WhisperBoxPH

Hindi ko akalaing kaya palang mabuo ang isang tao mula sa parehong bagay na kayang sumira sa kanya. Ang hirap ng buhay, ang pangungutya, ang gutom, ang pagod, ang mga salita ng mga taong wala namang pakialam kundi ilublob ka sa putik—iyon ang mga bagay na halos sumira sa akin noon. Pero sa parehong paraan, iyon din ang unti-unting bumuo ng pagkatao ko. Ako si Ronin, isang batang lumaki sa sikip ng eskinita, sa pagitan ng amoy ng basahan na nilabhan ni Mama at tunog ng paghamp

Hindi ko akalaing mangyayari sa iisang taon ang pinakamasasakit at pinaka-hindi ko makakalimutang araw ng buhay ko—yung araw-araw na pagpasok ko sa school na parang sinusunog ang dibdib ko sa hiya, at ‘yung araw na binago ng tadhana ang lahat, sa paraang hindi ko inasahan, hindi ko hiniling, pero matagal ko nang ipinagdarasal. Ako si Elio, isang ordinaryong estudyanteng hindi kinikilala sa hallway, hindi pinapalakpakan sa assembly, at hindi binibigyan ng kahit anong espesyal

Madalas kong isipin na kung may isang bagay na ipinanganak akong dala, hindi iyon kayamanan, hindi kagwapuhan, hindi koneksyon, at lalong hindi oportunidad—kundi kahihiyan. Kahihiyang hindi ko naman hiniling, hindi ko ginusto, pero parang isinuksok sa pagkatao ko ng mga taong unang tumingin sa akin bilang wala. Lumaki ako na laging nasa gilid ng mundo—parang palamuti, parang extra sa pelikulang ang bida ay ‘yung may kaya, ang bida ay ‘yung lumaki sa magarang subdivision, ang

Simula pagkabata, alam kong hindi ako ang tipo ng babaeng unang mapapansin sa isang silid. Hindi ako maputi, hindi ako mestiza, hindi ako may matangos na ilong. Hindi rin ako anak mayaman, wala akong mamahaling bag, wala akong branded na sapatos, at wala rin akong kilay na perpektong nakahulma gaya ng mga kababaihang gustong-gusto ng mga lalaki noon. Sa high school namin, may hierarchy—hindi man opisyal pero ramdam mo kahit hindi sabihin. Ang nasa taas, sila yung magaganda, a

Hindi ko inakala na darating ang araw na magiging kalaban ko ang sarili kong dugo. Palagi kong akala, pamilya ang unang nagtatanggol, unang tutulong, unang sasalo sa’yo kapag bumagsak ang mundo. Pero mali ako. Minsan, ang mismong mga taong kasama mong kumain sa iisang hapag ang unang magtatangka na alisin ang lahat ng mahalaga sa buhay mo. Ako si Rina, apo ng isang lalaking buong buhay niyang ipinagpag ang lupa upang mabigyan kami ng kinabukasan—si Lolo Ernesto, isang magsasa