?” tanong ni Ari, ilang minuto matapos ang katahimikan.

Umiling si Mara.

Pero may kumulug-kulog sa mata niya. Hindi luha, pero tensyon.

“Mara…” tawag ni Ari, mas malumanay, “…kahit hindi mo sabihin, halata.”

Huminto si Mara.

Huminga nang malalim.

“Alam mo yung feeling na kahit anong gawin mo… kulang?” tanong niya, hindi nakatingin kay Ari. “Na kahit pagod ka na, kahit anong diskarte mo, hindi mo pa rin maabot yung kailangan?”

Hindi siya umiiyak, pero narinig ni Ari ang basag sa boses.

“Para kay Mama,” patuloy niya. “Sinisikap ko naman. Pero… hindi ko alam kung hanggang kailan ko kakayanin.”

Tahimik si Ari. Hindi niya alam kung dapat ba siyang magsalita. Hindi niya alam kung ano ang tamang sabihin. Pero alam niya ang pakiramdam ng pananagutan—kahit hindi pera ang problema niya.

“Hindi mo kasalanan,” sabi niya sa wakas.

“Huh?”

“Hindi mo kasalanan na hindi sapat ang lakas mo para sa lahat,” sagot ni Ari. “At hindi mo kasalanan kung nahihirapan ka. Hindi mo naman ginusto yun.”

Napanganga si Mara sandali.

Hindi iyon ang sagot na inaasahan niya.

“Pero kailangan kong kayanin,” sagot ni Mara. “Kung hindi ko gagawin, wala nang iba.”

“Kaya mo,” tugon ni Ari. “Pero hindi ibig sabihin kailangan mong mag-isa.”

Napatigil si Mara.

Marahan ang boses ni Ari, pero may bigat.

“Hindi ko sinasabing ako ang sagot,” dagdag niya. “Pero kung kailangan mo ng kakampi… nandito lang ako.”

Tumikhim si Mara, humarap sandali, itinago ang namuong lamig sa mata.

“Salamat, Ari,” mahina niyang sabi. “Pero hindi ko alam kung bakit ka ganyan kabait sa akin.”

Tumingin si Ari sa kanya.

At iyon ang unang pagkakataon na muntik na niyang sabihin ang totoo.

Dahil mahal na kita.

Dahil ikaw ang una na tumingin sa akin bilang tao.

Dahil ayokong mawala ka.

Dahil gusto kong protektahan ka—kahit hindi mo alam kung sino talaga ako.

Pero sinabi niya lang,

“Dahil totoo kang tao.”

At sa gabing iyon, unang beses na ngumiti si Mara nang hindi pilit.

Kinabukasan, pagdating niya sa trabaho, ginulat siya ng supervisor.

“Mara,” tawag nito. “May kailangan ka bang i-file na leave?”

“Ha? Bakit?”

“Tila pagod ka. Tsaka may request na internal evaluation sa’yo.”

Nagtaka si Mara. “Evaluation? Ngayon?”

Tumango ang supervisor.

“From higher ups. Di ko alam kung bakit. Basta ’pag tinawag ka sa HR, pumunta ka.”

Biglang sumikip ang dibdib ni Mara.

“May problema ba?” tanong niya.

“Hindi ko alam. Pero… ingat ka. Ibang level yung nag-request ng review mo.”

Habang naglalakad palayo ang supervisor, napatingin si Mara sa corridor. Nandoon si Gareth, kasama ang dalawang security consultants. Pangiti-ngiting parang may binabalak.

At sa isang iglap, ang presensya ng lalaking iyon ay nagbigay sa kanya ng hindi magandang kutob.

Samantala, si Ari naman ay nasa storage room ulit nang lapitan siya ng isang maintenance staff.

“Ari, kailangan ka raw sa basement exit—may hinahanap si Sir Gareth.”

Napasinghap si Ari.

Hindi magandang senyales iyon.

Pero wala siyang choice kundi pumunta.

Sa basement exit, walang tao kundi si Gareth, nakasandal sa pader, may hawak na cup ng kape.

“Ang sipag mo,” sabi ni Gareth, hindi tumitingin sa kanya. “Lagi kang nakaikot.”

“Trabaho lang po,” sagot ni Ari.

“Trabaho…” ulit ni Gareth, napangisi. “Alam mo kung anong problema sa mga taong masipag?”

Hindi kumibo si Ari.

“Kapag masyado silang tahimik,” sabi ni Gareth, “nagtatago sila.”

Tumigil si Ari sa paghinga.

Dahan-dahang binaling ni Gareth ang tingin sa kanya.

“Alaric,” bulong niya.

Nanlamig ang dugo ni Ari.

Hindi kailanman simpleng salita ang pangalan niyang iyon. Hindi iyon pangalan na basta-basta binabanggit.

“Sir… nagkakamali po kayo—”

Ngumiti si Gareth—malamig, mapanganib.

“Oh please.”

Lumapit ito nang dahan-dahan.

“Lumaki tayong magkasama. Kahit anong wig o salamin ang isuot mo, hindi mo matatakpan ang tindig ng isang Dela Vega.”

Hindi makakibo si Ari.

“At alam mo,” dagdag ni Gareth habang palapit, “kung anong pinaka-ayaw ng board?”

Tahimik.

“Ang isang Dela Vega na nagpapanggap bilang mahirap na empleyado. Hindi maganda sa PR. Hindi maganda sa stability. At hindi maganda para sa… mga taong nakakasama mo.”

Napalingon si Ari.

May ibang ipahiwatig.

At iyon ay tumusok sa isip niya tulad ng sibat.

“Mara…” bulong niya.

Napangiti si Gareth.

“Ay oo. Yung lady guard.”

Tumaas ang kilay nito.

“Mukhang malapit kayo, ah?”

Hindi nag-react si Ari.

Pero sa loob niya, gumuho ang lakas.

Tumingin si Gareth nang diretso sa kanya.

“Kung ako sayo,” sabi nito, “lumayo ka sa kanya.”

Tumalikod si Gareth.

Pero bago siya maglakad palayo, binitawan niya ang huling pangungusap—

“At kung hindi ka lalayo… sisiguraduhin kong mawawala siya sa kumpanya bago mo masabi ang pangalan niya.”

At umalis si Gareth, walang bakas ng pag-aalala. Parang nagbanta lang ng simpleng bagay tulad ng pagkain sa restaurant.

Naiwan si Ari, nanginginig ang mga kamay.

Pigil ang hinga.

At doon niya naramdaman:

Hindi na ito laro.

Hindi na siya nag-iisa.

At masisira si Mara… kung hindi siya kikilos.

Kinabukasan, pinatawag si Mara ng HR.

Kinabahan siya.

Pagpasok niya, may dalawang taong hindi niya kilala, nakaputing blouse, kasama ang isang lalaking naka-itim na blazer.

“Ms. Mara Liana Cruz,” bungad ng HR officer, “may ilang concerns tungkol sa performance at protocols na kailangan nating i-evaluate.”

Nalito si Mara.

“Ano pong concerns?”

Tumingin ang HR officer sa papel. “Meron daw reports na may favoritism kang ipinapakita sa ilang maintenance staff—partikular kay Ari Dizon.”

Nanlaki ang mata ni Mara.

“Ha?! Favoritism?! Hindi po—trabaho lang iyon! At—”

“May nakitang CCTV footage na tila nagbibigay ka ng special treatment sa kanya,” dagdag ng isa.

Napanganga si Mara.

“Ano? Ano pong special treatment?!”

Nagbulungan ang mga nasa mesa.

Pagharap ng officer:

“Footage where you personally assisted him, used break time to accompany him, and engaged in non-work discussions.”

Nabingi si Mara.

Ang tinutukoy nilang footage—

Iyong pagdala niya ng ice pack kay Ari.

Iyong pag-guide niya sa kanya noong may aberya.

At baka pati yung gabing naglakad sila sa labas ng building.

“Hindi yun prohibited!” giit niya. “Wala akong violation!”

“Hindi pa,” sagot ng HR, malamig. “Pero may ongoing review para makita kung may conflict of professionalism.”

“Conflict?!” Hindi makapaniwala si Mara. “Dahil tumutulong ako? Dahil nag-aalala ako sa kapwa empleyado?!”

Tahimik ang lahat.

At doon niya nakita—

sa tabi—

sa malayo—

sa salamin ng pinto—

nakatingin si Gareth.

At nakangiti.

Doon pumutok ang katotohanan.

Si Gareth ang may pakana.

At ginagawa niya ito… dahil kay Ari.

Nang makalabas si Mara ng HR room, nagmamadali ang lakad niya. Halos hindi siya makahinga. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Paano niya ipapaliwanag? Paano niya ide-defend ang sarili?

“Boss.”

Isang pamilyar na boses.

Si Ari.

Nakatayo sa gilid, halatang nag-aalala.

“Mara,” sabi niya, “narinig ko—nakita ko kang lumabas sa HR—anong nangyari?”

Tumingin si Mara sa kanya.

At doon, mapait ang ngiti niya.

“Na… nadadamay ka,” sagot niya.

Nagulat si Ari. “Huh?”

“Nire-review nila ako. Dahil daw sa’yo.”

“Sa akin?” bulalas ni Ari.

Tumango siya, huminga nang malalim.

“Ari… wala kang kasalanan. Pero dahil napapansin nila na tinutulungan kita, nagmumukha raw na may favoritism.”

“Tinutulungan mo ako dahil kailangan ko ng tulong,” sagot ni Ari. “Dahil may malasakit ka.”

“Pero ayaw nila nun,” sagot ni Mara, mahina ang boses. “Ayaw nila na may koneksyon ka sa ibang staff. Ayaw nila ng kahit ano.”

Tumingin si Ari sa kanya—mata sa mata.

At sa unang beses mula nang magtagpo sila, nakita ni Mara ang sakit sa mata nito—hindi sakit ng mahirap o empleyado, kundi sakit ng taong sanay mawalan, sanay magtago, sanay mawalan ng kakampi.

“Mara…” mahina niyang sabi. “Kung may nagawa akong dahilan para mapahamak ka—”

“Wala,” putol ni Mara. “Wala kang ginawang mali.”

“Pero dahil sa akin—”

“Ari.”

Tumingin si Mara sa kanya.

“Hindi ikaw ang problema.”

Nagkatinginan sila.

Ngunit bago pa sila makapagsalita ulit, dumating ang supervisor.

“Cruz! Bumalik ka sa post mo.”

Tumango si Mara, pero bago umalis, sinabi niya kay Ari:

“Mag-ingat ka rin.”

At sa unang beses, iniwan niyang nakatayo si Ari nang walang ngiti, walang saya—kundi may kirot na hindi nila kayang ayusin.

Pag-uwi niya, tahimik lang ang bahay. Si Tita Rowena ay nakahiga sa kama, payapa, pero halata ang pagod. Umupo si Mara sa tabi ng kama, hinawakan ang kamay ng ina.

“Ma…” bulong niya, “…pasensya na. Hindi ko alam kung matatanggal ako sa trabaho.”

Ngumiti ang ina, mahinang-mahina.

“Ana… ikaw ang pinakamalakas kong anak,” bulong ng ina. “Nalagpasan mo noon ang mas mabigat pa. Kaya mo ’yan.”

Napahawak si Mara sa mukha niya.

“Pero Ma… kapag tinanggal nila ako… paano ko kayo—”

Hinaplos ng ina ang kamay niya.

“Huwag kang mag-alala. May Diyos. Magtiwala ka.”

Napapikit si Mara.

Pero hindi iyon sapat para alisin ang takot na unti-unting lumalamon sa kanya.

Samantala, si Ari ay nasa condo niya, hindi mapakali. Naglakad-lakad siya sa sala, hawak ang ulo. Hindi na niya kayang itago ang bigat.

Hindi na ito tungkol sa disguise niya bilang Ari Dizon.

Ito ay tungkol kay Mara.

Hindi niya kayang makita itong nasasaktan dahil sa kanya. Hindi niya kayang isipin na kailangan nitong mag-alala sa trabaho niya. Hindi niya kayang manahimik.

Hinawakan niya ang cellphone niya.

At sa unang pagkakataon, tinawagan niya si Mara sa personal number na binigay sa kanya minsan dahil sa emergency protocol.

Tumunog.

Tumunog ulit.

At nang sagutin ni Mara:

“Hello?”

“Mara…” bulong ni Ari.

“Ari? Bakit ka tumawag?”

“Mara…” huminga siya nang malalim. “…may kailangan kang malaman.”

“Ha? Ano?”

“Hindi ako dapat magtagal dito. Hindi rin ikaw dapat madamay.”

Humigpit ang boses niya.

“Hindi ako dapat nakatrabaho mo in the first place.”

“Hindi kita maintindihan,” sagot ni Mara.

At doon—

sa gitna ng katahimikan—

sa pagitan ng takot at katotohanan—

unang beses na sumubok si Ari magsabi ng totoo.

“Mara… hindi ako si Ari Dizon.”

Tumigil ang mundo ni Mara.

“Huh?”

“Ako si… Alaric.”

Nagtagal ang katahimikan.

“So… ikaw yung…?”

“Alaric Dela Vega,” bulong niya, halos pabulong.

“Yung susunod na CEO ng kumpanyang pinagta-trabahuhan mo.”

Nalaglag ang telepono ni Mara sa kama.

“Hindi… hindi pwede…”

At doon nagdugtong ang mga piraso:

Ang tahimik na kilos.

Ang paraan ng pagtingin.

Ang mga hint na hindi niya napansin.

Ang kakaibang trato ni Gareth sa lalaki.

Ang pag-target sa kanya.

“Ari… Alaric… bakit mo ginawa ’to?” tanong ni Mara, nanginginig ang boses.

Dahan-dahan, halos bulong:

“Dahil gusto kong makita ang mundong hindi ko nakikita.”

“Dahil gusto kong maramdaman ang totoong buhay ng mga tao.”

“Dahil gusto kong maging… normal.”

At pagkatapos, mas mahina:

“Dahil bago pa man kita makilala… hindi ko alam kung sino ako.”

“Pero bakit hindi mo sinabi?” sigaw-bulong ni Mara, naguguluhan.

“Dahil ayokong matakot ka.”

“Dahil ayokong tingnan mo ako tulad ng pagtingin ng iba.”

“At higit sa lahat…”

Nanginginig ang boses ni Ari.

“…dahil ayokong madamay ka. Pero nadamay ka pa rin.”

Tahimik si Mara.

Huminga siya nang malalim.

“Kung ganoon…” bulong niya, “…tama si Gareth.”

Napasinghap si Ari.

“Tama siya,” ulit ni Mara, mas mahina, “…na kailangan kong lumayo.”

“Mara—hindi—”

“Hindi ko kaya, Ari.”

Basag ang boses niya.

“Hindi ko alam paano harapin ang taong… hindi ko pala kilala.”

“Mara, please—”

“Bigyan mo muna ako ng oras.”

At bago pa makasagot si Ari—

Click.

Nawalan ng linya.

At sa unang beses, sa buong buhay niya,

si Alaric Dela Vega ay hindi kayang maging bilyonaryo, o CEO-in-waiting, o kahit ano—

dahil ang tanging babaeng minahal niya nang totoo…

ay lumayo.

PART 3