NAGING KAIBIGAN NG GRAB DRIVER ANG ANAK KO—NANG MABUKSAN KO ANG STORYA NG DRIVER NA IYON, HINDI KO INASAHANG GANUN SIYA

Hindi ko akalain na ang isang ordinaryong araw ng pag-book ko ng Grab ay magiging simula ng kwentong hindi ko malilimutan. Si Daniel, anim na taong gulang, ay isang batang mahiyain, malambing, at may kakaibang takot sa mga estranghero. Kaya noong isang umaga, habang nagmamadali akong ihatid siya sa school, hindi ko inasahan na magugustuhan niya ang driver na bumunot sa booking ko.

Ang pangalan ng driver: Kuya Mar.

Isang simpleng lalaki, nasa early 40s siguro, may suot na faded na polo shirt, at nakangiti nang pagod pero totoo. Malinis ang sasakyan niya, at may maliit na stuffed toy ng asong kulay brown na nakadikit sa dashboard.

Pag-upo namin, biglang napatingin si Daniel doon sa stuffed toy. Usually ay lalo siyang tumatahimik kapag may strangers, pero hindi ko inasahan na magsasalita siya.

“Kuya… anong pangalan niya?” tanong ni Daniel, sabay turo sa stuffed toy.

Nagulat ako. Hindi ko alam kung anong mahika ang meron sa laruan na iyon.

Ngumiti si Kuya Mar, isang ngiting hindi pilit, parang yung tipong matagal na niyang gustong may magtanong tungkol doon.

“Si Bantay, bossing,” sagot niya. “Bestfriend ko ’yan habang nagda-drive.”

Bossing.

Ang tawag niya kay Daniel ay bossing.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kung anong saya ang dumampi sa anak ko. Parang biglang nawala ang hiya niya. Parang naramdaman niyang importante siya.

Habang papunta kami sa school, hindi sila tumigil sa kwentuhan. Tanong si Daniel kung saan galing si Bantay. Sagot naman ni Kuya Mar na regalo daw iyon sa kanya ng isang batang kaibigan niya dati. Nagsimula silang magkulitan tungkol sa cartoon characters, sa paboritong prutas, at kung bakit daw antok si Daniel kahit 7:30 pa lang ng umaga.

Ako naman, tahimik lang na nakikinig. Halos mapangiti ako sa bawat sagot ng driver. May lambing, may respeto, may kung anong warm na presensya na bihirang-bihira ko makita sa mga ibang drivers na nakakasabay namin.

Pagbaba namin sa school, kumaway pa si Kuya Mar kay Daniel.

“Good luck sa school, bossing! Kaya mo ’yan!”

At doon nag-iba ang lahat.

Kumaway pabalik si Daniel, hindi pilit, hindi nahihiya.

Natural. Masaya.

Parang may nabuksang pinto.

Kinagabihan, habang naghahanda ako ng hapunan, tuwang-tuwa si Daniel na nagkukuwento.

“Si Kuya Mar, Mama! Ang bait niya! Si Bantay pa!”

“Sana siya ulit bukas, Mama! Siya ulit!”

Napangiti ako.

Medyo nagtataka.

Pero mas higit na natutuwa.

Hindi ko alam na ang simpleng paghiling na ‘yun ng anak ko ay magiging routine namin.

For three days straight, saktong si Kuya Mar ang nag-a-accept ng booking ko tuwing umaga. Minsan swerte lang talaga, sabi ko sa sarili ko. Pero di ako nagrereklamo. Kapag siya ang driver, ang lambing ni Daniel, hindi siya takot, hindi naiilang. Tawa sila ng tawa buong biyahe.

Ako naman, masaya.

But somewhere deep down, curious ako.

Sino ba talaga si Kuya Mar?

Isang umaga, hindi ko makuha si Kuya Mar kahit ilang rebook ang gawin ko. Siguro hindi naka-online.

Pagpasok namin sa ibang kotse, tahimik si Daniel. Hindi siya nakipag-usap sa driver. Hindi niya tiningnan ang bintana. Basta nakayakap lang siya sa bag niya.

Pagbaba namin sa school, sinabi niya:

“Mama… gusto ko si Kuya Mar…”

Sobrang simple ng sinabi niya. Pero ang pagbagsak ng boses niya, ang lungkot sa mata niya—parang may ibang ibig sabihin.

That night, habang tulog na siya, napaisip ako.

Hindi lang basta gusto ng anak ko ang driver.

Parang… may hinahanap siya.

Ayokong bigyan ng malalim na kahulugan, pero alam kong may koneksyon iyon sa pagkamahiyain at pag-iwas niya sa mga estranghero.

Bakit kay Kuya Mar lang siya kampante?

Kinabukasan, pag-book ko, lumabas ang pangalang Mar L.

Napangiti ako. Si Daniel? Tumalon sa tuwa.

Pag-upo namin sa loob, agad niyang hinanap si Bantay.

“Ayun ka, Bantay!” sabay yakap nang marahan.

Ngumiti si Kuya Mar sa rearview mirror.

“Na-miss mo ako, bossing?”

Tumango si Daniel, pero biglang nag-iba ang tono.

“Tito ka ba ng isang bata dati? Yung nagbigay kay Bantay?”

Biglang natahimik si Kuya Mar.

Ang ngiti niya? Nawalan ng isa o dalawang porsyento. Hindi malungkot, hindi rin masaya. Parang napuno ng alaala.

“Hindi ko siya pamangkin, bossing,” mahina niyang sagot. “Pero parang anak ko na rin.”

Hindi ko alam kung bakit, pero may malamig na dumaloy sa likod ko.

May kuwento.

May bigat.

At alam kong hindi yung tipong basta-basta lamang.

Isang gabi, habang nasa kitchen ako, biglang nagtanong si Daniel:

“Mama, si Kuya Mar ba… may anak?”

“Hmmm, baka,” sagot ko. “Bakit mo natanong?”

“Kasi sabi niya… dati daw may batang… lagi niyang kasama. Pero hindi na daw ngayon.”

Tumigil ako sa paghuhugas ng plato.

Hindi ko naman tinuruan si Daniel ng kahit anong heavy topics, pero alam ko pag may naririnig siyang may nawawala o hindi na nakikita, medyo sensitive siya doon.

“Hindi na daw sila magkasama,” dagdag niya.

“Bakit daw?” tanong ko, pilit na normal ang tono.

“Hindi niya sinabi, Mama. Pero nalungkot siya.”

Nalungkot ako bigla.

Bakit ko ba nararamdaman na hindi iyon simpleng kuwento?

Isang hapon, habang papauwi kami, biglang bumuhos ang ulan. Wala akong payong. Sobrang lakas ng hangin at ulan, at nasa labas kami ng main gate ng school. Nag-book ako ng Grab, pero halos 15 minutes pa raw.

Nagdadasal na lang akong sana mabilis dumating.

Paglingon ko, may isang silver sedan na huminto sa tapat namin.

Bumukas ang bintana.

“Ma’am… sakay na po. Ako na po.”

Si Kuya Mar.

Hindi ko naman siya binook. Hindi rin siya ang assigned driver.

“Napadaan lang po ako,” sabi niya. “Nakita ko kayo. Baka mabasa si bossing.”

Nanginginig ang boses ng anak ko dahil sa lamig, pero agad siyang ngumiti pag nakita si Kuya Mar.

Pag-upo namin sa loob ng kotse, napansin kong basa si Kuya Mar. Wala siyang payong. Halos tumutulo ang tubig mula sa buhok niya hanggang polo shirt.

“Kuya… bakit ka nabasa?” tanong ko.

Ngumiti siya.

“Eh siyempre mauna ko dapat si bossing kaysa ulan.”

Tumawa kami saglit. Pero habang nagmamaneho siya, napansin kong nahuhulog-hulog ang patak ng tubig mula sa mga pilik-mata niya.

Parang may iniiyakan.

Pero siguro ulan lang yun, sabi ko sa sarili ko.

Pero malakas ang pakiramdam ko na hindi lang ulan ang pumapatak.

Pagdating sa bahay, inabutan ko si Kuya Mar ng tuwalya.

“Ay ma’am, hindi na po—”

“Please,” sagot ko. “Basang-basa ka, oh.”

Ngumiti siya, pero may lungkot sa mata niya.

“Salamat po.

Hindi po ako sanay inaasikaso.”

Para akong nabingi.

Hindi sanay?

Bakit naman?

Bumaba kami ni Daniel, pero hinatak ako ng anak ko.

“Mama… gusto ko si Kuya Mar. Mabait siya.”

Tumango ako.

Pero bago ako pumasok, nakita kong nakatigil pa rin si Kuya Mar sa harap ng gate namin. Parang may iniisip nang malalim. Parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya kaya.

At doon ako unang kinabahan.

Hindi dahil masama ang kutob ko—kabaliktaran.

Parang may malaking kwento siyang dinadala.

At pakiramdam ko, unti-unti kaming nagiging parte nun.

Kinabukasan, nag-book ulit ako. Hindi ko inaasahan si Kuya Mar, pero lumabas ulit ang pangalan niya.

Pagpasok namin, naramdaman ko agad ang kakaiba. Tahimik siya. Hindi tulad ng dati na bungad agad ang kwento.

“Kuya, okay ka lang?” tanong ko.

Saglit siyang tumingin sa rearview mirror, saka ngumiti—pero yung ngiting pilit.

“Opo, ma’am. Medyo… iniisip lang po isang bagay.”

Nagtaka si Daniel.

“Si Bantay… bakit parang malungkot?”

Totoo. Kahit stuffed toy lang, parang nakatungo ang posisyon nito ngayon.

At doon, huminga nang malalim si Kuya Mar.

“Bossing… may kukwento sana ako sa inyo.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan.

“Pero… baka bata ka pa para dito,” mahinahon niyang dagdag.

“Pwede mo pong sabihin sa akin,” sabat ko. “Ako na lang po ang makikinig.”

Tumango siya.

At doon nagsimula ang kwentong hindi ko inasahang maririnig mula sa isang simpleng Grab driver.

“Ma’am…”

Halos hindi lumalabas ang boses niya.

“May anak po ako dati.”

Parang may humugot ng hangin sa dibdib ko.

“Dati?” bulong ko.

“Opo.”

Napatigil siya, suminghot nang malalim, pero hindi umiiyak.

Yung tipong sanay na sa sakit.

Yung tipong paulit-ulit na niyang tinatanggap.

“Lima taon na lalaki,” tuloy niya. “Si Marco.”

Marco.

Ka-edad halos ni Daniel.

“Mahilig din siya sa stuffed toys. Siya ang nagbigay kay Bantay.”

Biglang naging mabigat ang hangin sa loob ng kotse.

“Nasaan na po siya ngayon?” tanong ko, mahina.

Tumingin siya sa labas. Matagal. Parang may mga alaala siyang kailangang kausapin muna bago kami.

“Wala na po siya sa akin,” sagot niya pagkatapos ng ilang segundo.

“Hindi po… hindi po dahil namatay siya.”

Napabuntong-hininga siya.

“Kinuha po siya.”

I froze.

Hindi ko man alam ang buong detalye, pero ramdam ko na:

Hindi iyon simpleng “kinuha.”

Hindi ko alam kung paano ako dapat mag-react sa sinabi ni Kuya Mar. Hindi ko rin alam kung dapat pa ba akong magtanong. Pero ang katawan ko mismo ang nagtanong para sa akin.

“P-paano… kinuha?”

Hindi umimik si Kuya Mar agad. Ilang segundo siyang nakatingin lang sa unahan, humihinga nang mabigat, parang nililinis ang isip niya bago sumagot.

“Ma’am… hindi ako perpektong ama,” bulong niya. “Pero sinubukan ko pong maging mabuti. Lahat ng kayang gawin ng isang magulang… ginawa ko.”

Tahimik ako. Si Daniel naman, nakatingin lang kay Kuya Mar sa rearview mirror. Hindi niya lubos na naiintindihan, pero alam niyang seryoso ang usapan.

“Iniwan kami ng partner ko, ma’am. Limang taon pa lang si Marco noon. Isang araw, nagising na lang ako… wala na sila pareho.”

“W-what?” bulalas ko. “Bigla na lang? Walang pasabi?”

Tumango siya.

“Wala pong kahit ano. Nagising ako, walang damit ni Marco, walang gamit. Parang… parang hindi ko naging anak.”

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang puso ko.

Hindi ko siya kilala nang malalim.

Pero ramdam ko ang kirot — totoo, matalim, umaabot hanggang sa puso kahit hindi akin ang karanasan.

“Bakit niya ginawa yun?” tanong ko.

Napangiti si Kuya Mar nang mapait, yung tipong hindi dapat tinatawanan, pero wala na siyang magawa.

“Hirap sa pera, ma’am. Namatay ang business namin noon. Ako ang unang nawalan ng trabaho. Siya? Ayaw na niya sa hirap. Dumating ang isang lalaking mas may ipon, mas may kotse, mas may pangako.”

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit — ang iwanan, o ang iwan dahil sa pera.

“Sinubukan ko pong hanapin si Marco,” dagdag niya. “Everyday. For months. Lahat ng kakilala, tinawagan ko. Pero… wala.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Tinanong ko po ang pamilya niya. Walang sumagot. Pati kapatid niya, umiiwas. Pati nanay niya, hindi ako kinakausap.”

“Wala ba kayong ginawa? Wala bang—”

“May kaso po akong isinampa,” putol niya. “Pero walang address, walang evidence kung saan dinala, walang contact number. Ang sabi ng barangay at pulis… mahirap habulin pag magulang ang mismo ang may hawak sa bata.”

I closed my eyes for a moment.

No wonder.

No wonder may bigat sa bawat ngiti niya.

No wonder may lambing siya kay Daniel.

No wonder hindi ko makita ang pamilyar na saya sa mga mata niya — lagi lang may lungkot na tinatakpan niya ng kwento.

Pero hindi pa doon natapos.

“Tapos po…” mahina niyang dagdag, “isang gabi, may tumawag.”

Napatingin ako.

“Sino?”

Isang saglit bago siya sumagot.

“’Yung partner ko. Umiiyak. Sinabi niya… wala na raw si Marco sa kanya.”

Parang may kumurot sa sikmura ko.

“A-anong ibig niyang sabihin?” mahina kong tanong.

“H—hindi ko po… hindi ko po alam,” tugon niya, nanginginig ang boses.

Tumigil kami sa stoplight.

Doon ko nakita — tumulo ang isang luha sa pisngi ni Kuya Mar.

Hindi lang basta luha.

Hindi yun tipong dahil sa sakit lang.

Parang luha ng isang ama na nalugmok, na sinubukang mabuhay, pero araw-araw binabalikan ng sakit na hindi gumagaling.

Nagsalita siyang muli, kahit garalgal.

“Sinabi niya… tinakas daw siya ng lalaking pinuntahan nila. Iniwan daw siya sa ibang bansa… dala ang pera. At si Marco… hindi niya alam kung saan dinala.”

I felt something break inside me.

“Hanggang ngayon… wala pa rin?” tanong ko.

Umiling si Kuya Mar.

“Wala, ma’am. Wala. Kahit isang litrato man lang kung nasaan siya. Kahit anong balita. Hindi ko alam kung mas ligtas ba siya… o mas delikado.”

Nang makita ni Daniel na umiiyak si Kuya Mar, hinila niya ang stuffed toy ni Bantay at inabot sa kanya.

“Kuya Mar… para sa ’yo po muna.”

Napahinto ang driver. Napakapit siya sa manibela. Naramdaman kong nanginginig ang mga kamay niya.

“Bossing… akin na naman ’to ha?”

Napangiti siya kahit nangingilid ang luha.

“Baka magtampo si Marco pag kinuha mo.”

Pero iba ang tingin sa mata niya.

Parang hindi stuffed toy ang hawak niya.

Parang hawak niya ang huling alaala ng anak niya.

Kinagat ko ang labi ko, pilit na pinipigil ang pagluha.

At doon ko na-realize…

Hindi aksidente na nagustuhan ni Daniel si Kuya Mar.

Hindi aksidente na may instant connection sila.

Parang may dalawang kaluluwang nagtagpo — isang batang naghahanap ng comfort at isang amang naghahanap ng nawawalang anak.

Habang nagpapatuloy ang araw, hindi mawala sa isip ko ang kwento niya. Lalo na nang sinabi niya:

“Ma’am… pasensya na kung minsan masyado kong napapansin si Daniel. Hindi ko maiwasan. Naalala ko lang po kasi…”

Hindi na niya tinuloy.

Hindi niya kailangan tapusin.

Alam ko na.

Isang linggo ang lumipas.

Gaya ng dati, si Kuya Mar ang madalas nagdadala sa amin. At sa tuwing kasama namin siya, parang gumagaan ang loob ko. Hindi dahil sa kwento niya. Pero dahil kung gaano niya tratuhin ang anak ko — may respeto, may kindness, may tunay na malasakit.

Si Daniel naman?

Lalo pang naging attached.

“Kailan ulit si Kuya Mar, Mama?”

“Saan kaya si Bantay natulog kahapon?”

“Mama, si Kuya Mar din ba may favorite food?”

Naisipan kong bumili ng pagkain para kay Kuya Mar minsan — hindi dahil sa utang na loob, pero dahil gusto ko siyang i-appreciate. Isang simpleng bag of pandesal at kape.

Pero nang iniabot ko sa kanya iyon, hindi ko inaasahan ang magiging reaksyon niya.

“Ma’am… hindi po kailangan…”

Halos manginig ang kamay niya.

“Hindi po ako nasasanay… binibigyan ako ng kahit ano.”

Bumuntong-hininga ako.

“Kuya, hindi ho ito bayad. Para ’to sa tao na nagpapasaya sa anak ko araw-araw.”

Doon ko nakita ang totoo — isang lalaking hindi sanay mahalin.

Hindi sanay asikasuhin.

Hindi sanay may magbigay.

“Sana,” bulong niya, “sana may ganito din si Marco.”

Hindi ko na napigilang mapaluha.

Dumating ang araw na hindi ko inaasahang mangyayari.

Isang hapon, habang binubuksan ko ang gate, biglang huminto ang sasakyan ni Kuya Mar sa harap ng bahay. Pero hindi siya naka-book sa akin. Nagtaka ako.

Pagkababa niya, agad kong napansin ang pamamaga ng mata niya. Hindi siya umiyak sa biyahe. Talagang umiyak siya bago pumunta rito.

“Kuya? Ano pong nangyari?”

Hindi siya agad sumagot.

Tumingin siya sa akin, yung tingin na parang may natagpuan siyang nakakatakot, nakakaguho, at nakakapagpigil-hininga.

“Ma’am…”

Huminga siya nang malalim.

“Nahanap ko po si Marco.”

Parang huminto ang paligid.

“Sa Facebook po,” dagdag niya.

“May nag-post… may nag-share… may nag-message.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Pero ma’am…” nanginginig ang tinig niya, “hindi ko po inaasahan na ganito ang makikita ko.”

“Anong… anong nakita n’yo?”

Pinisil niya ang damit niya, parang kailangan niya ng lakas.

“Matagal ko pong pinapangarap makita ulit ang anak ko. Pero hindi ko po alam na… ganito ko siya makikita.”

“Kuya… ano pong ibig n’yo sabihin?”

Tumingin siya sa akin. Diretso. Walang takot. Wala ring lakas.

“Ma’am… may nag-upload na picture.”

Napakapit siya sa dibdib niya.

“Si Marco… pero hindi ko po akalain na… nasa ospital na pala siya.”

Natigilan ako.

“H-hindi po…”

“Ma’am… nasa ICU siya.”

Parang gumuho ang mundo ko.

“Aksidente raw,” bulong niya. “Bago pa lang. Nahulog sa hagdan. Walang kasama sa bahay. Na-admit ng kapitbahay. Hindi alam ng nanay niya kung nasaan siya. Pero may isang nag-share sa group… may nagtag sa pangalan ko.”

“Kuya…”

Gusto kong yakapin siya, pero hindi ko alam kung tama.

“Ma’am…”

Napaupo siya sa sidewalk — isang lalaking hindi ko inakalang luluhod sa ganyang sakit.

“Hindi ko alam kung dapat ba ’kong tumakbo… o matakot…”

“T-takot?” tanong ko.

Tumango siya.

“Tatakutan pa ba ako ng anak ko?

Makikilala pa ba niya ako?

Pwede pa ba akong maging tatay niya…”

Hindi ko napigilan.

Lumuhod ako sa harap niya at hinawakan ang braso niya.

“Kuya… wala kang kailangan katakutan. Anak mo ’yun. At kailangan ka niya ngayon.”

Nagtapat ang mga mata namin.

At doon ko naramdaman — kung gaano niya kamahal ang anak niya kahit hindi niya nakikita for years. Yung pagmamahal na walang pahinga, walang expiration, walang hihinto kahit ilang taon pa ang lumipas.

At doon siya tunay na bumigay.

Umiyak. Hindi yung patak-patak.

Umiiyak nang parang sinabuyan siya ng lahat ng sakit, takot, pangungulila, at pag-asa na pinaghalong hindi niya kayang pigilan.

Hindi ko siya kilala noon.

Pero ngayon?

Pakiramdam ko, parte na kami ng gulong umiikot sa buhay niya.

Kinabukasan, maaga siyang nag-message.

“Ma’am… pupunta na po ako sa ospital.

Gusto niyo po bang sumama si Daniel?

Ayaw ko pong mahirapan siya sa emosyon… pero parang… mas lumalakas po ako pag kasama siya.”

Hawak ko ang phone.

Naiiyak ako sa mensahe.

“Kuya… sasama kami.”

At doon nagsimula ang araw na hindi namin nakakalimutan.

Pagpasok namin sa hospital corridor, nanginginig si Kuya Mar. Parang bawat hakbang ay may kasamang alaala, takot, at dasal.

Pagbukas ng pinto ng ICU, nakita ko ang isang batang payat, maputla, may tubo, may pasa sa ulo.

Si Marco.

Napatigil si Kuya Mar.

“Anak…”

Pero hindi makalapit.

Parang natatakot siya na baka magising ang bata at hindi siya kilalanin.

Hinawakan ko ang braso niya.

“Lumapit ka.”

Lumapit siya.

Inabot niya ang kamay ng anak niya — dahan-dahan, parang takot niyang masira.

“Marco… si Papa ’to…”

Napahikbi siya.

“Nandito na ako…”

Nang humigpit ang kamay ni Marco kahit mahina…

parang sumabog ang lahat ng emosyon sa kwarto.

Nakarinig kami ng mahina pero malinaw:

“…Papa…”

At doon, doon ko nakita ang luha ni Kuya Mar na hindi na pinipigilan, hindi na tinatago.

Luha ng isang amang bumalik ang kalahati ng kaluluwa niya.

Lumipas ang ilang araw, bumubuti ang kondisyon ni Marco.

Dinalaw namin siya minsan.

At tuwing nakikita niya si Daniel, napapangiti siya. Parang nakikita niya ang sarili niya. Parang may bagong bestfriend.

At si Kuya Mar?

Mas gumaan ang mukha.

Mas maliwanag ang mata.

Mas may buhay.

Isang hapon, bago kami umuwi, lumapit siya sa akin.

“Ma’am… salamat po.”

“Walang anuman po.”

Umiling siya.

“Ma’am… hindi niyo po alam.

Kung hindi po kayo…

kung hindi si Daniel…”

Napatingin siya sa dalawang bata.

“Hindi ko alam kung kakayanin ko ’to mag-isa.”

Napangiti ako.

“At alam ko pong hindi aksidente na nagkita tayo.”

Tumingin siya sa amin — isang tingin na puno ng pasasalamat, respeto, at pagmamahal na hindi inuutos, hindi hinihingi.

“Kung papayag po kayo… gusto ko pong maging parang tito si Daniel kay Marco.”

Napatawa ako.

“Kuya Mar… matagal na.”

Isang linggo ang lumipas, bumalik si Marco sa bahay ni Kuya Mar.

Wala nang Grab car sa harap namin.

Hindi dahil iniwasan niya kami, kundi dahil…

Isang araw, may message siyang pinadala:

“Ma’am… magsisimula na po ako ulit sa bagong trabaho.

Gusto ko pong mabigyan si Marco ng mas magandang buhay.”

Natutuwa ako, pero medyo nalulungkot din.

Hindi na siya magda-drive ng pang-araw-araw sa amin.

Pero sumagot ako:

“Kahit hindi ka na driver namin, bahagi ka na ng pamilya namin.”

At dumating ang reply na hindi ko malilimutan.

“Ma’am… kayo rin po.

Kayo ang unang nagpakita sa akin…

na may lugar pa ako sa mundong ’to.”

Minsan, dumadalaw sila sa bahay.

Minsan kami ang pumupunta sa kanila.

At sa tuwing nakikita ko si Kuya Mar na inaabot ang kamay ng anak niyang si Marco — na malusog na, masaya, at may bagong bestfriend — hindi ko mapigilang isipin:

Isang Grab ride lang ang dahilan bakit nagtagpo ang dalawang batang pareho palang may hinahanap.

At isang ama pala na nalunod sa sakit ang natulungan buuin muli ang puso niya.

Hindi ko inasahan na ganito siya.

Hindi ko inasahan na ang simpleng driver ay may kwentong mas mabigat pa sa mga pelikula.

Pero ang mas hindi ko inaasahan?

Na magiging parte kami ng kwento niya.

At siya — parte ng amin.

The End.