Hindi Na Ako Nasasabik Umuwi sa Pilipinas Dahil may Iba nang Boyfriend ang Girlfriend Ko

Tahimik ang gabi sa apartment ni Gabriel sa Dubai. Ang lamig ng aircon ay halos nakakasakit sa balat, pero hindi iyon ang dahilan kung bakit nanginginig siya. Nakahiga siya sa kanyang sofa, hawak ang cellphone, nakatingin sa screen na walang pangingiti.

Dalawang linggo na siyang naka-Dubai, nagtatrabaho ng overtime para lang makapagpadala ng pera sa pamilya niya sa Cebu. Ngunit ngayon, nararamdaman niya ang isang kirot na hindi kaya ng kahit gaano karaming pera.

May mensahe sa messenger mula kay Elaine.

“Gab, hi… may gusto sana akong sabihin sa’yo. Sana maintindihan mo. 🙁”

Pinindot niya ang mensahe. Lumaki ang mata niya nang mabasa ang kasunod.

“May boyfriend na ako ngayon… gusto kong maging honest sa’yo.”

Parang huminto ang mundo ni Gabriel.

“Boyfriend na siya?” bulong niya sa sarili.

“Ewan ko kung anong ginawa ko sa sarili ko na akala ko okay pa rin kami.”

Hindi niya alam kung ano ang unang gagawin. Magpapadala ba siya ng galit? O iyak lang ng iyak sa loob ng apartment na ito, mag-isa?

Pinikit niya ang mata, naglakad papunta sa bintana. Tanaw ang maliliit na ilaw sa kalye sa ibaba. Ang bawat ilaw ay parang paalala: may ibang buhay na nagaganap sa lugar na wala siya.

Matagal na silang magkarelasyon ni Elaine. Tatlong taon na silang magkasama. Nagkakilala sila sa university sa Cebu, sabay nagtrabaho sa part-time habang nag-aaral, sabay umasa sa pangarap na makapiling ang isa’t isa kahit saan sila dalhin ng buhay.

Ngunit ngayon, sa kabila ng lahat ng ipinadala niyang pera, ng mga plano nilang dalawa, ng mga pangako… may iba na siya.

Huminga siya nang malalim at bumalik sa sofa. Sinubukan niyang isantabi ang sakit. Pinindot niya ang messenger at isinara ang screen.

“Kailangan kong magtrabaho. Kailangan kong kalimutan,” bulong niya.

Kinabukasan, nagpunta siya sa trabaho sa isang warehouse sa Dubai Marina. Sa labas, malamig, maraming OFW na nagtutulungan para matapos ang deliveries. Si Gabriel ay tahimik. Wala siyang gana makipag-usap. Ang isip niya ay paulit-ulit na iniikot ang mensahe ni Elaine.

“May boyfriend na ako ngayon…”

“Honest lang ako sa’yo…”

Parang tinutusok sa dibdib niya.

Nagpakitang-lakas siya sa mga kasamahan. “Okay lang ako, bro,” sabi niya kay Rico, isang kababayan din. Pero alam niya sa sarili niya na hindi okay.

“Gab, teka, bakit parang down ka lately?” tanong ni Rico, habang naglalagay ng boxes sa truck.

“Wala… pagod lang siguro sa trabaho,” sagot ni Gabriel, pinipilit ngumiti.

Ngunit si Rico, matalino sa pagbasa ng emosyon. Alam niyang may itinatago ang kaibigan niya.

“Bro… kailangan mong sabihin sa isang tao. Hindi mo kaya ‘to mag-isa,” patuloy ni Rico.

Hindi sumagot si Gabriel. Napatingin lang siya sa sahig, ramdam ang bigat sa dibdib niya.

Pagkatapos ng shift, nauwi siya sa apartment. Tahimik ulit. Wala ni isang tao sa paligid. Ang sofa ay tila naging saksi ng lahat ng kanyang sakit at pag-iisa.

Binuksan niya ang laptop. Nagbukas ng messenger, nagbukas ng gallery. Larawan nila ni Elaine noong huling Pasko sa Cebu, nakangiti sa harap ng Christmas tree.

“Bakit ganito?” bulong niya sa sarili.

“Bakit hindi ko na lang sinakyan ang buhay na sana ay magkasama kami?”

Napahagulgol siya, ngunit sinikap na huwag marinig ng kapitbahay. Ang boses niya, nanginginig, humahagulgol.

Matagal siyang nakaupo roon, nakayuko, hawak ang larawan sa screen. Unti-unti, napansin niyang umiikot sa isip niya ang mga alaala: ang mga simpleng lakad sa mall, ang sabay nilang pagkain sa kanto ng street food, ang sabay nilang pangarap na makapag-ipon at makapag-aral pa si Elaine sa ibang bansa.

Ngunit ngayon, lahat ng iyon ay parang bula lamang.

“Hindi puwede… hindi puwede akong mawalan ng gana sa buhay,” bulong niya. “Kailangan kong magtrabaho, para sa pamilya. Para sa sarili ko. Kailangan kong itago ang sakit na ito.”

Pinikit niya ang mata, sumandal sa sofa, pero sa kalooban, alam niyang mahirap na.

Sa sumunod na mga araw, pareho lang ang routine. Trabaho, cellphone, gallery ng mga lumang larawan, at tahimik na paghihirap sa loob ng apartment.

Si Rico, mapansin man o hindi, ay patuloy na nagbibigay ng payo at suporta.

“Bro, alam ko mahirap. Pero kailangan mong kalimutan ang nakaraan. Hindi mo puwede dalhin ito sa buong buhay mo. Magfocus ka sa sarili mo,” sabi niya isang gabi habang nagkakape sila.

Tumango si Gabriel. Alam niyang tama si Rico, ngunit hindi pa rin niya mapigil ang kirot.

“Bro… paano kung hindi ko na kayang magmahal muli?” tanong ni Gabriel, halos bulong.

“Totoo ‘yan. Pero kailangan mo ring alalahanin… hindi ibig sabihin na wala ka nang pag-asa. Kailangan mo lang magpatuloy,” sagot ni Rico.

Ngunit kahit ganoon, gabing-gabi, kapag nakahiga sa sofa, umiikot sa isip niya ang pangalan ni Elaine. Parang multo na hindi niya kayang paalisin.

At sa kabila ng lahat, may isang bagay na malinaw:

Hindi siya nasasabik umuwi sa Pilipinas.

Hindi dahil sa pera, hindi dahil sa trabaho… kundi dahil sa sakit na dala niya sa puso.

Hindi niya alam kung paano siya haharap sa sarili ni Elaine, sa alaala ng mga pangako, at sa katotohanang may iba na siya.

Ngunit alam niyang kailangan niyang magpatuloy.

Kailangan niyang magtrabaho. Kailangan niyang mabuhay. Kailangan niyang itago ang sakit—para sa pamilya, para sa sarili.

At habang tumatagal ang gabi sa Dubai, nakahiga si Gabriel sa sofa, nakatingin sa bintana, iniisip ang mga susunod na hakbang.

Ngunit alam niya, sa loob ng kanyang puso, ang kirot ay mananatili… hanggang sa araw na makahanap siya ng paraan para muling maging buo.

Dalawang linggo na rin simula nang mabasa ni Gabriel ang mensahe ni Elaine. Dalawang linggo na rin ng gabi-gabing paggising sa gitna ng pawis at luha, habang nakahiga sa sofa ng apartment niya sa Dubai.

Pero sa bawat araw, ramdam niyang unti-unti niyang pinipilit buuin ang sarili niya. Kailangan niya. Para sa pamilya niya sa Cebu. Para sa sarili niya.

Ngunit hindi madaling kalimutan.

Isang gabi, matapos ang shift sa warehouse, naupo siya sa gilid ng rooftop ng building. Tanaw niya ang maliwanag na ilaw ng lungsod, mga kotse, mga tao, lahat ng tila masaya sa kani-kanilang buhay.

“Gabriel…” bulong niya sa sarili, “kaya mo ‘to. Kailangan mong maging matatag.”

Ngunit sa loob ng dibdib niya, parang may unos na hindi niya mapigilan. Napikit siya, huminga ng malalim, at sa sandaling iyon… biglang bumagsak sa lupa. Nakahiga siya sa sahig ng rooftop, pinipilit huminga, nanginginig, hawak ang cellphone na walang laman ang screen.

Ang isip niya ay puno ng alaala. Ang mga tawanan nila ni Elaine, ang mga plano, ang pangarap nilang sabay. Lahat iyon ngayon ay parang bula lamang—pumutok at nawala.

Kinabukasan, pinilit niyang bumangon at pumasok sa trabaho. Ngunit kahit na nakangiti siya sa mga kasamahan, sa loob, nag-iisa siya. Lahat ng biro, lahat ng tawanan, parang panandalian lang na tabing para maitago ang sakit.

Si Rico, mapansin ang kabigatan sa kilos niya, ay lumapit:

“Bro… kailangan mo talaga magpahinga. Hindi mo puwede laging ikubli ‘to sa sarili mo,” sabi niya habang nag-aayos ng mga boxes.

Tumango si Gabriel, ngunit walang nasabi. Alam niyang tama si Rico. Alam niyang kailangan niya ng suporta. Ngunit paano?

Sa hapon, tumawag siya kay Marissa, pinsan niyang kababayan sa Dubai, na laging kausap kapag kailangan niya ng payo.

“Gabriel… Ramdam ko na may pinapasan kang mabigat. Ano nangyayari?” tanong ni Marissa.

Huminga siya nang malalim bago magsalita. “Hindi ko na alam… Paano ko haharapin ang sarili ko? Paano ko haharapin ang Pilipinas? Ang lahat… may iba na siya.”

Tahimik si Marissa sa kabilang linya. “Alam mo… hindi mo kailangan harapin ‘to mag-isa. May paraan. Kailangan mo lang magsimula. Kumilos para sa sarili mo, hindi para sa nakaraan.”

Napangiti si Gabriel, kahit kaunti lang. Parang may konting liwanag sa gitna ng dilim.

Pagdating ng gabi, nakahiga siya sa sofa, nakatingin sa screen ng cellphone. Binuksan niya ang gallery, pinanood ang lumang video nila ni Elaine sa Cebu, nagkausap, nagkakatuwaan, naglalakad sa tabing-dagat.

Huminga siya nang malalim, at sa unang pagkakataon sa ilang linggo, pinayagan ang sarili niya na umiyak. Hindi tahimik na iyak, kundi yung iyak na lumalabas sa lahat ng pinipigilan—luha, panghihina, sakit, pangungulila.

“Elaine…” bulong niya, “sana okay ka na. Sana masaya ka… kahit hindi ako kasama.”

Ngunit pagkatapos ng ilang minuto, dahan-dahan niyang pinunasan ang luha.

“Kailangan kong tumayo. Kailangan kong magpatuloy,” bulong niya.

Kinabukasan, nagdesisyon si Gabriel na maglakad-lakad sa labas pagkatapos ng trabaho. Dumaan siya sa park na puno ng mga OFW na nagkakasama, naglalaro ang mga bata, may nagkakantahan. Para siyang nanonood ng ibang mundo.

Habang nakaupo sa bench, nakaramdam siya ng kakaibang katahimikan. Unti-unti niyang naisip na ang sakit na dala niya ay bahagi na lamang ng buhay—hindi niya ito pwedeng itago magpakailanman, ngunit puwede niyang tanggapin.

“Hindi ko kontrolado ang nakaraan… pero kontrolado ko ang sarili ko ngayon,” bulong niya sa sarili.

Lumipas ang mga araw, unti-unti, nakahanap si Gabriel ng paraan para punan ang puwang ng kanyang puso. Nag-focus siya sa trabaho, sa kanyang kalusugan, sa mga kaibigan at kakilala sa Dubai. Pinilit niyang mag-enjoy sa maliit na bagay—isang simpleng kape sa hapon, isang tawanan kasama si Rico, isang simpleng kwentuhan sa apartment.

Ngunit kahit ganoon, may isang katotohanan na lagi niyang iniisip:

Hindi pa rin siya handang bumalik sa Pilipinas at harapin ang nakaraan. Hindi pa rin siya handang harapin ang pagmamahalan na nawala, ang alaala ni Elaine, at ang sakit na dala niya sa puso.

Sa isang gabi, habang nakahiga sa sofa, hawak ang cellphone, pinanood ang video ng anak niyang pamangkin sa Cebu na ipinadala sa kanya ni Marissa, napansin niya ang isang bagay. Kahit may sakit, kahit may kirot, kahit may heartbreak, naroon pa rin siya—nasa tabi pa rin niya ang pamilya niya, sa alaala at sa mensahe.

“Hindi ako nag-iisa,” bulong niya.

“Kahit may iba na siya, kailangan kong ipagpatuloy ang sarili ko. Para sa pamilya ko, para sa sarili ko.”

At sa gabing iyon, sa maliit na apartment sa Dubai, nakaramdam si Gabriel ng isang bagong simula. Hindi perpekto. Hindi masaya sa tradisyonal na paraan. Ngunit may pag-asa.

Unti-unti, natutunan niyang yakapin ang sakit, tanggapin ang nakaraan, at magsimula muli.

At sa huli, alam niya:

Hindi niya kontrolado ang nakaraan…

Ngunit kontrolado niya ang hinaharap.

TAPOS.