NaOspital dahil sa BURNOUT sa Trabaho

Si Roland ay nakaupo sa kanyang maliit na cubicle, nakatingin sa screen ng computer na punong-puno ng mga email, spreadsheets, at reminders ng deadlines. Ang orasan sa ibabaw ng dingding ay mabilis na tumatakbo; bawat minuto ay parang dagok sa kanyang dibdib. Ramdam niya ang bigat ng katawan at isip—ang bawat bahagi ng kanyang katawan ay nag-uusap sa kanya: “Huminga ka. Tumigil ka. Pero hindi mo pwedeng iwan ang trabaho.”

Sa loob ng tatlong linggo, halos wala siyang pahinga. Ang bawat araw ay pareho: alarm clock ng alas-singko ng umaga, mabilisang shower, mabilisang kape, at paglakad patungo sa opisina kung saan naghihintay ang dami ng trabaho. Ang kanyang supervisor na si Gino ay laging may bagong requests, bagong reports, at bagong pressure. Hindi siya nagkamali sa trabaho; sa kabila ng lahat, pinipilit niyang tapusin ang lahat nang tama. Ngunit sa bawat deadline na nalalapit, mas lumalakas ang stress.

Isang gabi, habang nakaupo sa kanyang chair, ramdam niya ang pananakit ng leeg, likod, at mata. Ang bawat pag-ikot ng mouse at bawat pagpindot sa keyboard ay parang dagdag na pasanin. “Hindi na ako makakagalaw,” bulong niya sa sarili. Ramdam niya ang kawalan ng kontrol. Kahit gaano siya magsikap, palaging may bagong demand, bagong trabaho, bagong pressure.

Hindi lamang pisikal ang pagod. Ang mental strain ay mas mabigat. Nakita niya ang sarili na nawawalan ng gana sa mga bagay na dati’y nagbibigay saya: kape sa umaga, simpleng kwentuhan sa katrabaho, kahit pagtulog sa gabi. Ang bawat pakikipag-usap ay may kasamang tensyon, bawat email ay may kasamang kaba.

Minsan, habang naglalakad pauwi sa gabi, naramdaman niyang parang wala na siyang puwang sa mundo. Ang bawat ilaw ng poste sa kalsada ay tila nagpapakita ng kanyang kalungkutan. “Bakit ganito? Bakit hindi sapat ang pagsisikap ko?” tanong niya sa sarili. Ngunit walang sagot, walang aliw—ang tanging kasama niya ay ang kanyang mga iniwang deadlines at ang katawan na parang hindi na kayang gumalaw.

Kinabukasan, bumalik siya sa opisina. Kahit labis ang pagod, pinilit niyang ngumiti at magsalita sa mga katrabaho. “Hi Roland, kamusta?” bati ni Ana, ang katabi niyang empleyado. Ngumiti siya ng pilit. “Opo, okay lang,” sagot niya, habang ang puso niya ay puno ng bigat.

Ngunit habang tumatagal ang araw, naramdaman niya ang unti-unting pagkawala ng enerhiya. Ang simpleng gawain—pagbukas ng email, pagsagot sa mensahe, pag-ayos ng dokumento—ay naging napakabigat. Napansin niyang halos hindi na niya nakikita ang paligid. Para bang nakapikit siya habang gumagalaw sa autopilot.

Isang linggo ang lumipas, at dumating ang pinakamalaking hamon. Ang kumpanya ay nag-anunsyo ng panibagong proyekto na kailangang matapos sa loob ng tatlong araw. Ang deadline ay napaka-strikto, at ang kabuuang responsibilidad ay napunta kay Roland bilang core coordinator. Wala siyang sapat na tulong, at alam niyang hindi siya makakaligtas kung hindi niya gagawin ang lahat ng trabaho sa sarili niyang paraan.

Habang lumalalim ang gabi, nakita niyang ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang nagta-type ng ulat. Ang kanyang mata ay puno ng tuyong luha at pamumula. Sa isang banda, nais niyang huminto, nais niyang huminga, nais niyang iwan ang lahat. Ngunit alam niyang hindi pwede. “Hindi ko puwedeng pabayaan ito. Hindi ko puwedeng pabayaan ang kumpanya,” bulong niya sa sarili.

Sa kalagitnaan ng gabi, naramdaman niyang halos mawalan ng malay. Ang kanyang katawan ay nagreklamo: ang ulo ay parang bumaon sa sariling balat, ang leeg at likod ay parang nabiyak, ang mga mata ay pilit nagbabantay sa screen na walang tigil na nagbabago ang mga numero at datos. Para bang ang bawat segundo ay nagpapahirap sa kanya, at ang bawat paghinga ay isang mabigat na pasanin.

Kinabukasan, bumangon siya at naglakad patungo sa opisina na parang zombie. Ang kanyang mga katrabaho ay nagulat sa hitsura niya—ang dati nilang masiglang Roland ay halos wala nang kulay sa mukha, may mga dark circles sa ilalim ng mata, at ang mga balikat ay nakayuko sa bigat ng stress.

“Nakikita ko, hindi ka okay, Roland. Bakit hindi ka humihingi ng tulong?” sabi ni Ana, may halong pangamba. Ngunit hindi niya kayang magsalita. Ang boses niya ay parang natigil sa lalamunan, ang utak niya ay puno ng ulap. “Hindi ko kaya… hindi ko kayang huminto,” sagot niya sa mahinang tinig.

Sa mga susunod na araw, naramdaman niya ang unti-unting pagkawala ng sarili. Ang bawat email ay tila sigaw, bawat report ay tila suntok sa tiyan, at bawat deadline ay tila pader na hindi niya kayang tawirin. Ang kanyang katawan at isip ay nag-uusap sa kanya: “Hindi mo na kaya. Huminto ka.” Ngunit ang obligasyon at takot sa failure ay pumipigil sa kanya.

Hanggang sa isang gabi, matapos ang sunod-sunod na 36 na oras ng tuloy-tuloy na trabaho, biglang bumagsak si Roland sa sahig ng opisina. Ang mga dokumento ay nagkalat, ang computer ay naka-on pa rin, at ang ilaw ng fluorescent ay masyadong maliwanag sa kanyang namumulat na mga mata. Ramdam niya ang walang katapusang pagod, ang bigat ng kanyang katawan, at ang kawalan ng kontrol sa lahat ng nangyayari.

Nang magising siya sa ospital, nakapalibot ang kanyang pamilya at supervisor. Napagtanto niya na lumampas na siya sa hangganan—ang burnout ay hindi biro, at ang katawan at isip niya ay sumigaw na huminto. Sa pagkakataong iyon, natutunan niya ang isang mahalagang leksyon: kahit gaano ka dedikado, kailangan mong pahalagahan ang sarili mo. Ang trabaho ay mahalaga, pero mas mahalaga ang kalusugan, ang isip, at ang kakayahang makagalaw.

Matapos ang ilang linggo ng pahinga, therapy, at pag-aalaga sa sarili, unti-unti siyang bumalik sa trabaho. Ngunit ngayon, mas maingat siya. Natutunan niyang humingi ng tulong, magtakda ng boundaries, at kilalanin ang limitasyon ng katawan at isip. Ang stress at deadlines ay bahagi ng buhay, ngunit hindi na niya hahayaan ang sarili niyang maubos nang ganito muli.

Tapos.